[Θεωρείο] Στον λόφο Καστά με ποπκόρν

Εντάξει, η Κατερίνα Περιστέρη δεν κρατάει μαστίγιο ούτε διαθέτει το σαρδόνιο χαμόγελο του Χάρισον Φορντ. Κι όπως οι περισσότεροι από εμάς, δεν θυμίζει σε πολλά τον τύπο του action hero που αναμετράται με αρχαίες κατάρες με γνήσια επιστημονική περιέργεια και το μόνο που του συμβαίνει, όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με ορδές βαρβάρων, είναι να λερώνονται τα ρούχα του. Είναι όμως χάρη σε αυτήν τη χαμηλών τόνων αρχαιολόγο που ζούμε την πιο συναρπαστική αρχαιολογική περιπέτεια από την εποχή του Ιντιάνα Τζόουνς.

Η σκηνοθεσία μπορεί να μην είναι τόσο δυναμική. Αλλά το στόρι έχει γνήσιο σασπένς. Δεν έχει παρά να αφαιρέσει κανείς από τον λόφο Καστά διάφορα εθνικά συμπλέγματα, να τον απαλλάξει απ’ όλη αυτή την ανούσια ρητορική που ξεκινάει από τον Μέγα Αλέξανδρο και τους συγγενείς του και φτάνει έως τον κιτς εθνικισμό της γειτονικής ΠΓΔΜ, για να απολαύσει την πορεία των ανασκαφών με όρους αληθινής ψυχαγωγίας. Με άλλα λόγια, ο λόφος Καστά σηκώνει ποπκόρν. Το κεφάλι της Σφίγγας είναι ο τελευταίος γρίφος των μυστηρίων του ταφικού μνημείου. Ο,τι κι αν είναι το επόμενο εύρημα, η αρχαιολογική σκαπάνη έχει βρει και πάλι τη γοητεία της. Το στόρι προσφέρεται και για εκείνο το ψαγμένο κοινό που παρακολουθεί σινεμά με θρησκευτική προσήλωση και σε κατάσταση πνευματικής διέγερσης: τι άλλο συμβολίζει το χώμα που σκεπάζει τα ευρήματα, αν όχι τη λήθη; Και τι άλλο θα μπορούσε να συμβολίζει η σκαπάνη, εάν όχι τον άνισο αγώνα εναντίον της;

Αξίζει να παρακολουθήσει κανείς αυτό το έργο χωρίς να παρασύρεται από την τηλεοπτική αμετροέπεια, χωρίς να ενδιαφέρεται για τους καβγάδες των αρχαιολόγων και χωρίς να τον απασχολεί μια κάποια ορθοδοξία των ειδικών, σύμφωνα με την οποία μια ανασκαφή δεν είναι ριάλιτι σόου και κάθε δελτίο Τύπου προδίδει την επιστήμη της αρχαιολογίας επειδή δεν μπορεί να υπάρξει ανακοίνωση χωρίς προηγούμενη και εμπεριστατωμένη επιστημονική μελέτη. Οπως όλες οι ορθοδοξίες, όμως, έτσι και αυτή εγκλωβίζει τον λόφο Καστά σε ένα πλαίσιο κανόνων, η παράβαση των οποίων σε στέλνει κατευθείαν στην κόλαση. Αλλά το έργο αυτό είναι πολύ βαρετό. Οχι μόνο επειδή στριμώχνει μια επιστήμη που δεν φοβάται τη σκόνη στα στενά όρια του αποστειρωμένου εργαστηρίου. Αλλά κι επειδή έχει πλάκα να βλέπεις τον Ιντιάνα Τζόουνς να τρώει τη σκόνη της Κατερίνας Περιστέρη.