[Κραυγές και ψίθυροι] Η εξέγερση του τραχανά

Είναι ένα διαφημιστικό σποτ στην τηλεόραση, για τυρί νομίζω, όπου μια γιαγιά με τσεμπέρι και ποδιά σερβίρει τα γεμιστά που έχει φτιάξει, αλλά όταν ο παππούς πάει να τα φάει, του φωνάζει ότι είναι για το μπλογκ της.

Συνήθως οι διαφημίσεις προβάλλουν την υπερβολή μιας τάσης, τούτη εδώ όμως δεν νομίζω ότι αποτυπώνει κάτι πολύ πιο εξτρίμ από τον μέσο όρο. Και μπορεί, προσωπικά, να μην ξέρω καμιά γιαγιά φουντ μπλόγκερ, γνωρίζω όμως αρκετούς και αρκετές οι οποίοι, επειδή δεν είχαν ή δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο, ενέδωσαν και ανέπτυξαν αυτή την ιδιότυπη «επιχειρηματικότητα» της στραπατσάδας. Που πολύ αμφιβάλλω αν ανεβάζει τα νούμερα της ανάπτυξης και πολύ φοβάμαι ότι δημιουργεί άλλου είδους «νούμερα».

Για να εξηγούμαι, είναι αρκετοί αυτοί που έχουν χόμπι τη μαγειρική – την πιο πολυσήμαντη μόδα της τελευταίας δεκαετίας – και μπορούν να σταθούν επάξια δίπλα σε αναγνωρισμένους σεφ. Υπάρχουν επίσης σοβαροί επαγγελματίες σε όλους τους άξονες της γαστρονομίας, που τιμούν και περιφρουρούν τη δουλειά τους. Διότι βεβαίως το φαγητό είναι στοιχείο πολιτισμού. Οπως και η λογοτεχνία. Αλλά στη λογοτεχνία υπάρχει ο Ντοστογιέφσκι, υπάρχουν και οι «50 αποχρώσεις του γκρι». Και στη νεοελληνική κακοποιημένη και ανεξέλεγκτη γαστρονομική κουλτούρα οι αποχρώσεις του γκρι είναι εκατοντάδες.

Βρωμοκοπάν τα σόσιαλ μίντια από τις κατσαρόλες που ανοίγουν και φωτογραφίζονται ανάγοντας σε επίτευγμα το αυτονόητο – αυτό που έκαναν γενιές γυναικών – και ικανοποιώντας απωθημένα ανύπαρκτων δεξιοτήτων. Η ανάρτηση δεν τρώγεται για να έχει γεύση το λάικ! Κυκλοφορούν επίσης κάποιοι αυτόκλητοι γευσιγνώστες με ύφος και τουπέ αρπαγμένης πρασόπιτας όχι για να κάνουν κριτική αλλά για να επενδύσουν στις δημόσιες σχέσεις τους, αφού συνήθως εξαντλούνται σε αποθεωτικά σχόλια αμφίβολης ποιότητας προϊόντων και μαγαζιών. Και αποτυχημένοι δημοσιογράφοι κακοποιούν την ελληνική γλώσσα αποδίδοντας στα τρόφιμα ψυχικά, πνευματικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Ετσι διαβάζω για «έντιμα φαγάκια», για την «επανάσταση του τραχανά», για τυρόπιτες που «γνέφουν από τις βιτρίνες» και για την υπεραξία του μουσακά.

Οταν όμως σε μια κοινωνία «ο μουσακάς της μαμάς» είναι αξία ανεκτίμητη, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα αξιών.