Oh My Goth

Τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα κυκλοφορούν αργά το βράδυ, φορούν έντονο μέικ απ και δεν ακούνε Σαββόπουλο. Οι έλληνες «γότθοι» συχνάζουν στο Κέντρο ή στου Ψυρή και τραβούν τα βλέμματα με την εμφάνισή τους. Είναι νυχτόβιοι και απλώνονται σε όλο το ηλικιακό φάσμα, από εφήβους που κάνουν τώρα τα πρώτα ουσιαστικά μουσικά τους βήματα μέχρι 50άρηδες και 60άρηδες που ξεκίνησαν το ταξίδι στον σκοτεινό κόσμο με τις μουσικές των Bauhaus και λίγο αργότερα των Mission και των Sisters of Mercy.

Εως πριν από μία δεκαετία, οι έλληνες «γότθοι» ήταν λίγοι και διάσπαρτοι. Τα στέκια τους περιορισμένα, η ανταπόκριση του κοινού στις ενδυματολογικές τους επιλογές μάλλον αρνητική (έως χλευαστική) και η εμφάνιση συγκροτημάτων του χώρου εξαιρετικά περιορισμένη. Τα πράγματα άλλαξαν στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, όταν η goth σκηνή βγήκε από… τις σκιές και έγινε κομμάτι της νυχτερινής διασκέδασης της πόλης.

Μαγαζιά όπως το Underworld στο κέντρο της Αθήνας, στο υπόγειο, πολεμικό καταφύγιο στη συμβολή της Θεμιστοκλέους με τη Γαμβέτα και το Dark Sun στο Περιστέρι επί της Θηβών έβαλαν του γκοθάδες για τα καλά στον χάρτη. Οι πιο γνωστοί DJ’s του χώρου, όπως ο Γιώργος Φακίνος και ο Λεωνίδας Σκιαδάς, άρχισαν να γίνονται «πρόσωπα της πόλης» διεκδικώντας τη θέση τους ακόμα και σε mainstream μέσα, ενώ η γοητεία του σκοτεινού άρχισε να θέλγει επισκέπτες και από το υπόλοιπο μουσικό και αισθητικό στερέωμα.

Ηταν η χρυσή εποχή του goth που έβαλε τα θεμέλια για τη μετέπειτα άνθηση του χώρου. Από τότε και μέχρι σήμερα, τα goth μαγαζιά πολλαπλασιάστηκαν στην πόλη, με ουσιαστικές νέες αφίξεις, οι μαυροντυμένοι νέοι δεν προκαλούν (τόσο) την εντύπωση και τις αποδοκιμασίες των περαστικών και το να πεις στους γονείς σου «είμαι γότθος» δεν είναι αντίστοιχο με μολυσματική ασθένεια του Μεσαίωνα. Ταυτόχρονα, οι έλληνες «γότθοι» πήραν μαζικά τις βαλίτσες τους, φεύγοντας για φεστιβάλ του εξωτερικού – κυρίως της Γερμανίας – και πλέον εγχώριες αντιπροσωπείες βρίσκονται στο Amphi Festival κάθε Ιούλιο στην Κολωνία ή στο M’era Luna για να γιορτάσουν την αυγουστιάτικη πανσέληνο στο Hildesheim.

Το γεγονός που εντυπωσιάζει πάντως όταν μπει κανείς σε ένα goth στέκι (πέρα από την αισθητική του χώρου και των ανθρώπων) είναι η ηλικιακή ποικιλομορφία. Εφηβοι χορεύουν δίπλα σε μεσήλικους και υποψήφιοι παππούδες λικνίζονται στους ίδιους, σκοτεινούς, ρυθμούς. Η (σύγχρονη) ιστορία της goth μουσικής ξεκινά από τη δεκαετία του ’70 και πολλοί είναι εκείνοι που δεν έχουν ξεχάσει την πρώτη τους αγάπη. Η μουσική άνθηση όμως στις δεκαετίες του 1990 και του 2000 είχε αποτέλεσμα να μυηθούν πολλοί 30άρηδες και 40άρηδες, ενώ ειδικά στην Ελλάδα η μόδα του goth ήταν και είναι αρκετά δελεαστική για μικρότερες ηλικίες. Αν στην εξίσωση προσθέσει κανείς τις ταινίες, τα βιβλία και τις λοιπές αναφορές σε διάφορα σκοτεινά πλάσματα και μέρη, που είναι συνυφασμένα με τη γοτθική κουλτούρα, εύκολα καταλαβαίνει το γιατί είναι τόσο ελκυστικό στις νεότερες ηλικίες. Πάντως, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους βρικόλακες, οι «γότθοι» πρώτης γενιάς έχουν στην πλειονότητά τους αποσυρθεί στις κρύπτες – συγγνώμη στα σπίτια – τους και κάνουν την εμφάνισή τους αραιά και πού, σε συναυλίες όπου θυμούνται τις παλιές καλές μέρες. Αντίστοιχα, οι χώροι των κλαμπ κατακλύζονται συνήθως από νεαρούς και νεαρές που γεμίζουν τις πίστες τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου.

