Αναίμακτος Δράκουλας

«Dracula untold»: Στην εποχή των μεγάλων προϋπολογισμών και των γιγαντιαίων παραγωγών, η μοίρα των οποίων κρίνεται μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, ένας τέτοιος Δράκουλας ήταν αναπόφευκτος. Ενας Δράκουλας σχετικά αναίμακτος, με σκηνές όπου ξεπαστρεύονται στη κυριολεξία χιλιάδες, δίχως όμως να ανοίγει ρουθούνι. Γιατί η ταινία του Γκάρι Σορ ξεκινά από την ίδια αφετηρία με αυτήν του Δράκουλα κατά Φράνσις Φορντ Κόπολα – εκεί που, αν θυμάστε, ο τρομερός άρχοντας της Τρανσυλβανίας διατηρεί ακόμη τη γήινη υπόστασή του και διασκεδάζει παλουκώνοντας τούρκους πολεμιστές. Μόνο που εδώ ο «πρόλογος» του Κόπολα αποτελεί το υλικό ολόκληρης της ταινίας!

Γιατί όμως αναίμακτος; Μα, το σύστημα αξιολόγησης της Αμερικανικής Κινηματογραφικής Ακαδημίας επιτρέπει στους θεατές και κάτω των δεκαοκτώ ετών να παρακολουθήσουν φρικτά και μαζικά φονικά, αρκεί το ρέον αίμα να μην ξεπερνά ένα μίνιμουμ. Ενα μπουκάλι μισού λίτρου αίμα; Κατάλληλη η ταινία σας για θεατές άνω των δεκατριών. Ξεπεράσατε το λίτρο; Λυπάμαι, αλλά φτιάξατε ένα φιλμ για ενηλίκους. (Φυσικά, μια υποψία ερωτισμού αμέσως οδηγεί την ταινία στο πυρ το εξώτερον, αλλά αυτό είναι η αφετηρία μιας άλλης κουβέντας).

Οταν λοιπόν ο σουλτάνος Μωάμεθ Β’ απαιτεί 100 παιδιά για τον στρατό των Γενιτσάρων του, ο Βλαντ (Λουκ Εβανς) καλείται να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει το παράδειγμα του πατέρα του και θα παραδώσει τον γιο του στον σουλτάνο ή αν θα απευθυνθεί σε ένα τέρας ώστε να νικήσει τους Τούρκους, χάνοντας όμως την ψυχή του. Οι παλαιότεροι εδώ θα καλοπεράσουν, έστω και για λίγο, μια και το «τέρας» ενσαρκώνει ο σπουδαίος βρετανός ηθοποιός Τσαρλς Ντανς που έπειτα από μια σύντομη κινηματογραφική καριέρα στα 80s επέστρεψε στη «θεαματική» επικαιρότητα μέσω της τηλεοπτικής σειράς «Game of Thrones». Και η ολιγόλεπτη εμφάνισή του εδώ είναι απολαυστική.

Απομένει η τυπική πλέον ισλαμοφοβία του αμερικανικού κινηματογράφου, που εύκολα μασκαρεύεται κάτω από τα εντυπωσιακά κοστούμια, κάποιες επιβλητικές αναμετρήσεις (σχεδιασμένες στην εντέλεια σε πειστικά ψηφιακά εφέ) και μερικές πονηρές αναφορές στα κομψοτεχνήματα που σκάρωνε η εταιρεία Hammer τη δεκαετία του ’50 και του ’60. Ενα, με άλλα λόγια, τυπικό δείγμα ψυχαγωγικού κινηματογράφου, που δίχως να έχει κάτι ουσιαστικό να προσφέρει έχει στηθεί με κάποια προσοχή στη λεπτομέρεια.

Βαθμοί: 5

Διασκεδαστικά κλισέ
«Φίλοι ή κάτι παραπάνω»: Αν πιστεύετε πως το ζήτημα του Δράκουλα έχει εξαντληθεί κινηματογραφικά, τι να πούμε για τις αισθηματικές κομεντί όπου το αγόρι φοβάται να ομολογήσει τον έρωτά του στην καλύτερή του φίλη; Εδώ, ο Ντάνιελ Ράντκλιφ γνωρίζει και ερωτεύεται τη Ζόι Καζάν. Τα υπόλοιπα τα αντιλαμβάνεστε: ταιριάζουν αμέσως, μόνο που εκείνη… τα ’χει με άλλον. Ο θεατής, αυτομάτως, θα προβάλει σε αυτούς τους ήρωες τη δική του ατολμία, περιμένοντας φυσικά να αισθανθεί έστω και λίγο θριαμβευτής, όταν εκείνοι υποκύψουν στο αναπόφευκτο. Μέχρι να φτάσουμε εκεί, διασκεδάζουμε.
Βαθμοί: 4

