[Το άλλο πρόσωπο] Αργεντινολογία

Είναι δύσκολο να μιλάς για μια καταστροφή που δεν έγινε. Ομως δεν μπορεί να παραιτηθείς από την πραγματικότητα όταν αυτή δεν προσφέρεται για εύκολη κατανάλωση.

Υπό αυτήν την έννοια ο Βαγγέλης Βενιζέλος όφειλε να εξηγήσει ξανά τι σήμαινε για την Ελλάδα το PSI. Τι σήμαινε η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους στην Ιστορία, ακόμη κι αν οι τεχνικές λεπτομέρειες του ζητήματος το καθιστούν δύσπεπτη τροφή για την κοινή γνώμη.

Ομως το βασικό επιχείρημα του Βενιζέλου δεν απαιτεί διδακτορικό στα οικονομικά. Το κούρεμα του 2012 έγινε συναινετικά, χωρίς το χάος που θα προκαλούσε μια άτακτη χρεοκοπία. Αυτό που υπενθυμίζει ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ με το κυριακάτικο άρθρο του είναι ότι όποιος ζητάει τώρα κι άλλο κούρεμα ζητάει από τους φορολογούμενους των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης να χαρίσουν στην Ελλάδα τα χρήματα που της δάνεισαν. Ζητάει επίσης κάτι που προσφέρεται για εύκολη συνθηματολογία αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι συμφέρει την Ελλάδα.

Αυτές οι παράμετροι του ελληνικού προβλήματος χάνονται στον θόρυβο της αργεντινολογίας. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να μιλήσει με αριθμούς όταν μπορεί να κερδοσκοπεί πολιτικά. Οταν μπορεί να απλουστεύει τα ζητήματα με μανιχαϊσμούς τύπου «ή με τους λαούς ή με τους γύπες», ή με τον Μέσι ή με τον Σβαϊνστάιγκερ… Λαοί είναι και οι λαοί της Ευρώπης – στα χέρια των οποίων βρίσκεται πλέον το 80% του ελληνικού χρέους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ βρίσκεται στη θέση να εξηγεί μια δύσκολη απόφαση κόντρα στην ομοβροντία των συνθημάτων. Από τον Οκτώβριο του 2011 που πήρε τα ηνία της οικονομίας έχει διανύσει όλη την κόλαση – από τις ανήθικες προτάσεις για «οικειοθελή» έξοδο από την ευρωζώνη μέχρι τις ημέρες που οι τράπεζες έμεναν ανοιχτές χάρη στα αεροσκάφη που έφταναν από τη Φρανκφούρτη.

Ακούγεται σαν να έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Εχουμε φθάσει να συζητάμε για το πώς και πότε θα αυτοδιαλυθεί και θα αποχωρήσει η τρόικα. Εχουμε πια φθάσει στο σημείο όπου ένα κούρεμα θα μας ήταν ασύμφορο. Θα προκαλούσε περισσότερα προβλήματα απ’ όσα θα έλυνε. Καλύτερα να χρωστάμε στους εταίρους – με τους οποίους μας δένει το κοινό νόμισμα, και όχι μόνο – αρκεί να μπορούμε να εξυπηρετούμε αυτό το χρέος. Από αυτήν και μόνο την παράμετρο φαίνεται ότι η Ελλάδα ανήκει σε άλλο κόσμο απ’ αυτό στον οποίο χρεοκόπησε η Αργεντινή.

Αυτές οι παραδοχές δεν γίνονται μόνο στην Αθήνα. Το κλίμα στην Ευρώπη δείχνει ότι μια διευθέτηση του χρέους είναι κοντά – ως αμοιβαία επωφελής. Το μόνο ερώτημα είναι τι χρονικό ορίζοντα έχει μπροστά της η κυβέρνηση για να διαπραγματευθεί αυτή τη διευθέτηση.

Είναι μια αγωνία που δεν κουράζεται να εκφράζει και ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Φαίνεται να ανησυχεί ότι τα τελευταία μέτρα που έχει να διανύσει η συμπολίτευση μπορεί να είναι τα πιο δύσκολα. Για να γραφεί ο επίλογος – του Μνημονίου και του χρέους – πρέπει πρώτα να έχει περάσει ο κόκκινος Σεπτέμβρης.