Οσο για τα ακούσματα, όσο μεγαλύτερη είναι η ηλικία τόσο περισσότερο το ενδιαφέρον στρέφεται στους πρώτους διδάξαντες, ενώ οι νεότεροι παντρεύουν το «old school goth» με πιο σκληρούς, ηλεκτρονικούς ήχους, φλερτάροντας ταυτόχρονα με μουσικές που ανήκουν στις κατηγορίες του industrial και το ebm (Electronic Body Music). Εξάλλου, αν θέλεις να χτυπηθείς μέχρι το ξημέρωμα επί σκηνής, χρειάζεται και κάτι πιο δυνατό…

Τα παιδιά της νύχτας

Ενα ακόμη χαρακτηριστικό των ελλήνων «γότθων» είναι ότι βγαίνουν αργά. Πολύ αργά. Αν πας σε γκοθάδικο στις 12 τα μεσάνυχτα, το πιο πιθανό είναι ότι θα βρεις μόνο τις καθαρίστριες. Ο κόσμος αρχίζει να μαζεύεται κατά τις δύο, η πραγματική διασκέδαση ξεκινά κατά τις τέσσερις και η μουσική σταματά μετά την ανατολή του ηλίου. Επίσης, κάθε γκοθάς που σέβεται τον εαυτό του έχει μαζί του γυαλιά ηλίου, απαραίτητο αξεσουάρ αν δεν θέλεις να τυφλωθείς από τον ήλιο κατά τις 8-9 το πρωί όταν βγαίνεις από το κατασκότεινο κλαμπ. Οι θεωρίες για την έφεση του κοινού στα άγρια ξενύχτια είναι πολλές. Από την απέχθεια προς το φως μέχρι την ομοιότητα με τους βρικόλακες, οι αστικοί μύθοι δίνουν και παίρνουν. Ισως όμως η πιο ενδιαφέρουσα – και αρκετά χιουμοριστική – εξήγηση προέρχεται από έναν «παλιό» του χώρου: Οι γότθοι θέλουν πολλή ώρα για να ετοιμαστούν. Το να ντυθείς και να βαφτείς, προκειμένου να εμφανιστείς στο κλαμπ με την πρέπουσα εμφάνιση, είναι μια επίπονη και χρονοβόρα διαδικασία. Για αυτό, στην αρχή τουλάχιστον, κυρίως οι γυναίκες κατέφθαναν στα κλαμπ πολύ μετά τα μεσάνυχτα. Ετσι, έγινε μόδα η αργοπορημένη προσέλευση και στη συνέχεια κανείς δεν καταδέχεται να εμφανιστεί πριν από τις πρώτες πρωινές ώρες.

