Φρανσουά Ολάντ: Cherchez la femme

«Η χαριστική βολή…». Είναι η ετυμηγορία πολλών αρθρογράφων του γαλλικού Τύπου, αλλά και η εν θερμώ αντίδραση αρκετών στελεχών του Ελιζέ, στο βιβλίο που κυκλοφόρησε η Βαλερί Τριερβελέρ, η πρώην σύντροφος του γάλλου προέδρου, με έναν από τους πιο ειρωνικούς τίτλους όλων των εποχών: «Σε ευχαριστώ για αυτή τη στιγμή». Διαβάζοντας τα πρώτα κεφάλαια, συνειδητοποιώντας περί τίνος πρόκειται, ο ίδιος ο Φρανσουά Ολάντ, ο ακούσιος πρωταγωνιστής του πονήματος, φέρεται να έστειλε σε «κοινή φίλη» ένα λακωνικό SMS: «Je suis catastrophé» – άλλως, «Καταστράφηκα».

Ειδικά εκείνο το «φαφούτηδες» που εμφανίζεται να χρησιμοποιεί, εν είδει «χιούμορ» προκειμένου να περιγράψει τους φτωχούς, ήδη συναγωνίζεται σε «επιτυχία» το «δίνε του φτωχομαλάκα» που είχε πει ο προκάτοχός του, Νικολά Σαρκοζί, σε κάποιον ενοχλητικό πολίτη. Για έναν πρόεδρο που βλέπει ήδη τη δημοτικότητά του να έχει σπάσει κάθε αρνητικό ρεκόρ, πέφτοντας στο 13%, σύμφωνα με χθεσινή δημοσκόπηση, αυτή θα μπορούσε να είναι πράγματι «η χαριστική βολή». Οπως επισήμανε ο αρθρογράφος Ζαν-Μαρσέλ Μπουγκερό, «παρότι η υπόθεση παραπέμπει σε μπουλβάρ, θα μπορούσε, όπως οι τραγωδίες, να κλείσει με τον θάνατο του βασικού χαρακτήρα».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ. Εξι μήνες συνέγραφε η Βαλερί Τριερβελέρ το πόνημά της και στη Γαλλία δεν πήρε είδηση κανείς. Το έγραφε σε υπολογιστή χωρίς σύνδεση με το Ιντερνετ, για σιγουριά. Το ανέθεσε σε έναν μικρό εκδοτικό οίκο, τον Arènes, και η πρώτη έκδοση, 200.000 αντίτυπα, τυπώθηκε στη Γερμανία. Είχε εντούτοις προειδοποιήσει τον Ολάντ μετά τον χωρισμό τους, για τα μάτια της ηθοποιού Ζιλί Γκαγέ. Αλλά τελικά έμαθε και εκείνος τα μαντάτα μέσω του Τύπου – ή, σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, από την ίδια την Τριερβελέρ το βράδυ της Δευτέρας, δύο ημέρες προτού κυκλοφορήσει το «Paris Match» με τα πρώτα αποσπάσματα, τρεις ημέρες προτού βρεθεί το βιβλίο στα ράφια των βιβλιοπωλείων.

Η Τριερβελέρ γράφει ως απατημένη, εγκαταλελειμμένη, ταπεινωμένη γυναίκα. Βάζει τον αναγνώστη μέσα στην προεδρική κρεβατοκάμαρα, του περιγράφει καρέ καρέ όσα ακολούθησαν το «σκουπ» του «Closer» για τα νυχτερινά ξεπορτίσματα του Ολάντ – τις σκηνές, τα υπνωτικά που κατάπιε, όλα. Αλλά αυτό είναι μάλλον το μικρότερο κακό. Διότι η διψασμένη για εκδίκηση Τριερβελέρ γράφει και ως πολιτική ρεπόρτερ – που υπήρξε για χρόνια. Και αποδομεί τον Φρανσουά Ολάντ σαν ψυχρός εκτελεστής. Σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός προέδρου που έχασε, εξαιτίας του «συνδρόμου του νικητή», κάθε «οξυδέρκεια και διαύγεια», αυτά που αποτελούσαν «μέχρι τότε τη δύναμή του». Και απέμεινε ένας κυνικός, ψυχρός, αναίσθητος σνομπ.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ. Η Τριερβελέρ δεν διστάζει να εκθέσει τον Ολάντ, επικαλούμενη άκομψα σχόλια που έκανε κατ’ ιδίαν, και απέναντι σε εταίρους του, εντός και εκτός τειχών, όπως ο Λοράν Φαμπιούς και η Χίλαρι Κλίντον. Το πιο ύπουλο χτύπημα από όλα, όμως, συνοψίζεται στις εξής τρεις φράσεις: «Παρουσιάστηκε ως ο άνθρωπος που δεν αγαπάει τους πλούσιους. Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος δεν αγαπάει τους φτωχούς. Αυτός, ο άνθρωπος της Αριστεράς, τους αποκαλεί κατ’ ιδίαν “οι φαφούτηδες”, ιδιαίτερα υπερήφανος για το χιούμορ του». Προς επίρρωσιν, «μαθαίνουμε» πως ο πρόεδρος έχει μιλήσει περιφρονητικά για την (ταπεινής καταγωγής) οικογένειά της, τρώει πατάτες μόνο εκλεκτής ποιότητας από το νησί Νουαρμουτιέ και δεν αγγίζει κρέας συσκευασμένο σε κενό αέρος.
Σε περίοδο οικονομικής κρίσης, με τη γαλλική κυβέρνηση να δέχεται επιθέσεις για δεξιά στροφή, ο χαρακτηρισμός «φαφούτηδες» ξεκίνησε ήδη μοναχική όσο και λαμπρή πορεία προκειμένου να γίνει σύνθημα των απανταχού πολέμιων του Ολάντ. Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, η μητέρα των τεσσάρων παιδιών του, ο πρώτος και μόνιμος στόχος της ζήλειας της Τριερβελέρ μέχρι να μάθει τα της Γκαγέ, έσπευσε προς υπεράσπισή του. Μίλησε για «ανοησίες», για «ψέματα», το αποδεικνύουν όλη η ιστορία και «η πολιτική στράτευση ενός σπουδαίου στελέχους της σοσιαλιστικής Αριστεράς». Από κοντά και ο γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς: έκανε λόγο για «εξωφρενικές επιθέσεις» και «ένα ανακάτεμα της δημόσιας και της ιδιωτικής ζωής» που «ρίχνει το επίπεδο της συζήτησης».

«ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ». Το πρόβλημα είναι πως ο Φρανσουά Ολάντ είχε υποσχεθεί μια «υποδειγματική προεδρία». Και να μην επιτρέψει ποτέ στην ιδιωτική του ζωή να καταλάβει τη δημόσια, όπως ο Σαρκοζί. Το πρόβλημα είναι πως το μόνο θετικό χαρακτηριστικό που του απέμενε στις δημοσκοπήσεις ήταν η συμπαθητική, προσηνής πλευρά του. Και ίσως να έπονται ακόμα χειρότερα προβλήματα: την επόμενη εβδομάδα κυκλοφορεί άλλο βιβλίο, με συνομιλίες ενός γάλλου δημοσιογράφου με τον Αρνό Μοντμπούρ, όπου ο εκδιωχθείς υπουργός Οικονομίας αποκαλεί τον Ολάντ «αθεράπευτο ψεύτη».