[Στίγμα] Το σχήμα ασχήμυνε

Από τη μια πλευρά στενοχωριέμαι. Σφίγγεται η αγνή και τίμια καρδιά μου στη σκέψη ότι η υπουργική θητεία του περίφημου ρεπόρτερ των Ιμίων, όπως του αρέσκεται να τον ονομάζουν, Αργύρη Ντινόπουλου οδεύει πρόωρα στο τέλος της. Οι πληροφορίες που έφτασαν σε εμένα χθες το μεσημέρι είναι ότι το έργο «λαϊκή Δεξιά στο προσκήνιο» μετράει πλέον ημέρες. Στο 100 θα σταματήσει. Που σημαίνει σε επτά και σήμερα, συγκεκριμένα: την άλλη Παρασκευή, πρώτα ο Θεός, και εφόσον δεν προκύψουν λιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί, ο πρόεδρος Αντώνης θα επιχειρήσει μίνι – καθ’ ύψος και πλάτος – ανασχηματισμό, στη διάρκεια του οποίου ο ηρωικός Αργύρης αλλά και η συναγωνίστρια της «λαϊκής Δεξιάς» εκπρόσωπος Σοφία (Βούλτεψη) θα δουν την πόρτα της εξόδου από την κυβέρνηση. «Παίζεται» του Μάκη «γαργάλα τα τα γάλατα, τα γάλατα» Γιακουμάτου, τον οποίο κάνει πλάκα ο πρόεδρος Αντώνης – τουτέστιν «γουστάρει». Γιατί φεύγουν όλοι οι προαναφερόμενοι; Διότι το πείραμα αποκλειστικής έμπνευσης του «απαραίτητου» κυρίου Χρύσανθου (Λαζαρίδη) απέτυχε παταγωδώς.

Κατά τη (συνήθως) καλά πληροφορημένη πηγή μου, ο πρόεδρος Αντώνης θα αξιοποιήσει την ευκαιρία που του δίνεται για την αντικατάσταση του ευσταλούς ως ευζώνου της Ανακτορικής Φρουράς Δημήτρη Αβραμόπουλου – ο οποίος ξενιτεύεται, ως γνωστόν, στις ομιχλώδεις Βρυξέλλες – για να επιχειρήσει τις διορθωτικές αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα. Είναι αυτό το σχήμα που «έβγαζε μάτια» τον περασμένο Ιούνιο, ότι δεν θα πήγαινε με τίποτε μακριά.

Η παρηγοριά

Η θλίψη μου απομειώνεται πάντως, διότι από την άλλη σκέφτομαι «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Ο Αργύρης και η Σοφία θα προσθέσουν στο βιογραφικό τους ότι χρημάτισαν υπουργοί. Ασε που μετά τις εκλογές, πού ξέρεις, μπορεί να ξαναγυρίσουν στο επάγγελμα «φώτα, κάμερα, πάμε»!

Ο δε Μάκης «γαργάλα τα τα γάλατα, τα γάλατα» Γιακουμάτος θα επιστρέψει – επιτέλους – στο αγαπημένο Da Capo, απ’ όπου η απουσία του τα πρωινά είναι κάτι περισσότερο από αισθητή.

Για το ποιος θα τους αντικαταστήσει, δεν έμαθα επακριβώς. Αλλά υποθέσεις του είδους «μπορεί ο ανασχηματισμός να αποτελέσει “εργαλείο” για να μαζευτούν οι 180 της προεδρικής εκλογής;» ας θεωρηθούν, παρακαλώ, κοντά στην πραγματικότητα. Εχω ήδη έναν εκ των ανεξάρτητων βουλευτών που «ψήνεται» για υπουργός!

Προξενιά

Τη Ραχήλ «πηδάω κάγκελα η Κομανέτσι» Μακρή μην την αναζητήσουν. Οπως κατέστησε σαφές χθες στις επτακόσιες τριάντα έξι συνεντεύξεις που έδωσε για να καταγγείλει τους καμμένους/ψεκασμένους που τη διέγραψαν από το κόμμα, ακόμη δεν έχει πρόταση από τον ΣΥΡΙΖΑ. «Ακόμη». Αύριο, μεθαύριο, σε μία εβδομάδα, σε έναν μήνα, ποιος αμφιβάλλει ότι το κόμμα της χαράς θα σπεύσει να της στείλει προξενιά, που λέει και ο Τατσόπουλος;

Εδώ έστειλαν, πληροφορούμαι, στην καλοκάγαθη κυρία Χρυσούλα (Γιαταγάνα) που την είχε παραμυθιάσει ο Καμμένος και την είχε βάλει στον συνδυασμό, και η κυρία Χρυσούλα ενέδωσε η κορασίς. Και δεν ψηφίζει ούτε αύριο, αλλά ούτε και για Πρόεδρο. Θέλει εκλογές η κυρία Χρυσούλα. Αμέ…

Αιτίες και προϋποθέσεις

Για την κυρία Χρυσούλα μαθαίνω ότι ο πρόεδρος Πάνος, πρόεδρος του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες», δεν λέει κουβέντα. Τη σέβεται – άκουσα. Αν θεωρήσουμε δηλαδή ότι ο πρόεδρος Πάνος σέβεται οτιδήποτε…

Για την κυρία Ραχήλ «πηδάω κάγκελα η Κομανέτσι» Μακρή, όμως, όπως μου εξήγησε ο άνθρωπός μου στο κόμμα, τυχόν απορρόφησή της από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι casus belli, ήτοι, για τους μη λατινομαθείς, «αιτία πολέμου».

