Μαγνητική ή ψηλάφηση

Το οικογενειακό τους όνομα δεν το ήξερα. Με τα μικρά τους τις φώναζα. Η μαγνητική, η αξονική και το παλιόπαιδο, τ’ ατίθασο, το τρίπλεξ. Ολα αυτά, συν κάποια άλλα, έμαθα ότι λέγονται απεικονιστικές εξετάσεις.

Αφορμή για να ξανασυστηθούμε ήταν τα μαντάτα του ΕΟΠΥΥ. Υπερδιπλάσιες, λέει, από τον μέσο όρο της ΕΕ οι απεικονιστικές εξετάσεις στην Ελλάδα. Ενώ στο μισό οι επισκέψεις στον γιατρό. Κι εδώ βγάζω την τσίχλα του «παράλογα κι όμως ελληνικά» και την κολλάω πίσω από το αφτί μου.

Τη θέλει ο Ελληνας τη μαγνητική του. Με την ίδια ζέση ο φτωχός και ο πλούσιος (κάτι μικροποσότητες που έχουν απομείνει ανάμεσα κρίνονται ως αμελητέες). Ο πρώτος γιατί η υγεία του είναι η μοναδική του περιουσία. Κι ο δεύτερος γιατί δεν «έφτασε ώς εδώ για να είναι άρρωστος». Αφού τα παλιά τα χρόνια, προ Μνημονίου δηλαδή, μια πολύ ταρατατζούμ κυρία, εκτός από σολάριουμ, ήθελε να εγκαταστήσει στο σπίτι της και τομογράφο «για να μην τρέχει στα νοσοκομεία».

Τη θέλει όμως κι ο γιατρός τη μαγνητική ασθενή του. Σιγά μην αρκεστεί ο επιστήμων στην κλινική εξέταση – και να κρίνει μετά αν χρειάζεται απεικονιστική – για να τον απειλεί ο άλλος ότι «θα του φέρει αυτός τις κάμερες που δεν τον στέλνει στον τομογράφο».

Ενα φοβάμαι μόνο.  Οσο περισσότερες απεικονιστικές τόσο λιγότερες ψηλαφήσεις. Και μετά τα παιδιά δεν θα παίζουν τον γιατρό, θα παίζουν τον τομογράφο.