[Ωτοβλεψίες]

Η χορωδιακή παράδοση της Καλαμάτας δεν πρέπει να χαθεί. Μαθαίνω ότι υπογράφτηκε σύμβαση με την παγκόσμια οργάνωση χορωδιακής μουσικής Interkultur κι έτσι το επόμενο φθινόπωρο οι μελομανείς Καλαματιανοί, όσοι διατηρούν ακόμη αναμνήσεις από τον «Ορφέα» και τις ωραίες χορωδίες της πρώτης μας νιότης καθώς και οι ουκ ολίγοι επισκέπτες της περιοχής θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν συναυλίες με σημαντικά χορωδιακά σύνολα απ’ όλον τον κόσμο στις αίθουσες του Μεγάρου Χορού, στο θέατρο Τέντα, στο παλιό Εργατικό Κέντρο και στην εκκλησία των Ταξιαρχών.

Εν τω μεταξύ εκκρεμεί πάντα το μέλλον του νεόδμητου Μεγάρου Χορού της πόλης. Τι θα γίνει; Θα ξαναζήσει άραγε τις ωραίες φεστιβαλικές ημέρες που έζησε φέτος το καλοκαίρι ή θα το φάει το σαράκι του χρόνου και της εγκατάλειψης; Οι προθέσεις είναι καλές, το μπάτζετ όμως δεν εγγυάται τίποτα. Για το φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Χορού η Πολιτεία χαλάλισε μόλις 200.000 ευρώ, σταγόνα στον ωκεανό  για μια διοργάνωση που αποτελεί διεθνές καλλιτεχνικό γεγονός και προβάλλει τουριστικά όλη τη Νότια Πελοπόννησο. Η πόλη πάντως ανησυχεί και επιμένει. Η ψυχή του φεστιβάλ Βίκυ Μαραγκοπούλου (φωτογραφία) πρόκειται να αναγορευθεί επίτιμη δημότις ενώ γίνονται ήδη προσπάθειες από τη μεριά της δημοτικής Αρχής να γίνει η Καλαμάτα η επόμενη πολιτιστική πρωτεύουσα και το Φεστιβάλ Χορού να ενταχθεί στο νέο ΕΣΠΑ για να προχωρήσει χωρίς οικονομικό άγχος μέχρι το 2019. Μακάρι.

Στους περισσότερους άρεσε, σε μένα όμως που είμαι και λίγο στρημάδι, η επιστολή της θυγατέρας Λαζαρίδη ο οποίος ανέσκαψε το πρώτον την μείζονα  περιοχή Ανατολικής Μακεδονίας και Δυτικής Θράκης, είναι κατά τη γνώμη μου κείμενο μεγάλης κακότητας και ψυχικής τσιγκουνιάς. Γνώμη μου επίσης είναι ότι δεν ήταν ανάγκη να μπει στον κόπο. Ολοι γνωρίζουμε το έργο του αείμνηστου αρχαιολόγου και πατρός της και όλοι γνωρίζαμε την Αμφίπολη και ψυχανεμιζόμασταν τα μυστικά της. Εκείνο που σίγουρα δεν ξέραμε και φρόντισε να μας το γνωστοποιήσει με την επιστολή της είναι ότι «Ανάμεσα στις πολλές βοηθούς του που πέρασαν (sic), ήταν και η μαθήτριά του Καίτη (sic) Περιστέρη. Ο πατέρας μου ήταν γενναιόδωρος άνθρωπος και γενικά μοίραζε τομείς στις (sic) βοηθούς του υπό την αδιάκοπη γκρίνια της μάνας μου». Η  γενναιοδωρία, δυστυχώς, δεν είναι γονίδιο και δεν κληρονομείται.

Το δώρο της Ντόρις Λέσινγκ
Τρεις χιλιάδες βιβλία από τη βιβλιοθήκη της κληροδοτεί η νομπελίστρια του 2007 Ντόρις Λέσινγκ (φωτογραφία)  μέσω της οργάνωσης Book Aid στη χώρα της καρδιάς της, τη Ζιμπάμπουε. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε οι συγγενείς της εκλιπούσης πακετάρουν και το πολύτιμο φορτίο ετοιμάζεται να ταξιδέψει στη χώρα όπου η συγγραφέας έζησε τα καλύτερά της χρόνια από το 1925 έως το 1949, τότε που η Ζιμπάμπουε ήταν ακόμη βρετανική αποικία και λεγόταν Νότια Ροδεσία. Η Ντόρις Λέσινγκ επιχείρησε πολλές φορές να επιστρέψει στον τόπο των παιδικών της χρόνων  και τελικά το 1982 τα κατάφερε. Επιστρέφοντας δεν δίστασε να… περιποιηθεί με την κοφτερή της γλώσσα το καθεστώς Μουγκάμπε για το κοινωνικό χάος και την εξαθλίωση της εκπαίδευσης. «Τα παιδιά δεν είχαν χάρτες, υδρόγειο σφαίρα, δεν είχαν βιβλία, στιλό και τετράδια» έγραψε. «Στις βιβλιοθήκες υπήρχε μόνο ό,τι είχε ξεμείνει από τα βιβλία που άφησαν πίσω τους οι λευκοί». Η Βρετανίδα με την αφρικανική ψυχή κράτησε τον λόγο της.