Στο φαράγγι με ποδοσφαιρικά παπούτσια

«Πέρασα το Φαράγγι της Σαμαριάς για πρώτη φορά όταν ήμουν 8 ετών, με τον πατέρα μου, φορώντας ποδοσφαιρικά παπούτσια. Κανείς δεν μου είπε ότι δεν ήταν καλή ιδέα» θυμάται. Τώρα καλείται να περάσει το… φαράγγι του Δημοσίου και παρά το γεγονός πως για τη διαδρομή αυτή οποιοδήποτε παπούτσι είναι ακατάλληλο, επιμένει ότι θα τα καταφέρει
Σε ηλικία δέκα ετών φωτογραφιζόταν και χαιρετούσε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Το στιγμιότυπο αυτό, που ο ίδιος έδωσε τον περασμένο Ιούλιο στη δημοσιότητα με αφορμή τα 40 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, δεν αποτελεί τη μοναδική εξήγηση για τη διαδρομή του.

Ορμώμενος από ένα από τα κυρίαρχα τζάκια της μεταπολιτευτικής πολιτικής σκηνής, γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και αδελφός της Ντόρας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρήκε όλες τις πόρτες της πολιτικής ανοικτές. Ωστόσο χρειάστηκε να διανύσει τα μέσα της τρίτης δεκαετίας της ζωής του για να βρεθεί να διεκδικεί τον ρόλο αυτό και μία έδρα στη δυσκολότερη περιφέρεια της χώρας. Ηταν 36 ετών, όταν στις εκλογές του 2004 ενεπλάκη στην πολιτική και αναδείχθηκε πρώτος σε σταυρούς βουλευτής στη Β’ Αθηνών.

Μέχρι τότε οι επιλογές του κινούνταν σε άλλη κατεύθυνση. Απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών, με σπουδές στις κοινωνικές επιστήμες και μεταπτυχιακούς τίτλους στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις και στη διοίκηση επιχειρήσεων από τα πανεπιστήμια του Στάνφορντ και του Χάρβαρντ, τα πρώτα βήματα της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας έγιναν στον ιδιωτικό τομέα.

Μετά τη… σταύρωση. Οικονομικός αναλυτής, σύμβουλος, ανώτατο στέλεχος επενδύσεων σε μεγάλες ξένες και εγχώριες επιχειρήσεις συγκαταλέγονται στις περγαμηνές του. Είχε μάλιστα το 2003 λάβει για τις επιδόσεις του σε αυτούς τους τομείς τον τίτλο του Global Leader for Tomorrow από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Και μετά, η… σταύρωση. Πρώτος σε σταυρούς στην πολυπληθέστερη περιφέρεια της χώρας το 2004 και το 2007, πέτυχε το στοίχημα της εκλογής και το 2009 σε μια δύσκολη για το κόμμα του περίοδο, ενώ το 2012 έκοψε για άλλη μία φορά πρώτος το νήμα. Το μικρόβιο της πολιτικής παραδέχεται πως το είχε από παλιά. Μετά όμως το 1993 και την ήττα του πατέρα του, είπε πως «ο χώρος δεν είναι για μένα». Ηταν γύρω στο 2002 όταν συνέλαβε τον εαυτό του να τον κυριεύει ξανά το μικρόβιο.

Φανατικός της οικογένειας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει πως η πολιτική δεν μπορεί να είναι μονομανία και γι’ αυτό λέει πως προτεραιότητα είναι τα τρία του παιδιά. Οπως εξάλλου αναφέρουν χαρακτηριστικά συνεργάτες του, ακόμη και όταν βρίσκεται σε συσκέψεις, διακόπτει πάντα για να μιλήσει στο κινητό όταν τον καλεί κάποιο από τα παιδιά του. Δεν το σηκώνει για κανέναν άλλον.

Δεν υπήρξε πάντα πιστός σε γραμμή οικογενειοκρατική. Εξάλλου, η κληρονομιά του ονόματος μπορεί, όπως λέει, στην αρχή να του άνοιξε πόρτες, αλλά στην πορεία αποτέλεσε βάρος. «Ναι, είναι καλός, αλλά είναι Μητσοτάκης» ακούει να λένε συχνά. Πάντως δηλώνει περήφανος για το όνομα, επιμένει ωστόσο πως η ευθύνη είναι ατομική.

