Ο «άσχετος» που πέρασε τον Κλόζε

«Φτωχέ μου Γκέκα. Ελπίζω κάποιος να τον αγκαλιάσει. Τέλειο πέναλτι, αλλά ακόμη πιο τέλεια η απόκρουση». Το σχόλιο του Dr House (ήρωας της πασίγνωστης σειράς ο ηθοποιός Χιου Λόρι) στο twitter, αμέσως μετά τον αγώνα Ελλάδα – Κόστα Ρίκα στη φάση των «16» στο Μουντιάλ και το χαμένο πέναλτι του Φάνη Γκέκα, ήταν αυθόρμητο και ειλικρινές.

Την ίδια ώρα στις ελληνικές σελίδες κοινωνικής δικτύωσης γινόταν χαμός, με τον κόσμο να διχάζεται και πολλούς να στέλνουν τον έλληνα φορ στο πυρ το εξώτερον, αλλά πραγματικά τους περισσότερους να στέκονται στο πλευρό του. Δεν είναι λίγοι πάντως αυτοί που ισχυρίζονται ότι αν για παράδειγμα το πέναλτι το έχανε ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος δεν θα άνοιγε μύτη…

Ο Φάνης Γκέκας, από την πρώτη στιγμή που μεγάλωσε ποδοσφαιρικά δίχαζε τους φίλους των ομάδων στη χώρα μας. Ηταν η φυσιογνωμία του ή η ιδιοσυγκρασία του τέτοια που έδινε (λανθασμένα, κατά την άποψή μας) το δικαίωμα σε όλους να τον κρίνουν αυστηρά και να του φορτώνουν όλα τα κακά της ομάδας… Ανέκαθεν είχε τη ρετσινιά του αντιτουριστικού παίκτη, χωρίς όμως να το επιδιώκει ο ίδιος.

«Δεν είχα πρόταση από την Ελλάδα και φαίνεται πως είμαι λίγος για τη χώρα. Είμαι μεγάλος, άσχετος και δεν βάζω γκολ. Λέω καλημέρα σε αυτούς που θέλω και γι’ αυτό ίσως δεν είμαι αποδεκτός. Κάποιοι θέλουν να ακούν το παραμύθι στην Ελλάδα και όχι την αλήθεια. Δεν αγαπήθηκα από τους οπαδούς της Εθνικής όσο θα έπρεπε. Οπαδικά δεν αγαπήθηκα ποτέ από κανέναν οπαδό επειδή δεν πούλησα ποτέ παραμύθι για κάτι που δεν είμαι» είπε πρόσφατα σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Arena FM 89,4, και πραγματικά είπε αλήθειες.

Ακόμα και μέσα στην Εθνική είχε κάποια στιγμή πρόβλημα και αποφάσισε να αποχωρήσει τον Σεπτέμβριο του 2010 «εξαιτίας κάποιων ειδικών συνθηκών που έχουν δημιουργηθεί μέσα σε αυτήν», όπως είχε πει, αλλά ο Σάντος κατάφερε να τον μεταπείσει και μαζί ταξίδεψαν τόσο στο Euro του 2012 όσο και στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, όπου ο Φάνης έζησε το απόλυτο δράμα.

Στην Καλλιθέα, όπου έκανε το ντεμπούτο του σε εθνική κατηγορία, ήταν ο Νίκος Κουρμπανάς που τον απελευθέρωσε ψυχολογικά, ενώ στον Παναθηναϊκό, παρά το συνεχές σκοράρισμα (ακόμα και σε ντέρμπι με τον Ολυμπιακό), είχε χρεωθεί από τον κόσμο των Πρασίνων το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης για το χαμένο πρωτάθλημα (στις λεπτομέρειες) του 2005, άδικα όμως, καθώς ήταν πρώτος σκόρερ.

Δεν δέχθηκε να πάει στον ΠΑΟΚ ως αντάλλαγμα για τον Σαλπιγγίδη και βρήκε τη νιρβάνα του στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στη Γερμανία, όπου σε όποια ομάδα και αν έπαιξε (Μπόχουμ, Λεβερκούζεν, Αϊντραχτ, Χέρτα) γνώρισε την αποθέωση. Αμεσα βγήκε πρώτος σκόρερ, εκτοπίζοντας παίκτες όπως ο κορυφαίος γερμανός σκόρερ όλων των εποχών σε Μουντιάλ Μίροσλαβ Κλόζε, και τον εκθείαζαν ποδοσφαιρικές μορφές του γερμανικού ποδοσφαίρου όπως ο Ρούντι Φέλερ.

Αντισυμβατικός αλλά ειλικρινής όπως πάντα, δεν έκρυβε τα συναισθήματά του και στο εξωτερικό βρήκε την Ιθάκη του, αφού εκεί λατρεύτηκε από τους φίλους των ομάδων στις οποίες αγωνίστηκε, κάτι το οποίο δεν έζησε ποτέ στην Ελλάδα.

Ιδια αποθέωση γνωρίζει πλέον τα τελευταία χρόνια – όχι άδικα – και στην Τουρκία, όπου είναι πασάς τώρα με την Ακχίσασπορ και μάλιστα το όνομά του έχει γίνει τραγούδι στις τάξεις των φίλων της ομάδας, όπως κάποτε συνέβαινε με το Μαχλά στην Ολλανδία.