[Στίγμα] Από μακριά κι αγαπημένοι

Από μακριά κι αγαπημένοι

Εντάξει, είπαμε ότι όλα σε αυτήν τη χώρα γίνονται «με εντολή Σαμαρά», αλλά όχι και έτσι. Να παίρνει την μπουκιά από το στόμα του προέδρου Βαγγέλη ο πρόεδρος Αντώνης και να το παρακολουθούμε αμέτοχοι ορισμένοι εξ ημών που γνωρίζουμε τα πράγματα από μέσα. Διότι ναι μεν η «εξορία» της τρόικας από την Αθήνα στο… δυσπρόσιτο Παρίσι  επιτεύχθηκε έπειτα «από ενέργειες Σαμαρά» αλλά, προτού ο πρόεδρος Αντώνης θέσει το θέμα στην εντιμότατη κυρία Κριστίν Λαγκάρντ, άλλος ήταν αυτός που του έβαλε την ιδέα και έθεσε πρώτος το ζήτημα.

Αναφέρομαι στον πρόεδρο «είμαι μόνος και τα κάνω όλα μόνος μου» Βαγγέλη, ο οποίος είναι αυτός που έθεσε στον πρόεδρο Αντώνη θέμα απομάκρυνσης της τρόικας από την Αθήνα, γιατί «η παρουσία της κάνει κακό στη χώρα, προκαλεί διαρκώς αρνητική δημοσιότητα, κλονίζει την κυβερνητική συνοχή και πυροδοτεί συνεχώς κοινωνικές αντιδράσεις».

– Και πώς μπορεί να γίνει αυτό; είχε ρωτήσει ο πρόεδρος Αντώνης.

– Πολύ απλά, θα τους βλέπουμε εκτός Ελλάδας είπε ο πανούργος πρόεδρος Βαγγέλης.

Η συζήτηση έγινε στο τέλος της τελευταίας αξιολόγησης, προ μηνός περίπου, αλλά αυτό που θέλω να αποκαλύψω είναι ότι η πρόταση Βενιζέλου στον Σαμαρά δεν ήταν κάτι καινούργιο.

Ο πρόεδρος Βαγγέλης, που είχε κάτι ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί τους από τον Αύγουστο του ’11 (τότε που τους έδιωξε από την Αθήνα και μετά κάναμε γονατιστοί τάμα στη Μεγαλόχαρη της Τήνου να ξαναγυρίσουν), τους είπε σε μια συνάντηση τον περασμένο Μάρτιο στο γραφείο του στη Βουλή περίπου ότι «μας κάνει ζημιά η παρουσία σας στην Ελλάδα».

Οπως είμαι σε θέση να γνωρίζω από μαρτυρίες παρισταμένων στη σχετική συνάντηση που είχε ο Βενιζέλος με τους τροϊκανούς, είπε στον Τόμσεν και στην παρέα του χωρίς περιστροφές ότι «η παρουσία σας εδώ απαξιώνει την προσπάθεια του ελληνικού λαού», «μας πηγαίνει πίσω», «δυναμιτίζει το κοινωνικό κλίμα», «υποβαθμίζει τις επιτυχίες της κυβέρνησης». Στη συνάντηση ήταν, όπως προανέφερα, το γνωστό τρίο Τόμσεν, Μαζούχ και Μορς, και από πλευράς πασόκων, ο Πρωτόπαπας, ο Ρήγας και ο Κουκουλόπουλος.  

Τι είπαν οι τροϊκανοί, και ειδικά το αγόρι με το θεληματικό πιγούνι και τα ακατάστατα μαλλιά Πολ Τόμσεν; Οτι «εμείς τη δουλειά μας κάνουμε», «εκπροσωπούμε τους φορείς που στηρίζουν την Ελλάδα», «δεν έχουμε πρόθεση να δημιουργήσουμε προβλήματα»… τέτοια.

Η συνάντηση εκείνη του Μαρτίου είχε λήξει, λέει, με τον Βενιζέλο να τους παροτρύνει «να βρουν λύση».

Οι υπουργοί των Παρισίων

Λύση βρέθηκε – είναι η συνάντηση στο «ουδέτερο» Παρίσι. Ποιοι όμως θα βλέπουν την τρόικα; Οπως μου εξήγησε χθες το μεσημέρι ο άνθρωπός μου στο Μέγαρο Μαξίμου «ο Γκίκας Χαρδούβελης ως αρμόδιος υπουργός σίγουρα, και από εκεί και πέρα κατά περίπτωση όποιον υπουργό ή επικεφαλής δημόσιου φορέα κρίνει η τρόικα ότι χρειάζεται να συναντηθεί μαζί του». Υπό αυτήν την έννοια μπορεί κανείς με ασφάλεια να αναφέρει ότι στις αρχές Σεπτεμβρίου «ραντεβού στο Παρίσι» (θα) έχουν οι Κυριάκος Μητσοτάκης, Γιάννης Βρούτσης και Νίκος Δένδιας – και φυσικά και ο «απαραίτητος» Σταύρος Παπασταύρου.

