[Κραυγές και ψίθυροι] Με μάσκες στο Σύνταγμα

Τους είδα! Κυκλοφορούν ήδη ανάμεσά μας. Μεταξύ Πλατείας Συντάγματος και Ομονοίας. Με γυαλιά ηλίου, κινητό και… μάσκα χειρουργείου. Για να μην κολλήσουν Εμπολα! Μπαίνουν, λέει, στο μετρό και ο ιός στα μέσα μαζικής κυκλοφορίας παίρνει τα ‘πάνω του. Βεβαίως και είναι εξαιρετικά ανησυχητική στην εποχή μας μια ταχύτατα εξαπλούμενη λοιμώδης επιδημία. Πέραν αυτής καθαυτής της ασθένειας, μας υπενθυμίζει με καταλυτικό τρόπο πόσο ανίσχυροι είμαστε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.  Αλλά με μάσκα στο Σύνταγμα;

Θυμάμαι μια φίλη που από τον περασμένο Ιανουάριο και για πολύ καιρό δεν άνοιγε όταν της χτυπούσαν το κουδούνι αν δεν είχε προηγηθεί τηλέφωνο. Φοβόταν μήπως πίσω από το πορτόφυλλο είναι ο Χριστόδουλος Ξηρός. Μάταια προσπαθούσα να την πείσω ότι αυτό ήταν περισσότερο απίθανο από το να πέσει ένα μπαλκόνι στο κεφάλι της. Δεν την έχω δει τελευταία αλλά κάτι μου λέει ότι θα φοράει κι αυτή μάσκα. Η τρομολαγνεία είναι ένα προσφιλές καταφύγιο του ανθρώπινου μυαλού. Αλλά δεν εμπιστεύομαι τους ανθρώπους που τρέφονται από το φολκλόρ των φανταστικών φόβων τους. Πίσω από την υπερτροφική ανησυχία κρύβεται ικανοποίηση και ένας διαστροφικός εγωκεντρισμός που επειδή, συνήθως, χρεοκόπησε στα ανώγεια, κάνει ταμείο στο υπόγειο. Γι’ αυτό οι «άνθρωποι με τις μάσκες» είναι κατά κανόνα αποκλεισμένοι από την πραγματική ζωή.

Αν οι πραγματικοί φόβοι φυλάνε τα έρημα, οι φανταστικοί φιλάνε κάτι ωραίες κοιμωμένες, όχι όμως για να ξυπνήσουν αλλά για να κοιμούνται αιώνια. Και να ονειρεύονται ότι μας ψεκάζουν με λακ.