Εμποροι κακοί και επικίνδυνοι

Είναι μία από τις βασικές αρχές του λιανεμπορίου: όταν έχεις σκάρτο «πράμα» στις αποθήκες σου ή βρίσκεις κάποιον «ελαφρύ» και του το φορτώνεις ή το ξεφορτώνεσαι λίγο λίγο με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο. Οι αποθήκες του ελληνικού ποδοσφαίρου μυρίζουν από ληγμένο θέαμα, από… αλλοιωμένους παίκτες, από ομάδες σε προχωρημένη αποσύνθεση και από παράγοντες «νοθευμένους», επικίνδυνους για τη δημόσια υγεία. Κι όμως, αντί το προϊόν να κρύπτεται σε βαθιά υπόγεια πίσω από διπλομανταλωμένες πόρτες, αντιθέτως, τούτο προβάλλεται διαρκώς και διοχετεύεται στη δημόσια αγορά με τρόπο προκλητικό.

Παράδειγμα: η φετινή διοργάνωση του Κυπέλλου που «πάτησε» στο αποτυχημένο μοντέλο του Γιουρόπα Λιγκ (στην Ευρώπη διόρθωσαν το λάθος τους) για να βγει στις μικρές οθόνες μας και να μας προκαλέσει δυσφορία περισσή. Οκτώ όμιλοι των τεσσάρων ομάδων σε μονές αναμετρήσεις με βαθμολογία, για τι; Για την πρόκριση σε έναν ήδη απαξιωμένο θεσμό και τη διαφήμιση ενός ήδη απαξιωμένου και άθλιου προϊόντος. Και έτσι παρακολουθούμε την Καλλονή να αναμετριέται με τον Τύρναβο, όχι για το αν το ούζο Μυτιλήνης είναι καλύτερο του τσίπουρου της Θεσσαλίας, αλλά για το ποια από τις δύο έχει τα ποδοσφαιρικά διαπιστευτήρια να βγει στον αφρό του Κυπέλλου και να διεκδικήσει το τρόπαιο.

Βλέπουμε (με βαρυστομαχιά πολλοί) τις ρεζέρβες του Ολυμπιακού να ξεπερνούν τα «τεστ ελαστικών» αποτυγχάνοντας στους… χωμάτινους δρόμους των μικρών κατηγοριών· παρακολουθήσαμε και την ΑΕΚ να λάμπει σαν ξεπεσμένη αρχόντισσα βγαίνοντας στο μπαλκόνι της, σαν έτοιμη από καιρό σαν θαρραλέα να δει τον ήλιο της Αλεξάνδρειας που έχασε… Ολα τούτα τα ποιητικά συμβαίνουν σε έναν χώρο που ουδεμία σχέση έχει με την αρμονία της ποίησης, αντιθέτως περισσότερο θυμίζουν την πεζή πραγματικότητα των υπογείων των πέριξ της οδού Αθηνάς δρόμων με την οσμή της σήψης να υπερέχει και την εικόνα της παρακμής να κυριαρχεί. Και όλα αυτά συμβαίνουν για να εξυπηρετούν δύο σκοπούς: την τηλεοπτική βουλιμία και τη στοιχηματική λαιμαργία.

Τα καλωδιακά κανάλια κάτι πρέπει να παρουσιάσουν για να κερδίσουν συνδρομητές. Κι αυτό το «κάτι» ας είναι και αγώνες κακής ποιότητας, όπως της πρώτης φάσης του Κυπέλλου. Ωρες να γεμίζουν και μυαλά να ατονούν! Επίσης στα στοιχηματικά γκισέ πιο εύκολα καταθέτεις την ελπίδα σου όταν η πρόβλεψη ακουμπάει σε ένα οικείο όνομα, Παναχαϊκή, ας πούμε, παρά Κρου ή Ρόδεραμ. Και το χρήμα ρέει (και δεν γνωρίζουμε επακριβώς σε ποιες τσέπες καταλήγει) και ο ΕΝΦΙΑ τρέχει και ο κλοιός της ζωής σφίγγει και η ομίχλη δυναμώνει.

Και όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει πού πατάει και πού πηγαίνει… Το ελληνικό προϊόν, λοιπόν, βγαίνει στο ράφι πλάι στα μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης και ο καταναλωτής βλέπει, συγκρίνει και διαλέγει. Και από την ΑΕ Ερμιονίδος και τον Ηρακλή Ψαχνών σίγουρα θα προτιμήσει την Μπαρτσελόνα και τη Γιουβέντους. Και είναι κοντά η ημέρα που θα απολογηθούμε για όλα τούτα τα παράλογα στον θεατή που θα μας κρίνει: «…δεν μεγαλώσαμε το εμπορικό μας· Κύριε, σταθήκαμε έμποροι κακοί!».