[Κραυγές και ψίθυροι] Οι μανάδες του σκύλου

Ηταν μια μορφή της πόλης. Ενα από τα βασικά κομμάτια που συνθέτουν το παζλ του αστικού σκηνικού. Σάμπως όμως και στα περισσότερα χωριά δεν υπάρχει ο «σκύλος της πλατείας»; Τέτοιος ήταν ο Λουκάνικος, το αδέσποτο της Πλατείας Συντάγματος. Από τους πιο διάσημους σκύλους του κόσμου, αφού το περιοδικό «Τime», το 2011, τον συμπεριέλαβε στις 100 προσωπικότητες της χρονιάς! Τη χρονιά δηλαδή που τα πλάνα από τη φλεγόμενη Πλατεία Συντάγματος έκαναν τον γύρο του κόσμου.

Ο Λουκάνικος αποσύρθηκε πριν από δύο χρόνια, λίγο μετά τους Αγανακτισμένους.  Και προχθές είπαν ότι πέθανε. Δικαιολογημένη η συγκίνηση που καταγράφηκε σε Διαδίκτυο και έντυπα. Μόνο που μέσα από τους συγκινητικούς επικήδειους έμαθα φοβερά πράγματα. Οτι είχε πολιτική συνείδηση, άποψη και θέσεις. Για άλλους ήταν αριστερός και συμφωνούσε απόλυτα με τις θέσεις των διαδηλωτών. Μάλλον της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς αλλά μπορεί, λόγω συγκυριών, να είχε προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Για άλλους ήταν η συνέχεια του Αγνωστου Στρατιώτη, ακοίμητος φρουρός της πατρίδας – φαντάζομαι σαν τους «καλούς Ελληνες» του κυρίου Βορίδη – και προφανώς θα ψήφιζε ΝΔ.

Αν μιλούσε ο Λουκάνικος σίγουρα θα είχε να πει πολλά, τόσα χρόνια στο κουρμπέτι και στα χαρακώματα. Αλλά δεν μιλούσε! Και έτσι, δεν είχε αφήσει να υπονοηθεί αν μεθαύριο θα έδινε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Ας τον αφήσουμε λοιπόν να ησυχάσει…