[Εναλλακτικά] Η άλλη οδός Βαλαωρίτου

Στην οδό Βαλαωρίτου δεν είχε μυρίσει ποτέ δακρυγόνο. Οι γείτονες έτρεξαν να κλείσουν τα παράθυρα των σπιτιών. Μέσα από ένα από αυτά πρόλαβα να διακρίνω εικονίσματα και στερεοφωνικό. Οχι, δεν μιλώ για τη γνωστή Βαλαωρίτου του κέντρου της Αθήνας. Αυτή είναι συνηθισμένη στα χημικά, στα κυνηγητά, στις συγκρούσεις. Μιλώ για τη Βαλαωρίτου στο βαθύ Κερατσίνι και η παραπάνω εικόνα είναι από το βράδυ της Πέμπτης. Μόλις είχε ξεκινήσει ο κλεφτοπόλεμος διαδηλωτών και Αστυνομίας στις εκδηλώσεις μνήμης για τον έναν χρόνο από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από το ναζιστικό μαχαίρι του Ρουπακιά. Ο απλός λαϊκός κόσμος αντάμωσε για κάποιες ώρες τον εκπαιδευμένο κόσμο των διαδηλώσεων. Ελειπε όμως κάτι που θα τους έκανε να κοιτάξουν προς το ίδιο μέρος.

Κατεβαίνοντας προς την Πλατεία Λαού, απ’ τα χαμηλά προσφυγικά του Κερατσινίου, τα παιδιά με τα φούτερ και τις κουκούλες, τα πανό και οι απλοί διαδηλωτές, διέκοπταν για μερικές ώρες την κανονικότητα των ΠΡΟ-ΠΟ, των καφενείων, της «μικρής βουλής» των ντόπιων γερόντων που στήνεται στην παραπάνω πλατεία. Η ζώσα μνήμη για τη δολοφονία του Παύλου είχε πάρει τον χώρο της ζώσας καθημερινότητας της πειραϊκής γειτονιάς. Η τελετουργία του πένθους έβρισκε τη νέα της επέτειο, πλάι σε αυτήν του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ή του Πολυτεχνείου. Οι γειτόνοι όμως δεν κατάλαβαν και πολλά από το μαζικό ποτάμι που για λίγο ξεχύθηκε στα λημέρια τους. Κάτι χάθηκε στον δρόμο.

Οχι, δεν ανήκω στην κατηγορία των αφελών που θεωρούν πως το αβγό του ναζιστικού φιδιού θα σβήσει με προσευχές. Πιστεύω στο ευρύ αντιφασιστικό κίνημα (με πολιτικό πλαίσιο αντικαπιταλισμού), πιστεύω στην πύρινη πραγματικότητα του δρόμου. Πιστεύω όμως πως επειδή ακριβώς δεν ζούμε πια απλά την ανάδυση του φασιστικού φαινομένου αλλά έχουμε περάσει στο χολ της αποκρυστάλλωσής του, δεν μπορεί η απάντηση να συναρμολογηθεί με μεταπολιτευτικά υλικά. Και επειδή ακριβώς ο Ελληνας (και δη ο αριστερός) είναι «μανούλα» στον λυρισμό και στην κουλτούρα του ηττημένου («Εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί»), είναι σχεδόν βέβαιο πως η τελετουργία των θλιμμένων διαδηλώσεων (ακόμη και των μαζικών σαν της Πέμπτης) θα αναπαράγει το αδιέξοδο.

Το μαύρο ποτάμι του φασισμού θα εκβάλει για τα καλά στη ζωή μας, η ψήφος θυμού που πριμοδότησε τη Χρυσή Αυγή θα πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά και η διάχυση της βίας θα είναι η μόνιμη συνθήκη. Θα το πω πιο λιανά: όσο τα δημοκρατικά και κινηματικά αντανακλαστικά δεν ριζώνουν στις λαϊκές γειτονιές και δεν συνδράμουμε με όρους καλλιέργειας, αλληλεγγύης και ιστορικής μνήμης, οι διαδηλωτές που πλημμύρισαν το Κερατσίνι θα παραμένουν στα μάτια των κατοίκων οι λαθρεπιβάτες μιας ζωής για την οποία δεν έχουν καμία εικόνα.