[Εισαγωγικά] Δεν θα έχουμε πάντα το Παρίσι

ΣΤΟ ξενοδοχείο Napoleon στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού θα εγκατασταθεί η ελληνική αποστολή που θα πάει στη γαλλική πρωτεύουσα για τις συναντήσεις με την τρόικα. Είθισται οι διαπραγματεύσεις μεταξύ δύο μερών να γίνονται σε τρίτη χώρα όταν οι διαφορές τους οξύνονται δραματικά. Στο Παρίσι, ας πούμε, συναντούσε ο Χένρι Κίσινγκερ τους βλοσυρούς Βιετκόνγκ πριν από σαράντα χρόνια και κάτι, ενώ έβρεχε βόμβες στο Ανόι, και προσπαθούσε να τους εξαναγκάσει σε συμφωνία αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο Νίξον ήταν ανεξέλεγκτος και μπορούσε να ρίξει και τη «Βόμβα».

Στα δικά μας, η συνάντηση του Παρισιού – το παρασκήνιο της οποίας παρουσιάζουν σήμερα «ΤΑ ΝΕΑ» – δεν είναι αποτέλεσμα αιφνίδιας όξυνσης. Αντιθέτως, εντάσσεται μάλλον στην ανάγκη να σκηνοθετηθεί πολιτικά το τέλος του Μνημονίου και η έξοδος της τρόικας από τη χώρα.

Αν η εβδομάδα Χαρδούβελη, Παπασταύρου, Βρούτση και άλλων – περιλαμβανομένων και δύο στελεχών του ΠΑΣΟΚ – στην Πόλη του Φωτός δίνει την αίσθηση αντιπερισπασμού ή αυτοσχεδιασμού, αυτό δεν είναι χωρίς βάση. Ηδη από την άνοιξη του 2013 ο Αντώνης Σαμαράς είχε επισημάνει την ανάγκη να «μικρύνουν» οι επισκέψεις των κ.κ. Τόμσεν και Σία στην Αθήνα. Σύμφωνοι. Μόνο που το περιβόητο «ριβιού» του περασμένου Σεπτεμβρίου κράτησε επτά μήνες. Δεν είναι σίγουρο ότι αυτό ήταν κακό πολιτικά για την κυβέρνηση που φάνηκε να δίνει σκληρή μάχη και, σε πολλά, να μην υποχωρεί. Βγαίνοντας και δικαιωμένη στη μάχη των αριθμών, αρχής γενομένης από το πλεόνασμα.

Ωστόσο, το πλεόνασμα δεν ανοίγει τον δρόμο για κούρεμα του υπολειπόμενου χρέους, δηλαδή των δανείων προς τα κράτη. Αυτό θα εξάγνιζε κάπως και τις θυσίες από το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων του 2012, που κλάδεψε μαζί από ασφαλιστικά ταμεία μέχρι μικροομολογιούχους. Θα ήταν επίσης ένα συμβολικό τέλος της περιόδου έκτακτης ανάγκης που ξεκίνησε το 2009. Πλην όμως οι Ευρωπαίοι -που έχουν ξαναμπλέξει σε ύφεση και διχόνοια –  δεν είναι έτοιμοι. Ενώ εμάς δεν μας συμφέρει, σε δεύτερη και νηφάλια σκέψη, το κούρεμα αλλά το χρονικό άπλωμα του χρέους με χαμηλά επιτόκια και αποπληρωμή που να αναβάλλεται στο διηνεκές.  

Το πρόβλημα της συμπολίτευσης είναι ότι δεν έχει, όπως νόμιζε πέρυσι, ένα στέρεο πολιτικό αφήγημα: πετυχαίνω πλεόνασμα, ψαλιδίζω το χρέος, σώζω οριστικά τη χώρα. Εχει μόνο δραματικά επεισόδια: τσακώνομαι με την τρόικα, τη διώχνω από το σπίτι, πάω σε ξενοδοχείο! Με τη συνάντηση στο Παρίσι, ένα τέτοιο επεισόδιο εξυφαίνεται. Αλλά πίσω από όλα αυτά κρύβεται μια στρατηγική αμηχανία, η οποία αφορά συνολικά το πολιτικό σύστημα αφότου μπήκαμε σε φάση δημοσιονομικής ομαλοποίησης. Κάτι που δεν είναι άσχετο με το, ανεπαίσθητο φέτος το καλοκαίρι, ημέρωμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Συμπέρασμα: Στο φινάλε της ταινίας «Καζαμπλάνκα» ο Μπόγκαρτ λέει στην Ινγκριντ Μπέργκμαν «θα έχουμε πάντα το Παρίσι». Ωστόσο, συμπολίτευση και αντιπολίτευση δεν θα έχουν για πολύ το Παρίσι – ως άλλοθι. Ούτε μπορεί η πολιτική να γίνεται με επεισόδια. Θα χρειαστεί φύλλο πορείας.