«Δεν συμφωνώ με την άποψη του πατέρα μου και πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι είμαστε τρία διαφορετικά άτομα στην ίδια πολιτική οικογένεια και δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούμε σε όλα» είχε μάλιστα πει το 2010, όταν ο επίτιμος της ΝΔ είχε επιτεθεί στον σημερινό πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά – τότε επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης – με το έτερο μέλος της οικογένειάς του, την Ντόρα Μπακογιάννη, να συνυπογράφει τις απόψεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Ηταν περίπου την ίδια περίοδο που ξεκαθάριζε πως δεν θα ακολουθούσε την αδελφή του στο υπό ίδρυση κόμμα που εκείνη είχε εξαγγείλει. «Εκλέχθηκα με το κόμμα της ΝΔ, είμαι στέλεχός της και σκοπεύω να παραμείνω σε αυτήν» ξεκαθάριζε με δηλώσεις του ο τότε τομεάρχης Περιβαλλοντικής Πολιτικής του κόμματος. Ετσι, η Ντόρα Μπακογιάννη ίδρυσε το κόμμα της, τη Δημοκρατική Συμμαχία, αλλά εκείνος έμεινε στο… μαντρί. Και ήταν αυτός που της συνιστούσε δημοσίως στις πρόσφατες εκλογές του Μαΐου 2012 να ξαναμπεί και αυτή. «Θα ήθελα να είχε αποδεχθεί η Ντόρα Μπακογιάννη το προσκλητήριο Σαμαρά» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Τρέχει και ακούει. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν θα ηγηθεί απαραιτήτως της επανάστασης, αλλά θα ήθελε να είναι το πρόσωπο που θα ενέπνεε τις ιδέες της. Δεν είναι τυχαίο πως η άποψή του περί άρσης της μονιμότητας κρατεί από παλιά. Εκπεφρασμένη σε μια περίοδο που ούτε καν φανταζόταν κανείς πως θα αναλάμβανε υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, με την καυτή πατάτα των 25.000 διαθεσιμοτήτων και των 15.000 απολύσεων – τις οποίες έπρεπε να πετύχει σχεδόν από το μηδέν καθ’ ότι δεν είχαν προχωρήσει, ενώ αποτελούσαν βασικό όρο της συμφωνίας με την τρόικα.

Πήρε, όμως, το υπουργείο. Διαπραγματεύθηκε με την τρόικα και σήμερα οι δεσμεύσεις έναντι της τρόικας τείνουν να αποτελέσουν παρελθόν. Για να το πετύχει αυτό – λένε στενοί του συνεργάτες – πηγαίνει από νωρίς το πρωί και φεύγει αργά το βράδυ από το υπουργείο.

Πέρα από τους εξοντωτικούς ρυθμούς, οι συνεργάτες του αναφέρονται σε αυτόν ως έναν άνθρωπο που ξέρει να ακούει. Σε όλη την προσπάθεια των τελευταίων 14 μηνών εμπιστεύθηκε ανθρώπους που βρήκε στο υπουργείο ανεξαρτήτως κομματικής προελεύσεως. Ηταν χαρακτηριστική η σύμπλευση με τον επί σειρά ετών γενικό γραμματέα του υπουργείου Δημήτρη Στεφάνου, ο οποίος έφυγε πρόωρα από τη ζωή. «Παρ’ ότι από διαφορετικές καταβολές, δουλέψαμε μαζί αποτελεσματικά, γιατί πιστεύαμε τα ίδια πράγματα» θα πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Τώρα επιμένει να συνεχίσει τη μεταρρύθμιση στο Δημόσιο, να μπορέσει να πετύχει την εικόνα του «αποτελεσματικού μεταρρυθμιστή». Και είναι αυτή η επιμονή του που τον έχει ρίξει στην αρένα να μάχεται τώρα για την εφαρμογή της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων και τον έλεγχο μονιμοποιήσεων και δικαιολογητικών διορισμού – δημιουργώντας συχνά και άσπονδους φίλους ακόμη και σε εσωκομματικό επίπεδο. Παράδειγμα, ο Αργύρης Ντινόπουλος, ο οποίος έφτασε να δηλώσει τη στήριξή του στη Ρένα Δούρου στο ντέρμπι της αξιολόγησης.

Από την περίοδο που ήταν βουλευτής είχε εξάλλου βρεθεί στο προσκήνιο με τις προτάσεις τις οποίες κατά καιρούς είχε υποστηρίξει. Η ανάγκη αλλαγών στο πολιτικό σύστημα βρισκόταν πάντοτε στην ατζέντα του: Μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200, κατάτμηση των μεγάλων εκλογικών περιφερειών, άρση της ασυλίας των εκλεγμένων του Κοινοβουλίου, κατάργησης της βουλευτικής σύνταξης και περικοπή της βουλευτικής αποζημίωσης υπήρξαν μερικές από τις θέσεις του. Επιχειρεί, εξάλλου, να συνδυάσει τον πολιτικό και τον τεχνοκράτη που κρύβει μέσα του. «Κάνω πολιτική επαγγελματικά, αλλά δεν θεωρώ τον εαυτό μου επαγγελματία» λέει χαρακτηριστικά, δηλώνοντας ότι δεν είναι διατεθειμένος να συμβιβαστεί με τον λαϊκισμό. «Αλλο politics και άλλο policy» σημειώνει – και βάζει στοίχημα ότι το εννοεί.