[Διαστάσεις] Ζήτημα πολιτισμού

Στα προχθεσινά «ΝΕΑ», και στη σελίδα των επιστολών, δημοσιεύτηκε ένα αξιομνημόνευτο κείμενο.  Αναφερόμενοι σε πρόταση των φιλόζωων «να επιτραπούν τα κατοικίδια στις παραλίες», οι τέσσερις αναγνώστες που υπογράφουν την επιστολή, δύο άνδρες και δύο γυναίκες, αναρωτιούνται γιατί πρέπει εκείνοι και τα παιδιά τους να κάθονται στην παραλία «και δίπλα να τινάζει ένας σκύλος τα τσιμπούρια του και τα νερά του», γιατί πρέπει να κολυμπάει δίπλα τους «ένας σκύλος ή μια μαϊμού» και γιατί πρέπει «για ένα φτωχό μπάνιο» να χρειαστεί να παίξουν ξύλο με τον ιδιοκτήτη κάποιου κατοικίδιου ζώου. (Ξύλο; Και αν ο ιδιοκτήτης είναι εύσωμος;)

Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, προειδοποιούν, εάν δηλαδή επιτραπούν τα κατοικίδια στις παραλίες, θα πρέπει «σε όλες τις παραλίες να υπάρχει ισχυρή αστυνομική δύναμη γιατί θα γίνουν φόνοι». (Ανθρώπων άραγε ή σκύλων; Δεν το διευκρινίζουν).

Κανονικά δεν θα έπρεπε να καταπιαστώ με τη συγκεκριμένη επιστολή, δημοκρατία έχουμε, ο καθένας μπορεί να εκφράζεται με το ύφος που του ταιριάζει (μολονότι η απειλή των φόνων πρέπει να εμπίπτει σε κάποιο άρθρο του Ποινικού Κώδικα). Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης άλλωστε, που έχουν ευαίσθητες κεραίες, υπάρχουν ήδη έντονες αντιδράσεις. Αν μου τράβηξε το ενδιαφέρον αυτό το κείμενο είναι επειδή διακρίνω σε αυτό πολλά από τα στοιχεία που μας οδήγησαν στη σημερινή βαθιά κρίση.

Ενα από τα στοιχεία αυτά είναι η άγνοια. Αγνοια του νόμου (που είναι σκοπίμως αόριστος και μπερδεμένος, αλλά δεν απαγορεύει γενικά την παρουσία κατοικιδίων στις παραλίες), άγνοια στοιχειωδών πραγμάτων (τα σκυλιά δεν είναι «βρώμικα», ή πάντως δεν είναι πιο βρώμικα από τους ανθρώπους), άγνοια της διεθνούς πραγματικότητας (στο εξωτερικό, τα σκυλιά δεν επιτρέπονται μόνο στις παραλίες αλλά και στα μέσα μεταφοράς). Η αλήθεια είναι αυτό που πιστεύουμε εμείς. Ετσι είναι, γιατί έτσι νομίζουμε.

Ενα άλλο στοιχείο είναι ο φανατισμός. Εμείς και αυτοί, Ελληνες εναντίον ξένων, μνημονιακοί εναντίον αντιμνημονιακών, καπνιστές εναντίον αντικαπνιστών, «φτωχοί λουόμενοι» εναντίον «δήθεν φιλόζωων». Σημεία επαφής δεν υπάρχουν, οι συμβιβασμοί είναι αδύνατοι, οι γέφυρες έχουν κοπεί. Ο ένας από τους δύο θα νικήσει, πρέπει λοιπόν να είμαστε εμείς, για να «τους» κόψουμε τα πόδια. Στην αντίθετη περίπτωση, θα χυθεί αίμα, φόνοι θα γίνουν, σας προειδοποιήσαμε.

Θα μπορούσα να αναφέρω ακόμα την αγένεια, την αλαζονεία, τη μισαλλοδοξία. Ολα οδηγούν σε ένα σημείο: το επίπεδο του πολιτισμού. Ο καθηγητής Π.Κ. Ιωακειμίδης έγραφε τις προάλλες ότι η ποιότητα μιας πολιτισμένης χώρας και κοινωνίας κρίνεται (και) από τον τρόπο που μεταχειρίζεται και συνυπάρχει με τα ζώα. Οταν οι κάτοικοι μιας χώρας σέβονται τα ζώα σέβονται και τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, καταγωγής ή πεποιθήσεων. Μια χώρα που δεν σέβεται τα ζώα δεν σέβεται κατά κανόνα και τους ανθρώπους. Κι αυτό, καμιά ισχυρή αστυνομική δύναμη δεν μπορεί να το λύσει. Επειδή είναι ζήτημα πολιτισμού.