[ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ] Βλαδίμηρος και Βενιαμίν

Οι πιο επικίνδυνοι ηγέτες είναι εκείνοι που πάσχουν από κρίση μεγαλείου και δεν αντιλαμβάνονται τα όρια και τις αδυναμίες τους. Σε ομαλές συνθήκες μπορούν να ζουν με τις ψευδαισθήσεις τους, τις οποίες μάλιστα συμμερίζονται ενίοτε και οι λαοί τους – εξού και τους ψηφίζουν. Οταν ξεσπά μια μεγάλη κρίση όμως, οι ηγέτες αυτοί διαπιστώνουν ότι μπορεί να απομονωθούν ευκολότερα και γρηγορότερα απ’ ό,τι νομίζουν. Και τότε αντιδρούν σπασμωδικά, αψυχολόγητα, απρόβλεπτα.

Τα δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα των ημερών είναι ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου. Ο πρώτος ονειρεύεται να ανασυστήσει την παλιά Σοβιετική Ενωση. Κι όποιος τολμά να σταθεί στον δρόμο του αντιμετωπίζει την οργή του. Ετσι έγινε με τη Γεωργία, έτσι γίνεται σήμερα με την Ουκρανία. Η προσάρτηση της Κριμαίας έγινε σιωπηρά αποδεκτή από τη διεθνή κοινότητα. Η προπαγάνδα για τους «φασίστες του Κιέβου» βρήκε ευήκοα ώτα στη Δύση. Αλλά την ώρα ακριβώς που ο Πούτιν απολάμβανε τους θριάμβους του, και η δημοτικότητά του έσπαγε όλα τα ρεκόρ, έκανε το μεγάλο λάθος. Οπλισε ανθρώπους που (έπρεπε να γνωρίζει ότι) είναι αναξιόπιστοι, απολίτιστοι και αδίστακτοι. Η κατάρριψη του μαλαισιανού αεροσκάφους, και οι βαρβαρότητες που ακολούθησαν, ήταν η σταγόνα αίματος που ξεχείλισε το ποτήρι. Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρώπη αποφάσισαν αυστηρές κυρώσεις εναντίον της Μόσχας. Κι Εκείνος απάντησε με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει: την επιβολή αντιποίνων, πρώτα εναντίον του αυθάδους γείτονα, της Πολωνίας, ύστερα κατά του ορθόδοξου συμμάχου, της Ελλάδας. Πολλοί φοβούνται ότι στη φυγή του προς τα εμπρός δεν θα διστάσει να διατάξει μια στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία.

Αν ο Πούτιν φαντασιώνεται τη «Μεγάλη Ρωσία», ο Νετανιάχου δεν έχει κρύψει ποτέ το όνειρό του για ένα «Μεγάλο Ισραήλ» που θα εκτείνεται από τη Μεσόγειο ώς τον Ιορδάνη. Πρωθυπουργός μιας χώρας που είναι οπλισμένη σαν αστακός, και υποστηρίζεται από τη μεγαλύτερη υπερδύναμη του κόσμου, πίστεψε ότι ήταν παντοδύναμος. Και ότι μπορούσε να λύσει όλα τα προβλήματα με τη δύναμη των όπλων. Αλλά την ώρα ακριβώς που γευόταν μια μαζική υποστήριξη στη θεμιτή απόφασή του να προστατεύσει τους ισραηλινούς πολίτες από τους πυραύλους των φανατικών, έκανε το μεγάλο λάθος. Εβαλε στο στόχαστρό του τα παιδιά. Βομβάρδισε σχολεία, πάρκα, πλατείες, παιδικές χαρές. Τα Ηνωμένα Εθνη εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους, η Ουάσιγκτον μίλησε κι αυτή (επιτέλους) χθες για «απαράδεκτες» και «αδικαιολόγητες» επιθέσεις. Κι Εκείνος απάντησε με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει: την κλιμάκωση των επιθέσεων μέχρι τελικής πτώσεως.

Η πραγματική ανησυχία δεν είναι αν μπορεί να ξεσπάσει ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος έναν ακριβώς αιώνα μετά τον Πρώτο, όπως έγραφε κάποιος χθες στο περιοδικό «Atlantic». Αλλά πώς και πόσο μας αλλάζει μακροπρόθεσμα η εξοικείωσή μας με τη βία.