Ωτοβλεψίες
Η Γουβάλ Σαρφ σε σκηνή από την ταινία του Αμος Γκιτάι «Ana Arabia»
Ηταν συγκινητικό το σαββατιάτικο αφιέρωμα του Ακη Καπράνου στις ταινίες για το αραβοϊσραηλινό πρόβλημα. Σε αυτόν τον πλούτο που συνήθως πάει άκλαυτος στις αίθουσες θέλω να προσθέσω μια ταινία που κι αυτή θα πήγαινε άκλαυτη αν δεν υπήρχαν τα διεθνή φεστιβάλ. Είναι το «Ana Arabia», ένα συγκλονιστικό μονοπλάνο μιας ώρας και είκοσι λεπτών του Αμος Γκιτάι, παραγωγής 2013. Μια εβραία δημοσιογράφος φθάνει σε μια τενεκεδούπολη στην περιοχή της Χάιφα όπου Αραβες και Ισραηλινοί ζουν ειρηνικά μαζί για να συλλέξει τις ιστορίες τους και να εμπλακεί στις ζωές τους. Η συγκεκριμένη ταινία δεν έχει παιχτεί στην Ελλάδα, ο Αμος Γκιτάι όμως, που από πολλούς θεωρείται ως ο «Αγγελόπουλος» του Ισραήλ, ήρθε το 1999 στο Φεστιβάλ Θεσαλονίκης όπου έδωσε και μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Γιάννη Ζουμπουλάκη. Αυτό το διάστημα ο Γκιτάι ετοιμάζει ταινία για τη δολοφονία του Γιτζάκ Ράμπιν ή για το εφικτό της ουτοπίας. Μακάρι να τη δούμε κι εδώ.
Κάτι ενδιαφέρον σαλεύει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Εάν ευοδωθούν οι συζητήσεις του Τάκη Τζαμαργιά με τη νέα δημοτική Αρχή και εξοικονομηθούν εν τέλει τα απαραίτητα τότε διόλου απίθανο να δούμε φέτος τον χειμώνα ένα μεγάλο αφιέρωμα με σπάνιο αρχειακό υλικό σε ανθρώπους του θεάτρου που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνέδεσαν τη ζωή και το έργο τους με το λιμάνι της καρδιάς μας. Από τα λίγα που κατάφερα να πιάσει το αφτί μου είναι ότι σχεδιάζονται εκδηλώσεις για την Κατίνα Παξινού η οποία γεννήθηκε στον Πειραιά το 1900, στον επίσης Πειραιώτη Αιμίλιο Βεάκη αλλά και στα 30 χρόνια από τον θάνατο του Μάνου Κατράκη, ο οποίος υπήρξε Πειραιώτης κατ’ επιλογήν αφού άφησε όλο το πολύτιμο αρχείο του στην πόλη του Πειραιά για να συναντήσει κι αυτό τη μοίρα όλων των αρχείων, αταξινόμητο, αφρόντιστο και απρόσιτο για το κοινό.
Σαν καλό σπασικλάκι που είμαι πήρα αρκετά βιβλία μαζί μου στις διακοπές κι ως συνήθως την πάτησα. Ο,τι κέρδιζα από την αποχή από τα εγκόσμια το έχανα από την υπερπροσπάθεια να συντονιστώ με το «Παιδί του ξένου», την περίπλοκη και φιλόδοξη φετινή κατασκευή του Αλαν Χόλινγκχερστ (φωτογραφία). Το χειρότερο πάντως το έπαθα με τον «Φάρο» της Αλισον Μουρ γιατί ήταν πλέον πολύ αργά όταν κατάλαβα ότι επρόκειτο για απλή συνεπωνυμία με τη Λόρι Μουρ που σημάδεψε το περυσινό μου καλοκαίρι με το θαυμάσιο μυθιστόρημά της «Η πόρτα στην σκάλα».
Οχι, δεν τα άφησα στη μέση όπως κάνουν οι πιο σώφρονες αναγνώστες. Η επιμονή μου και η αφηρημάδα μου πήραν εκδίκηση όταν ήρθε η ώρα να διαβάσω τη συλλογή διηγημάτων του Νικόλα Σεβαστάκη «Γυναίκα με ποδήλατο». Το τελείωσα απνευστί και μετά άρχισα να το προτείνω με φορτικό τρόπο σε κάθε διερχόμενο. Γιατί είναι ανακουφιστικό να μη σπάει η αλυσίδα των σημαντικών ελλήνων διηγηματογράφων αλλά να μεγαλώνει, κάθε χρόνο και με άλλο αριστούργημα. Ελπίζω να πιάσατε το υπονοούμενο και να προσθέσετε το βιβλίο στη λίστα με τα απολύτως απαραίτητα. Εγώ πάντως για να το γιορτάσω, αμέσως μετά πήγα στο σουπερμάρκετ της Αστυπάλαιας και πήρα από το σταντ της Αγρας τους «Δακτύλιους του Κρόνου» του Ζέμπαλντ. Ω ναι, τελικά ήταν ένα καλό αναγνωστικό καλοκαίρι. (Η συνέχεια στο επόμενο)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά 
Google news
