[Εναλλακτικά] Χαμένοι στην ύπαιθρο

Βράδυ στην Αθήνα σε μαζική συναυλία του τραγουδοποιού Θανάση Παπακωνσταντίνου. Η εικόνα θυμίζει μετα-πανηγύρι επαρχίας με μελωδίες πιο «πειραγμένες» και κοινό που δεν έχει κάτι από το αδιαμεσολάβητο της υπαίθρου αλλά κάτι από την καχυποψία του ανθρώπου της πόλης. Το τσίπουρο πάει κι έρχεται μέσα σε μπουκαλάκια νερού, κάποιοι στήνουν κυκλωτικούς χορούς ενώ η λέξη «γεφύρια» γίνεται «γιοφύρια» στα χείλη του νεαρόκοσμου. Τι κάνει όμως ένα παιδί που μένει στο Κέντρο της πόλης ή στα βόρεια προάστια και που πιθανώς δεν έχει καμιά καταγωγή από κανένα χωριό της Θεσσαλίας ή της Ηπείρου να υιοθετεί έστω και στο πλαίσιο μιας συναυλίας ένα «νεοαγροτικό» ύφος με δανεισμένη συμπεριφορά;

Και εντάξει, ο ίδιος ο προαναφερόμενος καλλιτέχνης έχει επιλέξει και μένει εκτός Αθηνών. Δεν υποδύθηκε κάτι άλλο. Τα παιδιά όμως εκεί γύρω στα τριάντα που μεγάλωσαν με καραμπινάτο αστικό τρόπο (δεν μιλώ απαραίτητα ταξικά), που έκαναν αλυσιδωτές σπουδές και που «διακτινίζονται» με χαρακτηριστική ευκολία στο Λονδίνο ή στο Βερολίνο γιατί θέλουν να πίνουν «τσίπουρο και να τρώνε λακέρδα», νοσταλγώντας ακόμη και το χωριό ή το νησί που δεν είχαν ποτέ;

Αν το όνειρο του αστικού διαμερίσματος ήταν το κυρίαρχο τη δεκαετία του ’60 και μετά στην καραμανλική αντιπαροχή, αν στα 90s και 00s διαχύθηκε το επιπλέον όνειρο του εξοχικού ή και της βίλας σε νησί, σήμερα στην εποχή μας το όνειρο πολλών παιδιών της πόλης είναι το «αμπελάκι», η παραγωγή μικρής κλίμακας (τις ντοματούλες μου, τα λαχανάκια μου) και η επιστροφή στο χωριό του παππού ή της γιαγιάς (ή ακόμη και η επιλογή εντελώς ξένου για τον νεοαγρότη μέρους).

Προσέχτε: δεν μιλώ για την κυρίαρχη μόνο μερίδα του νεανικού πληθυσμού που αναγκάζεται να επιστρέψει στο χωριό λόγω ανεργίας και μη στοιχειώδους δυνατότητας πια να πληρώσει ούτε το νερό της. Ούτε μιλώ για τη σημερινή επισφαλή νεολαία που με σισύφειο τρόπο σπουδάζει για να μην μπορέσει ποτέ να διαπραγματευθεί εργασιακά ή να αναπαραγάγει ένα οικογενειακό κέλυφος σαν την προηγούμενη. Μιλώ για εκείνη τη νέα τάση που παιδιά της πόλης πιάνουν σπίτια σε πέτρινα χωριά και με μια δόση αλαζονείας συχνά φωτογραφίζονται στα κοινωνικά δίκτυα διαλαλώντας την επιλογή τους.

Και η πόλη; Ποιος αγαπά την πόλη τώρα που όλοι ονειρεύονται να γίνουν ακτήμονες με iPhone και κάνουν σέλφι από τις νέες τους πατρίδες και πάνω από τα μποστάνια τους; Mόνη και τραυματισμένη αγαπιέται πια μόνο από τους νέους μετανάστες και φαίνεται πως θα εμπνεύσει στη νέα εποχή της το πιο avant garde κομμάτι και των Τεχνών που ξέρει πως συχνά κάτω από την άσφαλτο κρύβεται μια παραλία.