Ωτοβλεψίες

Η θεατρική περίοδος στη Γαλλία μπορεί άνετα να θεωρηθεί ως η χρονιά με τις τρεις Λουκρητίες. Η πρώτη παίχτηκε σεμνά και ταπεινά από την Κομεντί Φρανσέζ και η δεύτερη, στην οποία έχουμε αναφερθεί εκτενώς, ποντάρισε στην αποκοτιά του δικού μας Ντενίς Πονταλιντές να ντύσει τον Γκιγιόμ Γκαγιέν με τη φλογισμένη εσθήτα της δούκισσας της Φεράρα προξενώντας απανωτά εγκεφαλικά στο κοινό. Αυτή τη φορά είναι η σειρά της Μπεατρίς Νταλ να δοκιμαστεί στον ρόλο της Λουκρητίας Βοργία και να θέσει τον ιδιότυπο ερωτισμό της στην υπηρεσία της πιο φαντεζί θεατρικής περσόνας. Το άγριο κορίτσι του Ζαν Ζακ Μπενέξ που αναστάτωσε τα ήθη με την «Μπέτι Μπλου» του 1986 φαίνεται πάντως πως σε αυτήν την αναμέτρηση χάνει στα σημεία. Σύμφωνα με τους κριτικούς, το ντεμπούτο της στη σκηνή ήταν συγκρατημένο και σεβαστικό, με αποτέλεσμα να μην εκπυρσοκροτήσει ο θρυλικός αισθησιασμός της. Ε, μην είμαστε και πλεονέκτες…

Μπορείτε να ξεκινήσετε τους πανηγυρισμούς από τώρα. Περί τα τέλη Σεπτεμβρίου ο Λέοναρντ Κοέν θα γιορτάσει τα ογδοηκοστά γενέθλιά του με έναν ολοκαίνουργο δίσκο με γενικό τίτλο «Popular Problems». Οι λίγοι τυχεροί που τον έχουν ακούσει λένε πως θεματικά τουλάχιστον είναι η συνέχεια των «Old Ideas», που ηχογράφησε το 2012. Πράγματι τα δυο τρίτα του νέου υλικού δοκιμάστηκαν επί σκηνής σε παλιότερες περιοδείες αλλά συγκροτήθηκαν σε σώμα μόλις πριν από μερικούς μήνες, όταν ο Λέοναρντ Κοέν αποφάσισε να ξαναμπεί στο στούντιο. Προς το παρόν δεν έχουν ανακοινωθεί περιοδείες και live, αλλά διατηρώ μια μικρή ελπίδα καθότι δεν ξεχνά ποτέ να περάσει κι από την Ελλάδα, κι ας μη μοιάζει καθόλου με την Ελλάδα που ήξερε.
Αναζήτησα το «Και βέβαια αλλάζει!», ένα αφήγημά για τη Μεταπολίτευση που εξέδωσε μεσοκαλόκαιρο η Κίχλη και το διάβασα λες κι ήταν αυστηρά προσωπική μου υπόθεση. Ο σοφός λογοτεχνικός χειρισμός της συγγραφέως όμως μου έκοψε αμέσως τον αέρα. Νομίζω ότι η Αγγέλα Καστρινάκη (φωτογραφία) το έγραψε πάνω στην ώρα που όλα επιστρέφουν και όλα αποχωρούν. Γιατί ο καιρός των Ρηγάδων και του Λεωνίδα Κύρκου ευτυχώς δεν μας ανήκει κατ’ αποκλειστικότητα αλλά διαχέεται σε μια ολόκληρη γενιά ακόμη και σ’ αυτούς που τότε στάθηκαν απέναντι. Απέναντι σε τι; Στην αγωνία για την εθνική συμφιλίωση; Στην ανάγκη για μια νέα αριστερή γλώσσα που να μη βάζει αστερίσκους στην έννοια της Δημοκρατίας; Στη σεξουαλική χειραφέτηση των γυναικών;  Προσωπικά το βάζω στην ίδια γραμμή με το «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο» της Αλκης Ζέη. Θα με καταλάβετε. 
Τι έχουν πάθει οι Νεοϋορκέζοι και συνωστίζονται πριν από το χάραμα έξω από το Σέντραλ Παρκ; Πάνω από τριακόσιοι άνθρωποι ξενυχτάνε κάτω από τα δέντρα αψηφώντας τα κουνούπια  προκειμένου να εξασφαλίσουν μια θέση στο φεστιβάλ Shakespeare in the Park. Για να ζηλέψουμε λίγο ακόμα, παραθέτω λίγα μόνον από την προϊστορία του θεσμού. Το 2006 η Μέριλ Στριπ έπαιξε εκεί τη «Μάνα Κουράγιο» του Μπρεχτ, το 2010 ο Αλ Πατσίνο τον «Εμπορο της Βενετίας» του Σαίξπηρ, το 2001 ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν τον «Γλάρο» του Τσέχοφ, ενώ η φετινή κλωτσοπατινάδα έξω από τα εκδοτήρια γίνεται για μια θέση στον «Βασιλιά Ληρ» με την Ανέτ Μπένινγκ. Και τώρα πάω κάτω από ένα δέντρο, να κλάψω.

Ολα για 
τον Λευτέρη
Χάρη στη φροντίδα των ανθρώπων του ο Λευτέρης Βογιατζής (φωτογραφία) θα ξανακατοικήσει και φέτος τον χειμώνα το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων με παραστάσεις νέων ελλήνων σκηνοθετών και με επιμονή κυρίως στη νέα ελληνική δραματουργία. Σημειώνω από τώρα ημερομηνίες και τσεκάρω παράλληλες εκδηλώσεις. Κρατάω και μια διακεκριμένη θέση για τα ντοκιμαντέρ με τον Λευτέρη Βογιατζή τα οποία είχαν την επιμέλεια και το μυαλό να γυρίσουν νέοι έλληνες κινηματογραφιστές την εποχή που η θεατρική του ευφυΐα έκανε το στενάκι της Κυκλάδων να μοιάζει με λεωφόρο. Πρόκειται για τα «Γυμνά χέρια», μια ταινία του Γιώργου Σκεύα για τον αρχιμουσικό Δημήτρη Μητρόπουλο με τον Λευτέρη Βογιατζή, το ντοκιμαντέρ του Ηλία Γιαννακάκη και δύο «Παρασκήνια» της Κατερίνας Ευαγγελάκου που προβλήθηκαν στον καιρό τους από την ΕΡΤ. Ενα για την παράσταση «Θείος Βάνιας» και μια «συνομιλία» του Λευτέρη Βογιατζή με τον Βασίλη Παπαβασιλείου για την έννοια της μαθητείας στο θέατρο, με αφορμή την παράσταση «Ελβίρα – Ζουβέ» του τελευταίου.