Επιδημία ψυχικών διαταραχών στη Συρία

Μια ημέρα του περασμένου Ιουνίου καθόμουν σε ένα καφέ της Κωνσταντινούπολης με μια πηγή μου από τη Συρία. Είναι ένας άνδρας γύρω στα 25, πρώην ακτιβιστής, που στη διάρκεια του πολέμου έφυγε από τη Δαμασκό για τη Βηρυτό και το Αμμάν, προτού εγκατασταθεί στη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας. Η αβεβαιότητα του ταξιδιού τον έχει εξαντλήσει, όπως και η συνειδητοποίηση ότι το δίκτυο υποστήριξης της αντιπολίτευσης, που κάποτε ήταν ισχυρό, έχει πλέον διασκορπιστεί από το Ντουμπάι μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αναφερόμενος στους συμπατριώτες του, είπε: «Ολόκληρη η χώρα χρειάζεται ψυχοθεραπεία».

Το ότι η Συρία αντιμετωπίζει μια κρίση στον τομέα της ψυχικής υγείας δεν είναι καινούργιο. Από τις πρώτες ημέρες του πολέμου, το 2011, γιατροί και μη κυβερνητικές οργανώσεις που εργάζονται κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία, την Ιορδανία και τον Λίβανο – όπου συρρέουν εκατομμύρια πρόσφυγες – αναφέρουν ότι οι μαζικές εκτοπίσεις, η καθημερινή βία και ο θάνατος αγαπημένων προσώπων οδηγούν σε μια επιδημία ψυχικών διαταραχών μεταξύ των Σύρων.

Αξιωματούχοι από το Διεθνές Ιατρικό Σώμα, που έχει κάνει πολλή δουλειά με πρόσφυγες στη Συρία και κατά μήκος των συνόρων της, έχουν διαπιστώσει ότι ένας στους τρεις πάσχει από σοβαρές συναισθηματικές διαταραχές. Η πιο διαδεδομένη μορφή ψυχωσικής διαταραχής στην περιοχή είναι η σχιζοφρένεια, που πλήττει έναν στους δέκα πρόσφυγες. Συναντώνται επίσης σε μεγάλο βαθμό κατάθλιψη και έντονο άγχος που προκαλείται από διάφορους παράγοντες όπως η έλλειψη χρημάτων και οι συνθήκες στους προσφυγικούς καταυλισμούς.

Ο Κερτ Γκέρινγκ είναι διευθυντής του Κέντρου Θυμάτων Βασανιστηρίων, που εδρεύει στη Μινσεότα. Πριν από λίγες ημέρες, η ομάδα του στην Ιορδανία γνώρισε ένα κορίτσι από τη Συρία που έχει υποστεί ένα τόσο μεγάλο τραύμα από αυτά που έχει ζήσει, ώστε έχασε την ικανότητα της ομιλίας. Οπως λέει ο Γκέρινγκ, το κορίτσι αυτό είναι ένα από τα πολλά παιδιά που έχουν δει τους γονείς τους να κακοποιούνται μπροστά τους και το αίσθημα αδυναμίας που βιώνουν μεταφράζεται σε σοβαρές ψυχικές διαταραχές.

Οι ειδικοί αναζητούν τώρα τρόπους αντιμετώπισης αυτής της επιδημίας. Ανάμεσα στους τρόπους αυτούς είναι η εκπαίδευση των ντόπιων γιατρών ώστε να κατανοούν τις ψυχικές ανάγκες των θυμάτων και η βελτίωση της ζωής των προσφύγων. Ειδικά τα παιδιά έχουν ανάγκη από φίλους. Πρέπει να τους προσφερθούν χώροι όπου θα δημιουργήσουν ξανά φιλίες.

Η Karen Leigh είναι διευθύντρια του ιστότοπου Syria Deeply