[Διαστάσεις] Πάμπλο και Σταύρος

Το όνομα του σχηματισμού (αφού δεν έχει ακόμη συγκροτηθεί σε κόμμα) μοιάζει με το προεκλογικό σύνθημα του Ομπάμα, αλλά χωρίς το «ναι». Σκέτο Μπορούμε, στα ισπανικά Podemos. Ιδρύθηκε στις 11 Μαρτίου, ως κληρονομιά των Αγανακτισμένων. Στις ευρωεκλογές που έγιναν δύο μήνες αργότερα, έλαβε 8% καταπλήσσοντας τους πάντες και εξέλεξε πέντε ευρωβουλευτές. Και σύμφωνα με δημοσκόπηση του Κέντρου Κοινωνιολογικών Ερευνών που δημοσιεύτηκε χθες, αποτελεί πλέον την τρίτη πολιτική δύναμη της Ισπανίας με ποσοστό που πλησιάζει το 16%. Πρώτο είναι πάντα το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα με 30%, διευρύνοντας τη διαφορά του από τους Σοσιαλιστές, που με 21,2% εμφανίζουν το χειρότερο ποσοστό της πρόσφατης ιστορίας τους.

Είναι αλήθεια ότι η δημοσκόπηση πραγματοποιήθηκε πριν από την εκλογή του Πέδρο Σάντσεθ, του νέου και πολλά υποσχόμενου γραμματέα των Σοσιαλιστών. Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι οι τελευταίοι δυσκολεύονται να βρουν τον βηματισμό τους. Η ξαφνική απόφαση του 42χρονου γραμματέα να μη στηρίξει τον Γιούνκερ για την προεδρία της Κομισιόν ενόχλησε αρκετούς στο κόμμα. Και η απεγνωσμένη προσπάθειά του να εμφανιστεί ως ο «Ρέντσι της Ισπανίας», επικαλούμενος ταυτόχρονα σε εξαντλητικό βαθμό τον Φελίπε Γκονθάλεθ, δεν πείθει. Οι ψηφοφόροι βαρέθηκαν τα λόγια. Θέλουν συγκεκριμένες λύσεις για τα δύο προβλήματα που τους απασχολούν περισσότερο, την ανεργία και τη διαφθορά. Και έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι αυτές τις λύσεις δεν μπορούν να τις δώσουν οι παραδοσιακοί πολιτικοί.

Εχουν καμιά σχέση όλα αυτά με την κατάσταση στην Ελλάδα; Ξέρω τι σκέφτεστε: το Μπορούμε είναι κάτι σαν Το Ποτάμι και η εκρηκτική του άνοδος προαναγγέλλει κάτι αντίστοιχο κι εδώ (το 6,6% των ευρωεκλογών θα γίνει, ας πούμε, 13%). Και ναι, και όχι. Πράγματι, ο σχηματισμός του Πάμπλο Ιγκλέσιας αξιοποιεί την κόπωση των ψηφοφόρων με τα πολιτικά κόμματα και κερδίζει πόντους με την ακτιβιστική δράση του σε θέματα όπως οι κατασχέσεις σπιτιών. Πράγματι, το Ποδέμος και Το Ποτάμι, εκτός από τη λεκτική τους ομοιότητα, ήταν και τα μόνα κόμματα στις χώρες τους που κατέβηκαν στις εκλογές με το πρόσωπο του αρχηγού φαρδύ – πλατύ στο ψηφοδέλτιο. Από εδώ και πέρα, όμως, αρχίζουν οι διαφορές. Οι διάδοχοι των ισπανών Αγανακτισμένων δεν διστάζουν να διατρανώσουν τον αριστερό τους χαρακτήρα. Η στάση τους απέναντι στο ευρώ δεν είναι πολύ καθαρή, αντίθετα με την εχθρότητά τους προς τους Γερμανούς. Και ο ίδιος ο Ιγκλέσιας έχει δηλώσει ότι μια από τις πηγές της έμπνευσής τους ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του μάλιστα στη «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ», τα έβαλε με το «στρατόπεδο της λιτότητας» που εμπόδισε τον Γιώργο Παπανδρέου να κάνει δημοψήφισμα για το Μνημόνιο. Γραμμή Δραγασάκη.

Α, υπάρχει και μια ακόμη διαφορά. Στην Ισπανία έχουν βασιλιά, όχι πρόεδρο Δημοκρατίας, η διαδοχή είναι πολύ πιο εύκολη, το Μπορούμε δεν πονοκεφαλιάζει με τον κίνδυνο πρόωρων εκλογών.