Στο θέμα της εμφάνισης πάντως οι «γότθοι» έχουν γράψει τη δική τους ιστορία. Τα ρούχα, τα μαλλιά, ακόμα και το μέικ απ (για άνδρες και γυναίκες) είναι ξεχωριστό κομμάτι της κουλτούρας και συχνά αντικείμενο σχολιασμού από μυημένους και μη. Προφανώς μπορείς να πας σε ένα goth-club φορώντας ένα μαύρο τζιν και ένα τισέρτ ή αντίστοιχα μια μαύρη φούστα και κανείς δεν θα πει τίποτε. Από την άλλη, είτε από προσωπική ανάγκη αυτοέκφρασης είτε για το θεαθήναι (και οτιδήποτε υπάρχει ενδιάμεσα) κάθε «γότθος» που σέβεται τον εαυτό του έχει μια σειρά από αξεσουάρ για τις βραδινές εξόδους. Από τα κλασικά μαύρα καλσόν και τις τσάντες σε σχήμα φέρετρου για τις κυρίες έως τα πιο προχωρημένα φίμωτρα και τα κολάρα με τα καρφιά, οι επιλογές είναι πολλές και τα όρια δυσδιάκριτα. Απαραίτητο αξεσουάρ ο κορσές, ενώ τα δίπατα παπούτσια, για τους άνδρες και τις γυναίκες συμπληρώνουν την εμφάνιση, δίνοντας έναν παραπάνω… αέρα. Και βέβαια, για τις goth αγορές υπάρχουν τα κατάλληλα καταστήματα. Είτε πρόκειται για το ελληνικό ηλεκτρονικό κατάστημα Black ‘n’ Rose (www.blacknrose.com) είτε για το γερμανικό X-tra-x (www.emp-online.com/x-tra-x/) οι επιλογές είναι άπειρες. Οι πιο ψαγμένοι βέβαια μπορούν να κάνουν μια βόλτα στο Camden Town του Λονδίνου ή στα εξειδικευμένα καταστήματα του Βερολίνου, για να ανανεώσουν την γκαρνταρόμπα τους από πρώτο χέρι.

The Temple Of goth

Οσο για τα στέκια των «γότθων», αυτήν τη στιγμή στην Αθήνα υπάρχουν τέσσερις… ναοί για το βράδυ της Παρασκευής και του Σαββάτου, ενώ αρκετά άλλα μπαρ αφιερώνουν ένα ή περισσότερα βράδια τους στην goth σκηνή. Ξεκινώντας από το Κέντρο, στο γνωστό υπόγειο της Θεμιστοκλέους και Γαμβέτα, όπου βρισκόταν το Underworld και πριν από αυτό το Next, χτυπά η καρδιά του 7 Sins Club, το οποίο αφιερώνει πολλά από τα βράδια του σε gothic και industrial ήχους και συγκροτήματα. Κατεβαίνοντας στου Ψυρή, στη συμβολή των οδών Ωγύγου και Λεπενιώτου θα βρει κανείς το Death Disco, την πιο φρέσκια άφιξη στη γοτθική σκηνή. Εκεί, ο Λεωνίδας Σκιαδάς, επί χρόνια resident DJ του Dark Sun δημιούργησε έναν χώρο που συνδυάζει το clubbing με τις συναυλίες και τα σόου, απευθυνόμενος στους φίλους της «σκοτεινής» μουσικής. Λίγο πιο κάτω, στο Γκάζι και συγκεκριμένα στην οδό Δαμοκλέους 8 θα βρει κανείς το «νέο» Second Skin, το οποίο μετακόμισε πρόσφατα από του Ψυρή. Στα Decks κάθε Σάββατο αλλά και στη «διοίκηση» του club βρίσκεται ο Γιώργος Φακίνος, ίσως ο πιο γνωστός έλληνας goth DJ, με πολλά χρόνια στον χώρο και διεθνή καριέρα. Τέλος, σταθερά στον αριθμό 40 της Λεωφόρου Θηβών βρίσκεται το Dark Sun, ένα από τα μακροβιότερα club του χώρου, στο οποίο έχουν γαλουχηθεί γενιές και γενιές «γότθων». Πέρα από το επιβλητικό ντεκόρ και τη «σκοτεινή» μουσική, απαραίτητο στοιχείο της διασκέδασης είναι ένα πέρασμα από το απέναντι τυροπιτάδικο, που προσφέρει απλόχερα το γιατρικό ύστερα από μια νύχτα γεμάτη αλκοόλ.

Πέρα από αυτά, σε μπαρ όπως το Batcave στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, στο Skulls επί της Ιπποκράτους αλλά και στο TeddyΒoy στου Ψυρή οι «γότθοι» θα βρουν ειδικές θεματικές βραδιές με σκοτεινή μουσική.