Η οργή ως κραυγή για αξιοκρατία

Αν μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις, οι χίλιες – ακριβώς – οργισμένες λέξεις που θα διαβάσετε δίπλα αξίζουν όσο μια φωτογραφία σαν αυτή:

Ενα παιδί με ειδικές ανάγκες, γελάει ευτυχισμένο. Μόλις κατάφερε να παίξει με δύο «κανονικά» παιδιά του σχολείου του, που μέχρι τότε το αγνοούσαν και το κορόιδευαν, επειδή δεν μπορούσε να μάθει ούτε τους κανόνες του κρυφτού. Δίπλα του χαμογελάει ευτυχισμένη και μια κοπέλα, σχεδόν παιδί ακόμα κι αυτή. Μια αναπληρώτρια δασκάλα Ειδικής Αγωγής, στα 23 της χρόνια. Είναι η Κατερίνα-Μαγδαληνή Μουρελάτου, που κατάφερε με κόπο να διδάξει στο παιδί πώς να παίζει και μόλις πέτυχε τον σημαντικότερο ίσως στόχο στη ζωή ενός ανθρώπου ταγμένου να βοηθάει έναν άλλον άνθρωπο με ειδικές ανάγκες: να τον κάνει ευτυχισμένο για μια στιγμή, μια αιωνιότητα.

Μα τότε, γιατί η ολοφάνερη οργή στην έκθεσή της που δημοσιεύεται παραπλεύρως; Γιατί η νεαρή δασκάλα είναι το αληθινό παιδί της κρίσης.

Γέννημα-θρέμμα της Καλαμαριάς και της έντονης απογοήτευσης ενός ταλαντούχου νέου, που η ψυχή του νοιάζεται και πονάει για το καλό του τόπου και των ανθρώπων του, όταν συναντάει το τέρας της σύγχρονης πραγματικότητας. Είναι οργή για όσα βλέπει γύρω της, οργή για την τραγικότητα των στιγμών, οργή για όλα και για όλους – και δεν μασάει τα λόγια της.  

Αλλά, ας προσέξουμε καλύτερα. Η οργή αυτής της Σαλονικιάς έχει ειδοποιό διαφορά με αυτήν που μεταμορφώνει άλλους σε βανδάλους: μετουσιώνεται στο χαμόγελο ενός παιδιού που δεν το έπαιζαν κρυφτό και το βοήθησε να μάθει πώς να παίζει – και πώς να γράφει και να διαβάζει. Μεταμορφώνεται σε προσφορά, όταν συμμετείχε ως εθελόντρια στους Special Olympics της Αθήνας το 2011 ή στους αντίστοιχους στο Βέλγιο το 2012. Μεταλλάσσεται σε αυτό που κυρίως έλειψε και φτάσαμε εδώ: σε ανιδιοτελή προσφορά.  

«Οταν έγραψα το κείμενο δεν κατάλαβα ότι φαινόταν τόσο οργισμένο», λέει, «μόνο κατόπιν το είδα. Το ύφος οφείλεται σε όσα ζω με την ισοπέδωση της χώρας και ειδικά της μεσαίας τάξης, σε όσα λέγονται άδικα για τους εκπαιδευτικούς, πολλοί από τους οποίους νοιάζονται και προσπαθούν σκληρά σε αντίξοες συνθήκες, αλλά συνεχίζεται και στον συνδικαλισμό μας, που αντί να διεκδικεί αξιοκρατία και σοβαρή αξιολόγηση διεκδικεί το βόλεμα στα παλιά. Εγώ θα ‘θελα 100% να αξιολογηθώ στην τάξη, όχι όμως με διαδικασίες τύπου ποσόστωσης και αδιαφανή κριτήρια».

Καλαμαριά – Κέιμπριτζ. «ΤΑ ΝΕΑ» με χαρά παρουσιάζουν τη δεύτερη υπότροφό τους, μεταπτυχιακή πλέον φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, με αντικείμενο την έρευνα πάνω σε μεθόδους βελτίωσης της Ειδικής Αγωγής. Η Κατερίνα επελέγη ανάμεσα σε 471 υποψηφίους, με βάση την έκθεσή της και προσωπική συνέντευξη, με τη σύμφωνη γνώμη των επιφανών πανεπιστημιακών Ναπολέοντα Μαραβέγια και Στέλιου Παπαθανασόπουλου από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, Σπύρου Λαπατσιώρα από το Πανεπιστήμιο Κρήτης και του διευθυντή των «ΝΕΩΝ» Δημήτρη Μητρόπουλου.

