[Το άλλο πρόσωπο] Ξύλο

Θα ‘λεγες ότι δεν το είχε στο ρεπερτόριό του. Η ατάκα του Γκίκα Χαρδούβελη περί δημοσιονομικού ξύλου – «το πολύ», είπε, «το έχουμε φάει» – δεν μοιάζει να προέρχεται από έναν τεχνοκράτη. Και μάλιστα από έναν τεχνοκράτη που πέρασε τις πρώτες εβδομάδες της υπουργικής του θητείας πίσω από ένα τείχος εκούσιας αφωνίας. Κι όμως. Στην πρώτη του εμφάνιση στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής για το πολυνομοσχέδιο, ο Χαρδούβελης έδειξε ότι μπορεί να μιλήσει και ως πολιτικός.

Ο υπουργός Οικονομικών δεν ορίζεται μόνο από την καθηγητική του ιδιότητα. Εχει βαριά «ένσημα» σε πολιτικές θέσεις πρώτης γραμμής. Ηταν στο Μαξίμου επί Σημίτη και επέστρεψε επί Παπαδήμου κατά τη διακεκαυμένη περίοδο του PSI. Η πολιτική του εμπειρία ήταν άλλωστε καθοριστική για να συμφωνήσουν στην επιλογή του Σαμαράς και Βενιζέλος. Ο ίδιος καλείται, έπειτα από μια περίοδο «αυτοπροστασίας», να δοκιμάσει τα αντανακλαστικά του στο προσκήνιο.

Οποιος μετά το 2009 ανέλαβε τη δυσκολότερη δουλειά του δυτικού κόσμου – ήτοι το χαρτοφυλάκιο της ελληνικής οικονομίας – ήταν αναγκασμένος να ασκεί καθήκοντα υπουργού πολέμου. Αποκλειστική αποστολή του ήταν οι σισύφειες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Ο Χαρδούβελης δείχνει να πιστεύει ότι μπορεί να είναι ο πρώτος που θα απαγκιστρωθεί από αυτό το σχήμα. Εξού και επιχειρεί ήδη να αρθρώσει προγραμματικό λόγο με μεταμνημονιακό ορίζοντα.

Το επιχείρησε ήδη από τις πρώτες του δηλώσεις, λέγοντας τότε ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε «τη δική μας πολιτική». Το επιχείρησε και χθες με ένα άρθρο του για την ανάπτυξη – που συγκεφαλαιώνει τους κοινούς τόπους της ευρωστρεφούς ελίτ για το πώς η ελληνική οικονομία μπορεί να γίνει εξαγωγική εντός του κοινού νομίσματος.

Μέχρι πριν από έναν χρόνο, μια τέτοια παρέμβαση θα ηχούσε εξωπραγματική. Η κυβέρνηση όμως δεν κουράζεται να επισημαίνει ότι η πραγματικότητα έχει αλλάξει. Οχι μόνο επουλώθηκε η αξιοπιστία της χώρας, αλλά έχουμε πετύχει πλεόνασμα. Εχουμε βγει ήδη στις αγορές. Γι’ αυτό και μπορούμε να πάρουμε – και κυριολεκτικά – τις αποστάσεις μας από τους ελεγκτές. Αυτή τη στρατηγική απηχούν και οι μεγαλόπνοες εξαγγελίες του υπουργού Οικονομικών. Με όρους χαρδουβέλειας γλαφυρότητας, το Μνημόνιο τελειώνει και οι δαρμένοι δεν φοβούνται πια τους δαμαστές τους.

Ακούγεται πολύ καλό για να είναι αληθινό. Το Μαξίμου και ο Χαρδούβελης δεν φαίνεται να έχουν ψευδαισθήσεις. Ξέρουν ότι αυτή τη φορά δεν τους λείπουν οι αριθμοί. Τους λείπει ο χρόνος. Γι’ αυτό και επιχειρούν να «κλειδώσουν», ουσιαστικά, την τελευταία διαπραγμάτευση με την τρόικα ήδη από τον Σεπτέμβριο.

Η επιμονή στις φοροελαφρύνσεις, στην προστασία των δανειοληπτών και στην τόνωση της ρευστότητας που εκφράζει ο υπουργός Οικονομικών δεν είναι τυχαία. Εχει επίγνωση ότι ο ίδιος αλλά και η κυβέρνηση θα κριθούν από το πόσο γρήγορα θα γίνει αισθητή από την κοινωνία η επιστροφή της Ελλάδας στην κανονικότητα.

Δεν θα είναι εύκολο εγχείρημα. Δυστυχώς, κανείς δεν ξεχνάει το ξύλο που έφαγε.