[Αγιογραφίες] Πυροτεχνουργός

Ο κανόνας είναι παλιός. Δεν ξεκινάς ποτέ μια πολιτική μάχη αν δεν έχεις οχυρώσει το σπίτι σου. Αν δεν έχεις μπετονάρει την κομματική σου βάση.

Αυτή ήταν η προφανής προτεραιότητα του Αντώνη Σαμαρά: να τονώσει τον κομματικό πατριωτισμό των νεοδημοκρατών, επιστρατεύοντας όλα τα εξαπτέρυγα – με πρώτο τη σιωπηρή στήριξη του Καραμανλή.

Η «εκτός ρεπερτορίου» κίνηση από τη Χαλκιδική ήταν ο τόνος του Σαμαρά έναντι του κυβερνητικού του εταίρου. Δεν ήταν οι – αναμενόμενες για τέτοια κομματική εκδήλωση – νύξεις για τον αντιευρωπαϊσμό και τον λαϊκισμό του πρώιμου ΠΑΣΟΚ. Ηταν κυρίως εκείνο το «εμείς είμαστε η δημοκρατική παράταξη», «της Ευρώπης» και του «εκσυγχρονισμού» που διαβάζεται ως πρόθεση διεμβόλισης του πασοκικού ακροατηρίου. Διαβάζεται ως «μαγιά» ενός εκλογικού αφηγήματος, διά του οποίου η Νέα Δημοκρατία θα διεκδικήσει τις κεντρώες ψήφους ως η μόνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί την ευρωπαϊκή πορεία έναντι του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι μια λογική στρατηγική. Αλλά δυσκολεύεται κανείς να δει πώς συμβιβάζεται αυτή η στρατηγική με τη ρητορική που υιοθέτησε ο Πρωθυπουργός έναντι της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η αλήθεια είναι ότι ο Σαμαράς δεν ήταν ποτέ αβρός έναντι του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά στη Χαλκιδική έφτασε να κατηγορήσει την Αριστερά για σύμπλευση με τους «φονταμενταλιστές που σκοτώνουν τους πάντες στο πέρασμά τους».

Για τους σχολαστικούς της σημειολογίας, η λέξη «ΣΥΡΙΖΑ» ή «Τσίπρας» δεν αναφέρθηκε ούτε μία φορά, σε αντίθεση με τη λέξη «πατρίδα» που ακούστηκε δεκατέσσερις φορές από τα πρωθυπουργικά χείλη. Είναι μια μικρή μόνο ένδειξη του πώς η αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ φορτίζεται ως ρετρό αναμέτρηση Αριστεράς – Δεξιάς.

Το οξύμωρο είναι ότι ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ ο Πρωθυπουργός έχει πέσει θύμα όσων παρουσίασε ως επιτεύγματά του. Τα δημοσιονομικά πλεονάσματα, η έξοδος στις αγορές, το διαφαινόμενο τέλος του Μνημονίου – όλα αυτά που σηματοδοτούν τη σταδιακή επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα – καθιστούν λιγότερο τρομακτική την υπόθεση ΣΥΡΙΖΑ. Και αν πιστέψει κανείς τις δημοσκοπήσεις, δίνουν ψυχολογικά στους ψηφοφόρους το περιθώριο να πειραματιστούν σε συνθήκες που σε τίποτα δεν θυμίζουν τον «κόκκινο συναγερμό» του 2012.

Ο Σαμαράς είπε ότι τότε – το 2012 – του πέταξαν μια χειροβομβίδα και εκείνος την εξουδετέρωσε. Τώρα οι χειροβομβίδες είναι περισσότερες. Μία του πετάει ο ΣΥΡΙΖΑ με την προεδρική εκλογή. Μία ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με το αίτημα αλλαγής του εκλογικού νόμου. Μία οι εταίροι με τη διστακτικότητα για τη διευθέτηση του χρέους. Και μία οι αγορές που εισπράττουν και επιτείνουν αυτή την αβεβαιότητα.

Τι το ‘θελε να παινευτεί ότι τα καταφέρνει και ως πυροτεχνουργός;