Στο πρόσωπο αυτής της κοπέλας «ΤΑ ΝΕΑ» δεν επιβράβευσαν – με διάκριση που συνοδεύεται από 10.000 ευρώ – μόνο μια νέα επιστήμονα που προσπαθεί για το κοινό καλό. Βράβευσαν μια κοπέλα που βρήκε τρόπο να μετατρέψει την ανυπόκριτη οργή της (και ίσως να λέγαμε αλίμονο αν οι νέοι μας δεν ήταν οργισμένοι με όσα ζούμε…) σε έργο ουσίας και προσφοράς. Κι αυτή η μετατροπή είναι ένα είδος «φιλοσοφικής λίθου της κρίσης».

Η Κατερίνα διηγείται ότι ξεκινώντας από το σπίτι της στην Καλαμαριά για το Κέιμπριτζ (όπου έγινε δεκτή κατόπιν εξαντλητικής επιλογής) είχε όσα χρήματα κατόρθωσε να μαζέψει από τη δουλειά της στο σχολείο – ένα τμήμα ένταξης γενικού σχολείου στο Καλοχώρι – για έναν χρόνο, και λίγη βοήθεια από την οικογένειά της. Τη μεγαλύτερη βοήθεια όμως, την αγάπη για τη γνώση, ο συνταξιούχος πανεπιστημιακός πατέρας, η επίσης δασκάλα μητέρα και ο μεγαλύτερος, γιατρός σήμερα (και απλήρωτος σε υπερωρίες…) αδελφός της, της την είχαν ήδη κληροδοτήσει – άνευ (φ)όρων. Ανάλογο κληροδότημα ευτύχησε η Κατερίνα να λάβει αργότερα τόσο από το Πειραματικό Σχολείο του ΑΠΘ όπου φοίτησε, όσο στη συνέχεια από τον καθηγητή της στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Γιάννη Αγαλιώτη και τη σύμβουλο του Γραφείου Διασύνδεσης Ναταλία Μουτοπούλου.

Με αυτά τα εφόδια, που δεν αποτιμώνται σε χρήμα, η Κατερίνα κίνησε για την περιπέτειά της στον χώρο των εκπαιδευτικών Ειδικής Αγωγής. Θέλει να συντελέσει στην έρευνα για καλύτερες παιδαγωγικές μεθόδους στον χώρο. Μερικές τις έχει δει εξάλλου να εφαρμόζονται σε άλλα κράτη με μεγάλο υπόβαθρο στην Ειδική Αγωγή, όταν ταξίδεψε για σπουδές με το πρόγραμμα Εράσμους στη Λιέγη.

«Αυτό που λέτε εσείς οργή, εγώ το βιώνω ως κραυγή για αξιοκρατία» υπογραμμίζει. «Οταν τελειώσω το μεταπτυχιακό θα επιστρέψω στην Ελλάδα και θα κάνω όσα μπορώ για να βελτιώσω αυτόν τον παραμελημένο τομέα της Εκπαίδευσης. Με ενοχλεί οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες στη χώρα μας να στηρίζονται κυρίως στη φιλανθρωπία, ενώ έχουν αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή και τη μόρφωση». Συμπτωματικά, την επομένη από τη βράβευσή της μάθαμε ότι ακόμα απουσιάζουν αρκετοί εκπαιδευτικοί Ειδικής Αγωγής από τα σχολεία και ότι δεν τους αναγνωρίζονται ούτε τα διπλά μόρια όταν πηγαίνουν ως αναπληρωτές σε δυσπρόσιτα σχολεία, τα οποία αναγνωρίζονται πλέον σε όλους τους άλλους εκπαιδευτικούς…

«ΤΑ ΝΕΑ» εύχονται καλή επιτυχία στη δεύτερη υπότροφό τους και σημειώνουν ότι εν προκειμένω, ίσως το ζητούμενο δεν είναι πια τόσο τι μας έμαθε η κρίση για την Ελλάδα, όσο τι μαθαίνει η Ελλάδα από τα παιδιά της.

Ανιδιοτελής προσφορά
Η οργή της Κατερίνας διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από την οργή που μετατρέπει άλλους σε βανδάλους: μετουσιώνεται στο χαμόγελο ενός παιδιού που δεν έπαιζαν τα άλλα παιδιά μαζί του κρυφτό και το βοήθησε να μάθει όχι μόνο να παίζει, αλλά και να γράφει και να διαβάζει. Μεταμορφώνεται σε προσφορά, όταν συμμετείχε ως εθελόντρια σε Special Olympics. Και το κυριότερο: παίρνει τη μορφή ανιδιοτελούς προσφοράς