[Στην ανάπαυλα] Μπουγέλο on the rocks
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Οι διαφημιστές λένε (όχι και ότι τους έχω μεγάλη εμπιστοσύνη, αλλά για να το αναφέρω) ότι αν η διαφήμιση είναι τόσο καλή που να τη θυμάσαι για καιρό αλλά δεν θυμάσαι το διαφημιζόμενο προϊόν, είναι μια πολύ κακή διαφήμιση.
Το σκεφτόμουνα καθώς έβλεπα αυτά τα απανωτά αυτομπουγελώματα (συνοδευόμενα πάντα από πολλά παγάκια) στα έντυπα, στα ηλεκτρονικά και τα τηλεοπτικά μίντια.
Ρώτησα τη μικρή φίλη μου (μόλις πέρασε τις Πανελλαδικές επιτυχώς), προς τι αυτή η ψυχρολουσία; Kαι ενώ μου είπε όλα τα ονόματα των μπουγελωμένων με τα μικρά τους, τα καλλιτεχνικά τους και τα υποκοριστικά τους μη εξαιρουμένων, για τον σκοπό τον οποίο διάλεξαν να ξεφτιλιστούν δημοσίως ιδέα δεν είχε. Κάτι γενικά. «Για φιλανθρωπικούς σκοπούς και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις» μου εξομολογήθηκε.
Θα το κρατήσω κι εγώ μυστικό κι όποιος από σας θέλει ας το γκουγκλάρει να ησυχάσει.
Πάντως εμείς το μπουγέλο αλλιώς το ξέραμε.
Στο σχολείο, στο τέλος της χρονιάς.
Σε δημόσιους χώρους – «Σου ‘ρχεται μπουγέλο», αλλά και σε ιδιωτικές στιγμές – «Το θέλεις το μπουγέλο σου».
Η έκφραση δε «Καμαρότε, το μπουγέλο» είχε πάντα την έννοια του (με συγχωρείτε) «Θέλω να ξεράσω» ή πιο στα καθ’ ημάς «I am going to puke».
To χρησιμοποιούσαμε, δε, ειδικά σε περιπτώσεις κορεσμού, αηδίας, αλλά και όταν θέλαμε να στηλιτεύσουμε μια κίνηση, μια συμπεριφορά, μια ιδέα.
Υπήρχε και μια άλλη χρήση του «μπουγέλου» κρυμμένη στη φράση «Το μπουγέλο στο 12». Ηταν οι εποχές που τα ύποπτα ξενοδοχεία δεν είχαν παροχή νερού σε κάθε δωμάτιο και μόλις η κοπέλα «τέλειωνε την πράξη» (έξοχη φράση του Πέτρου Πικρού στο «Σαν θα γίνουμε άνθρωποι») έτρεχε η καημένη η γηραιά, πλέον, πόρνη να φέρει ζεστό νερό για τον απαιτούμενο καθαρισμό με Περμαγκανάντ (αφροδίσιο απολυμαντικό αλλοτινών καιρών).
Στις μέρες μας πάντως και ειδικά τις τελευταίες εβδομάδες, το μπουγέλο με τα παγάκια και τα αλαφιασμένα πρόσωπα των διασήμων από κάτω, είπαμε (και το ξαναλέμε για να το εμπεδώσουμε), γίνεται για «φιλανθρωπικούς σκοπούς και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις».
Και όχι, δεν περίμενα από την κυρία Δούρου στην ορκωμοσία της να αδράξει την ευκαιρία να αυτομπουγελωθεί, ενώ αντιθέτως περίμενα να κάνει μια πρωτότυπη ορκωμοσία.
Και όντως. Κατήργησε παπά και βαγγέλια και πολύ καλά έκανε. Ακούστηκαν μερικά «αίσχος», κάτι αδέσποτα «ούουου», ο παπάς πίσω έξυνε τα γένια του, αλλά η ίδια μια χαρά το γλέντησε, έριξε κι ένα ξεγυρισμένο «απ’ τον λαό για τον λαό» κι όξω απ’ την πόρτα.
Ολα καλά κι όλα ωραία. Αλλά αυτή τη φωτογραφία αγκαλιά με τον αγιορείτη αρχηγό να τους στεφανώνουν τα απαραίτητα κόκκινα πλαστικά γάντια κάπως άκομψη τη βρήκα.
Δηλώνω ευθαρσώς ότι: Οχι. Δεν είπα «Καμαρότε, το μπουγέλο».
Τ’ ορκίζομαι στην τιμή και τη συνείδησή μου.
Αλλωστε, εγώ προσωπικώς, πριν δω την κυρία Δούρου, παίρνω πάντα μια δραμαμίνη.
Google news
