[Στην ανάπαυλα] Κι έχω μια θάλασσα στον νου

Πέρασαν τόσα χρόνια μακριά της κι έρχονται πρωινά που τρέχω, ζεστός ακόμα από τον ύπνο, πηγαίνω στο παράθυρο και περιμένω θάλασσα.

Ποια θάλασσα να φτάσει στην Πεντέλη;

Ετσι και χθες έτρεξα στην οθόνη της Βουλής να περιμένω μήπως δω μια αχτίδα φως.

Τι φως να δώσουν κι οι τρακόσιοι, που ο καθείς κι ο πόνος του;

Αλλος θέλει να σώσει τη θέση του στο κόμμα, άλλος τη θέση του κόμματος. Κάποιοι να κρατήσουν τις ψήφους τους, μερικοί να αποστομώσουν τους εχθρούς τους, πολλοί να σιγουρέψουν το να μη βγει, όταν έρθει η ώρα, Πρόεδρος Δημοκρατίας για να συρθούμε σε εκλογές, ενώ οι απέναντι, απεναντίας, τον θέλουν τον Πρόεδρο, γιατί όταν στηθούν οι κάλπες πρόωρα, ποιος βγαίνει, ποιος πεθαίνει.

Και κραυγάζουν οι λυμένες γραβάτες, φωνασκούν τα ταγέρ τα τσαλακωμένα, για να σωθούν απ’ την αγριεμένη θάλασσα της κρίσης, με μόνο σωσίβιο τον παραφουσκωμένο τους τον εαυτό.

Αν φύγεις δε, πας σ’ άλλο δωμάτιο, άνθρωπος είσαι, κι ακούσεις τα Ελληνικά τους μόνο. Αλλη εικόνα. Λες ποιοι είναι αυτοί που επιτίθενται σύσσωμοι στη γλώσσα μας.

Ποιοι είναι αυτοί που τη διαμελίζουν ζωντανή;

Τόσοι βαρβαρισμοί, τόσοι σολοικισμοί, πού βρέθηκαν; Ποιος τους κάλεσε;

Ποια γυμνάσια; Ποια λύκεια; Ποια Πανεπιστήμια, Πολυτεχνεία; Ποιες καταλήψεις τούς έδωσαν τ’ απολυτήρια;

«Βλέπεις», λέει η Μαριέττα δίπλα μου, «κι εσείς οι καλλιτέχνες καθόσαστε, δεν κάνετε κάτι. Εσύ, τυχαία σε παίρνω παράδειγμα, επειδή είσαι μπροστά, μόνο την παράστασή σου κοιτάς. Ολο “μη μου μιλάτε έχω πρεμιέρα” και “μη μου μιλάτε έχω πρεμιέρα” είσαι. Δεν σε βλέπω λίγο ακτιβιστή, ν’ ανέβεις κάπως στην εκτίμησή μου. Και δεν σου λέω να βγεις στο Σύνταγμα να φωνάζεις “Να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή” γιατί πολλοί από αυτούς που το φωνάζανε είναι τώρα βουλευτές. Οχι, δεν μιλάω για ακρότητες. Να πας, ας πούμε, σε κάτι πιο ανώτερο, πιο σικ, να ανέβεις σ’ ένα μπαλκόνι της Grande Bretagne και να ξεφωνίσεις κάτι πιο κοντά στην τέχνη σου. Εναν Σολωμό, φερ’ ειπείν, αυτό το “Δεν είν’ εύκολες οι θύρες, εάν η χρεία τες κουρταλεί”, το “κουρταλεί” κάνει πάντα εντύπωση ή έστω έναν Καβάφη, ένα “Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον” που έχει και ωραίο φινάλε, συμβολικό, “Αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια που χάνεις”. Δεν σου λέω να φτάσεις μέχρι Καρυωτάκη “Θάνατος είναι οι κάργιες που χτυπιούνται” γιατί είναι λίγο πεισιθανάτιος. Επίσης εμένα μ’ αρέσει και το “Στο περιγιάλι το κρυφό” αλλά είναι για άλλες πιο εντίμ, πιο προσωπικές καταστάσεις. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις»;

Σε καταλαβαίνω, Μαριέττα μου. Σε καταλαβαίνω. Ομως εγώ, αν μου επιτρέπεις, προτιμώ όσα χρόνια κι αν περάσουν, να έρχονται πρωινά που θα τρέχω, ζεστός ακόμα από τον ύπνο, να πηγαίνω στο παράθυρο και να περιμένω θάλασσα, να φτάσει στην Πεντέλη.