Σινεφιλικές ευκολίες
«Στο σκοτάδι»: }Μια ταινία με έναν τυφλό ήρωα αναπόφευκτα μετατρέπει τον θεατή σε ηδονοβλεψία: υπάρχει πάντα η ψευδαίσθηση πως κρυφοκοιτάζουμε κάποιον δίχως να μας αντιλαμβάνονται. Ο Εσκιλ Βογκτ γνωρίζει αυτή τη σημειολογική διάσταση καθώς ξέρει από σινεμά: είναι ο σκηνοθέτης του εξαίσιου «Οσλο, 31 Αυγούστου». Δυστυχώς, αυτή εδώ δεν είναι η καλύτερη στιγμή του. Το στόρι έχει ως εξής: μια γυναίκα που έχει πρόσφατα τυφλωθεί αποσύρεται στην ασφάλεια του σπιτιού της, ενώ αργά αλλά σταδιακά αρχίζει να αποκτά τον έλεγχο των ενοίκων του διαμερίσματός της – ειδικά όταν μια γειτόνισσα αρχίζει να φλερτάρει τον «βαρετό» της σύζυγο. Υπάρχει όντως μια μεταφυσική διάσταση σε όλα αυτά ή απλώς όλα αυτά αποτελούν προβολές της ίδιας που έχει άλλωστε θέσει τον εαυτό της σε απομόνωση; Η τελική απάντηση στο ερώτημα έρχεται φορτωμένη με κλισέ που ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος έχει «λιώσει» εδώ και δεκαετίες. 
Βαθμοί: 4

Για πεντάχρονα 
«Ενα γενναίο ψέμα»: Στην Αμερική, μια χώρα γεμάτη ευκαιρίες και δίχως ρατσιστικό μίσος, φτάνουν τρεις κακομοίρηδες από το Σουδάν που μαγεύονται από τους αυτόματους πωλητές παιχνιδιών, μαθαίνουν τέλεια αγγλικά, χαρίζουν πορτοκάλια σε όσους τους βοηθούν και μαθαίνουν να λειτουργούν υπό τους κανόνες της αγοράς με μία εξαίρεση: ο ένας παραιτείται ευγενικά όταν συνειδητοποιεί πως η δουλειά του κοντράρεται με τα χριστιανικά του ιδεώδη – βρίσκει όμως σύντομα μιαν άλλη, και βγάζει και λόγο στην εκκλησία της περιοχής όπου όλοι οι λευκοί πιστοί τον ακούνε με κατάνυξη. Ολο αυτό, ντυμένο με δυτικούς πιθηκισμούς «αφρικάνικης» μουσικής σε ένα τέλειο παράδειγμα «αντιρατσιστικής» ταινίας που όμως φανερώνει, εξ αντανακλάσεως, μια καθαρά ρατσιστική  ματιά: Γρήγορα, ας κάνουμε ανθρώπους αυτούς τους μαύρους που στερήθηκαν την ευλογία του Δυτικού Πολιτισμού!
Βαθμοί: 0

Ενα στείρο μέλλον
«Ο φύλακας της μνήμης»: Σε μια φανταστική μελλοντική κοινωνία, χωρίς πολέμους, διακρίσεις, πόνο και αδικίες, ένας νέος καλείται να επωμισθεί το βάρος της μνήμης του φρικτού παρελθόντος της ανθρωπότητας, μέχρι που συνειδητοποιεί πως όλα πρέπει να αλλάξουν. Το θέμα εξαιρετικό – μοιάζει με δραματουργικό ριφλέξ στα χρόνια της πολιτικής ορθότητας – αλλά ο Φίλιπ Νόις, συνήθως ικανός, έχει μάλλον χαμηλότερες φιλοδοξίες από τον ήρωά του. Οι εμφανίσεις όμως του Τζεφ Μπρίτζες και της Μέριλ Στριπ προσθέτουν ένα κάποιο κύρος.
Βαθμοί: 5

Και μια επανέκδοση
«Η Χρυσή Αμαξα»: Ξεκινά και ολοκληρώνεται με το πλάνο ενός θεατρικού πάλκου, τούτο εδώ το άκρατα γοητευτικό φιλμ που σκηνοθέτησε ο Ζαν Ρενουάρ το 1952, όπου ιταλικός θίασος φτάνει σε μια μικρή περουβιανή πόλη τον 18ο αιώνα και ο αντιβασιλέας της ερωτεύεται την πρωταγωνίστρια του θιάσου. Δηλαδή, την Αννα Μανιάνι. Γυρισμένη εξ ολοκλήρου σε στούντιο, και σε μαγευτικό τεκνικολόρ που ελπίζουμε να διασωθεί σε τούτη την επανέκδοση.
Βαθμοί: 8