– Ώς και η προοπτική της συνεργασίας μας μετεκλογικά μπορεί να υπονομευθεί, μου εξήγησε ο φίλος μου.

Δεν του είπα τίποτε. Διότι συντρέχουν, για να συμβεί αυτό, διάφορες προϋποθέσεις. Με πρώτη και σοβαρότερη να είναι στην επόμενη Βουλή το κόμμα «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες». Νομίζω…

Πολλοί πονοκέφαλοι

Αλλά ο πρόεδρος Πάνος έχει συνεχώς πονοκεφάλους αυτόν τον καιρό, πράγμα το οποίο με κάνει να είμαι ήπιος μαζί του, διότι αντιλαμβάνομαι ότι αν υποφέρεις κατ’ αυτόν τον τρόπο, δύσκολα μπορείς και να λειτουργήσεις. Υπό την έννοια αυτή, αναφέρω ότι δεν του φτάνουν όσα τραβάει με την ερίτιμο κυρία Ραχήλ, έχει να πληρώνει και διάφορα «κερατιάτικα», του είδους: «Λέω όσα λέω στην τηλεόραση πιστεύοντας ότι δεν θα ασχοληθεί κανείς μαζί μου, αλλά όταν βρεθεί κάποιος “ανάποδος” και μου ζητήσει αποδείξεις, δεν έχω να παρουσιάσω διότι αυτά που είπα εις βάρος του, μου τα εξομολογήθηκαν κάτι Νεφελίμ, και άντε τώρα βρες τα»!

Με τον ταξίαρχο ε.α. πρώην εκπρόσωπο Τύπου του ΝΑΤΟ Παναγιώτη Θεοδωρακίδη έπεσε ακριβώς σε αυτή την περίπτωση: είπε διάφορα – κατά το σύνηθες για τον πρόεδρο Πάνο – συκοφαντικά εις βάρος του ταξίαρχου (αμφισβήτησε ακόμη και το ότι είχε διατελέσει εκπρόσωπος Τύπου του ΝΑΤΟ), ο άλλος «τα πήρε» κανονικά και, όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, του τράβηξε του προέδρου μια αγωγή να έχει να πορεύεται. Ο ταξίαρχος δικαιώθηκε σε πρώτο βαθμό, ο πρόεδρος που έχει και σύζυγο δικηγόρο και άρα δεν έχει ανάγκη να τρέχει εδώ κι εκεί και να ψάχνει συνήγορο, έκανε μια προσφυγή στο Εφετείο, αλλά πρόσφατα ήρθαν τα άσχημα μαντάτα: καταδικάστηκε για συκοφαντική δυσφήμηση και στο Εφετείο. Και θα πληρώσει 10.000 ζεστά ευρώπουλα αποζημίωση στον ταξίαρχο. Τι να πω; Σε καλή μεριά, κύριε Θεοδωρακίδη. Πάντα τέτοια…

Συνωμοσίες,
πράξη 54η

Στο μεταξύ, σε άλλα μικρά κόμματα, όπως το ΠΑΣΟΚ, τα προβλήματα των προέδρων είναι καθαρά υπαρξιακού χαρακτήρα. Μου έλεγαν, ας πούμε, χθες βράδυ ότι ο πρόεδρος «το ΠΑΣΟΚ είμαι εγώ που να χτυπιέστε κάτω» Βαγγέλης κατήγγειλε την 54η για εφέτος συνωμοσία εις βάρος του κατά τη συνεδρίαση της λειψής, κουτσουρεμένης και άσ’ τα να πάνε Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Με ύφος που πρόδιδε άνθρωπο κουρασμένο και απογοητευμένο συνάμα από τη ζωή και τους ανθρώπους, ο πρόεδρος άφησε το παράπονό του να γίνει καταγγελία και απόγνωση. Αποτέλεσμα; Οι 28, 29, θα σας γελάσω, βουλευτές να συγκρατούν μετά βίας τα δάκρυα στα μάτια, ακούγοντας αυτόν τον σπαρακτικό μονόλογο ενός ανθρώπου που έγινε θυσία γι’ αυτούς και για τη χώρα ολόκληρη.

Ρώτησα αν – για να τους αποτελειώσει – τους είπε το κλασικό που λέει συχνά στους συνομιλητές μου (μου το είχε πει και μένα κάποτε) ότι «και χάρη τους κάνω που μένω εδώ, εγώ έχω την επιστημονική του καριέρα, το πανεπιστήμιο που με περιμένει, και κάθομαι και ασχολούμαι με αυτούς». Μου απάντησαν ότι «αυτή τη φορά, όχι» – δηλαδή δεν το είπε.

Κακώς, θα σημειώσω…