[Διαστάσεις] Νομπέλ Ειρήνης

Ο Σπύρος Λυκούδης είναι ένας έντιμος πολιτικός. Διαθέτει, επιπλέον, μια ευγένεια που συναντάται όλο και σπανιότερα σ’ έναν χώρο που χαρακτηρίζεται από αδιαλλαξία και ανθρωποφαγία. Αποτελεί, με άλλα λόγια, πολιτικό κεφάλαιο τόσο για τη Βουλή όσο και για τον ιδεολογικό χώρο που με συνέπεια και ανιδιοτέλεια υπηρετεί εδώ και δεκαετίες, την Αριστερά.

Η πολιτική του πρόταση είναι επίσης ευγενής: να ενωθούν όλοι οι καλοί για τη σωτηρία του τόπου. Να παραμερίσουν οι «βασικές δυνάμεις της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης» τις διαφορές τους και να συγκροτήσουν μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού που θα διαρκέσει ώς την άνοιξη του 2016 και θα λύσει τα βασικά προβλήματα της χώρας. Να γίνει δηλαδή η Ελλάδα μια μικρή Ελβετία.

Κι αφού γίνουν όλα αυτά, ο ίδιος ο Λυκούδης να θέσει υποψηφιότητα για το επόμενο Νομπέλ Ειρήνης, επειδή γεφύρωσε τα αγεφύρωτα.

Ομως δεν ζούμε στην Ελβετία. Ζούμε σε μια χώρα όπου ακόμη και η νύξη μιας συνεργασίας ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα σε περίπτωση που η χώρα φτάσει στο απόλυτο πολιτικό αδιέξοδο (δηλαδή έχουν γίνει μία, δύο, τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, δεν μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση με τίποτα και οι πιέσεις από το εξωτερικό είναι ασφυκτικές) αντιμετωπίζεται με οργή και ειρωνεία. Ζούμε σε μια χώρα όπου το επίπεδο και η ένταση της αντιπαράθεσης στο Κοινοβούλιο ή στα τηλεοπτικά παράθυρα παραπέμπουν μάλλον σε αντίπαλα πολεμικά στρατόπεδα παρά σε πολίτες με κοινά συμφέροντα, προσδοκίες και αξίες.

Σε αυτή τη χώρα, και στη σημερινή συγκυρία, η εκπλήρωση της πρότασης του Σπύρου Λυκούδη θα ισοδυναμούσε με πολιτικό θαύμα. Μόνο που τα θαύματα, πολιτικά ή όχι, συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια.

Υπάρχει μια επιπλέον λεπτομέρεια: η πρόταση για κυβέρνηση ειδικού σκοπού συνοδεύτηκε από την απόφαση του πρώην βουλευτή της ΔΗΜΑΡ να μη δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Ενας κακόπιστος ή καχύποπτος παρατηρητής, λοιπόν, θα μπορούσε να υποθέσει ότι ο Λυκούδης προσπάθησε με μια ανεδαφική πολιτική πρόταση να συγκαλύψει μια προσωπική του αντίφαση: δεν επιθυμεί τις εκλογές γιατί γνωρίζει τους κινδύνους μιας πολιτικής αστάθειας, δεν «του πάει» όμως και να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης – ή έστω να δηλώσει «παρών» – είτε επειδή κάτι τέτοιο δεν θα ήταν «αριστερό» είτε επειδή δεν θα συμφωνούσε με τα επόμενα πολιτικά του σχέδια. Δεδομένου μάλιστα ότι τα αριθμητικά δεδομένα έδειχναν πως η κυβέρνηση ήταν ασφαλής, εκείνος είχε την πολυτέλεια να κινείται με ασφάλεια στο δικό του πολιτικό συννεφάκι.

 Ο παρατηρητής αυτός θα αντιμετώπιζε έτσι τον πειρασμό να μιλήσει για υποκρισία: ο Λυκούδης άλλωστε δεν είχε διαφωνήσει με την αποχώρηση του κόμματός του από την κυβέρνηση; Εγώ πάλι, επειδή τον σέβομαι και τον εκτιμώ, προτιμώ να μιλήσω για αμηχανία. Ανθρώπινο: όμως η χώρα, στην κατάσταση όπου βρίσκεται, χρειάζεται από τους πολιτικούς της ειλικρίνεια και τόλμη. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν αυτές τις λέξεις. Οι λιγοστές φωτεινές εξαιρέσεις λοιπόν, που θέλουν να μιλήσουν μια άλλη γλώσσα και να χαράξουν έναν άλλο δρόμο, έχουν αυξημένες ευθύνες.

Κι αυτό δεν ισχύει φυσικά μόνο για τον Λυκούδη.