Δίχασε τη Γερμανία η συναινετική αιμομιξία

Στους φαραώ, από τον Ακενατών έως την Κλεοπάτρα, ήταν μια συνήθης πρακτική. Για τις ειδωλολατρικές θεότητες ήταν απολύτως φυσιολογικό. Σε κάποιες αραβικές χώρες είναι διαδομένο. Τον 20ό αιώνα απασχόλησε τον κινηματογράφο – από «Το φύσημα της καρδιάς» του Λουί Μαλ έως το «Themroc» του Κλοντ Φαραλντό. Και τώρα η συναινετική αιμομιξία διχάζει τη Γερμανία.

Ολα ξεκίνησαν την περασμένη εβδομάδα όταν το Συμβούλιο Ηθικής, ένα κρατικό όργανο γνωμοδοτήσεων, ζήτησε από τη Βουλή και την κυβέρνηση την αποποινικοποίηση των συναινετικών σεξουαλικών σχέσεων μεταξύ αδελφών. Η χώρα διχάστηκε στα δύο – από την κοινή γνώμη και τα κόμματα έως τα μέσα ενημέρωσης. Το «Σπίγκελ» τάχθηκε υπέρ της αποποινικοποίησης, η «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε» κατά. Αλλά και η απόφαση του Συμβουλίου Ηθικής ήταν κάθε άλλο παρά ομόφωνη. Από τα 23 μέλη του Συμβουλίου, υπέρ της κατάργησης του άρθρου 173 του γερμανικού ποινικού κώδικα ψήφισαν τα 14. Σύμφωνα με την πλειοψηφία, εάν υπάρχει ελεύθερη βούληση και έρωτας, η σχέση δεν μπορεί να τιμωρείται ποινικά. Και ο κίνδυνος να γεννηθεί ένα παιδί με γενετικά προβλήματα, όπως είναι το σύνδρομο Ντάουν, ή να υποφέρει από κρίσεις επιληψίας και άλλες ασθένειες; Το Συμβούλιο απαντά ότι τα αιμομικτικά ζεύγη πρέπει να ενημερώνονται για τους κινδύνους από ειδικούς συμβούλους. Και πως, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δουλειά των αστυνομικών να χτυπάνε τις πόρτες των αιμομικτών τα ξημερώματα.

«Η πρόταση είναι σκανδαλώδης και ανήθικη» σχολίασε στα γερμανικά Μέσα ο Στέφαν Μάγερ, στέλεχος του CDU, του κόμματος της Ανγκελα Μέρκελ. Οι Σοσιαλδημοκράτες προτίμησαν τη σιωπή – παρά το γεγονός ότι ο νεαρός υπουργός Δικαιοσύνης Χέικο Μάας προέρχεται από τις τάξεις τους και τάχθηκε κατά. Τα επιχειρήματα του Συμβουλίου Ηθικής δεν τελειώνουν πάντως εδώ. Ασφαλώς δεν θέλουμε να υποτιμήσουμε τους κινδύνους για το έμβρυο, ούτε να παραβλέψουμε ότι ένα τέτοιο έμβρυο έχει τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να νοσήσει σε σχέση με τα υπόλοιπα έμβρυα, λένε τα μέλη του Συμβούλιου. Αλλά η ελευθερία της ερωτικής επιθυμίας και της αναπαραγωγής είναι βασικές αξίες οι οποίες δεν μπορούν να γίνουν αντικείμενο διαχείρισης του κράτους, ακόμη και αν ο σκοπός είναι η προστασία της υγείας του πληθυσμού.

Οι ίδιοι υπενθυμίζουν ότι στη Γαλλία και την Ισπανία η αιμομιξία δεν είναι ποινικό αδίκημα. Κι όπου είναι, συμβαίνουν δράματα. Απόδειξη, η ιστορία του Πάτρικ και της Σούζαν, δύο φτωχών παιδιών από τη Σαξονία που μεγάλωσαν σε ορφανοτροφεία. Αργότερα γνωρίστηκαν, ερωτεύτηκαν και έκαναν τέσσερα παιδιά. Τα δύο από αυτά, όμως, γεννήθηκαν με σοβαρές ασθένειες. Οι ιατρικές υπηρεσίες διεξήγαγαν έρευνα για να ανακαλύψουν κάτι που οι δύο ερωτευμένοι γονείς αγνοούσαν: ότι ήταν αδέλφια, τα οποία είχαν εγκαταλείψει οι γονείς τους σε διαφορετικά ιδρύματα. Στο τέλος, ο Πάτρικ κατέληξε στη φυλακή και η Σούζαν έχασε την επιμέλεια των παιδιών.

Η συζήτηση στη Γερμανία έχει ανάψει για κάτι που οι μισοί θεωρούν ότι είναι ένα ταμπού και άλλοι μισοί αναχρονισμός. Κι έχει ανάψει παρά το γεγονός ότι στη χώρα ο αριθμός των αιμομικτών που συλλαμβάνονται και καταδικάζονται δεν ξεπερνά τα δάχτυλα των δύο χεριών.