[Ενστάσεις] Πέρα από την κωμωδία

Κυκλοφορεί στο YouTube ένα βίντεο που είναι η πιο αστεία μαρτυρία για την ελληνική πολιτική ζωή της επαρχίας. Ο βουλευτής Πάτρας Νικολόπουλος (με τη ΝΔ ακόμα) γιορτάζει και μια κάμερα καταγράφει τις κλήσεις για τα χρόνια πολλά τοπικών παραγόντων (παπάδων, στρατιωτικών, του νομάρχη, ψηφοφόρων του, συγγενών του κ.λπ.) και τις συνομιλίες που διαμείβονται. Το γκροτέσκο του πρωτοτύπου θα αρκούσε για να ακυρώσει ακόμα κι έναν Αλμοδόβαρ.

Ε, λοιπόν, αυτόν τον φοβερό κωμικό έχρισε ο Αντώνης Σαμαράς υφυπουργό Εργασίας στην πρώτη τρικομματική κυβέρνησή του, τον Ιούνιο 2012. Λίγες μέρες μετά, συγκρούστηκε, απολύθηκε, διαγράφηκε από τη ΝΔ, με αποτέλεσμα, κατόπιν, να περιφέρει την ακροδεξιά ατζέντα του αναζητώντας νέα κομματική στέγη. Την οποία βρήκε, προχθές, στους Ανεξάρτητους Ελληνες. Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, πάντως, ο Σαμαράς για εκείνη την επιλογή μπορούσε να επικαλεστεί ένα ελαφρυντικό που βάρυνε στη λάθος κρίση του: όσα έμεινε να υποστηρίζει ο Νικολόπουλος, ο οποίος αρνήθηκε να μπει στο κάδρο των μνημονιακών δυνάμεων, τα είχε υποστηρίξει και ο ίδιος μερικούς μήνες πριν.

Σήμερα, ωστόσο, με την κυβέρνηση να διεκδικεί σταθερότητα, προσβλέποντας σε εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, επιδιώκοντας δηλαδή όχι μόνο την εξεύρεση ψήφων που θα την εγγυηθούν αλλά και ενότητα στα κυβερνητικά κόμματα, οποιαδήποτε αναταραχή θα μπορούσε να αποβεί διαλυτική. Και ήταν λάθος, αυτή τη φορά χωρίς ελαφρυντικά, η επιλογή προσώπων όπως π.χ. ο (Νικολόπουλος νο 2) κατ’ ουσίαν αντιμνημονιακός πανελίστας Αργύρης Ντινόπουλος για υπουργικό αξίωμα. Θα μπορούσε ένα πρόσωπο, που έκανε καριέρα φωνάζοντας στα κανάλια, να συνταχθεί με τις επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκη για την αξιολόγηση στους δήμους; Ναι, αν αποφάσιζε ότι η πολιτική προσφορά δεν έχει σχέση με τις τηλεοπτικές παρελάσεις «παιδιών του λαού». Αν όμως έχεις γίνει πολιτικός μέσω της τηλεόρασης, δύσκολα γλιτώνεις από τη ρηχότητα που αυτή εκτρέφει. Πανελίστας στην κυβέρνηση, ισοδυναμεί με μια βραδυφλεγή βόμβα. Συνήθως, κάποια στιγμή εκρήγνυται.

Δεν ξέρω αν υπάρχει λειψανδρία (και λειψογυναικία) για μια λειτουργική κυβέρνηση. Αλλά σε κρίσιμους καιρούς, η κυβέρνηση δεν έχει περιθώρια για κωμικούς πειραματισμούς. Επειδή, κυρίως, η κωμωδία γειτονεύει με το δράμα.