Τέλεια!

Μια τροπολογία ετοιμάζεται να παρκάρει

Χθες δεν είχα τη χαρά να συνομιλήσω με τον νέο επίτροπο της χώρας στην Κομισιόν, τον ευσταλή ως εύζωνα της Προεδρικής Φρουράς Δημήτρη «μια νότα κομψότητας στην  Κομισιόν των χωρικών» Αβραμόπουλο. Είχε άλλες ασχολίες εξ όσων με ενημέρωσαν: συναντήθηκε με τον Πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου – φευ χωρίς κάμερες, γεγονός που με κάνει να πιστεύω ότι σε κάποια άλλη φάση θα το δούμε και αυτό.

Δέχθηκα όμως τηλεφώνημα του υφυπουργού Γιακουμάτου, Γεράσιμου κατά το βιογραφικό, Μάκη για όλους εμάς τους φίλους του, ο οποίος ευαισθητοποιήθηκε από το θέμα «κερδοσκοπία στο πάρκινγκ του ΟΛΠ στο λιμάνι» και μου ανήγγειλε ότι «ψήνεται» τροπολογία για τον έλεγχο των τιμών στα πάρκινγκ γενικά, καθώς θα περιγράφει τον δημόσιο, με την έννοια του κοινωνικού, χαρακτήρα που έχουν!

Να το δω και να μην το πιστέψω – διότι είναι «πολλά τα λεφτά Μάκη»!

(Δέχθηκα και δύο μηνύματα ισάριθμων «ληστευθέντων» στο πάρκινγκ του ΟΛΠ, αλλά κανένα από τη διοίκηση του Οργανισμού. Αυτό τώρα πώς πρέπει να το ερμηνεύσω;)

www. αυτοδικαίωση. com

Στο μεταξύ συζητείται ευρύτατα η απόφαση του Γιώργου Βουλγαράκη να δημιουργήσει  σελίδα στο facebook. Κυρίως διότι το εγχείρημα συνοδεύεται από την υπόσχεση να την πω, απειλή να την αποτιμήσω, ότι «αισθάνεται πως έχει πολλά να πει και νομίζει ότι έχει έρθει η ώρα…».

Φυσικά τον αναζήτησα. Τον εντόπισα στο Σούνιο όπου κάνει διακοπές. Μου εξήγησε ότι η προσφυγή του στα social media συνδέεται απολύτως με την ανάγκη του να αυτοδικαιωθεί, μιας που άλλοι που όφειλαν να το κάνουν για λογαριασμό της παράταξης δεν το έκαναν – ύστερα από τη δικαστική κατάληξη της υπόθεσης με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου.

– Ποιοι άλλοι; ρώτησα δειλά.

Νομίζω ότι η σχετική απαίτηση προσομοιάζει με την αναζήτηση ψύλλου, ο οποίος κάνει ακροβατικά σε ένα δεμάτι άχυρα…

Την επίσκεψη την πήρε το ποτάμι

Δέχθηκα παρατήρηση (ως τέτοια την εξέλαβα) από κυρία η οποία απασχολείται στο κόμμα του αρχηγού Σταύρου «Ποτάμι», χθες, εξ αφορμής της επισήμανσής μου ότι το κόμμα ασχολείται με τα… καυτά προβλήματα του ελληνικού λαού, όπως η συνύπαρξη αναρριχητών και μοναστηριών στα Μετέωρα.

«Εχθές όμως ήταν και αυτό… αλλά μάλλον πέρασε απαρατήρητο» μου ανέφερε η ευειδής συνεργάτιδα του αρχηγού Σταύρου υποδεικνύοντάς μου ένα σχετικό link. Τι ήταν αυτό που (μου) πέρασε απαρατήρητο: η επίσκεψη του αρχηγού στην Υπηρεσία Ασύλου στην Αθήνα!

Οντως. Αλλά όχι αδίκως. Αλλωστε το να πεταχτείς από την Σεβαστουπόλεως ώς την αρχή της Κατεχάκη είναι μόλις πέντε λεπτά δρόμος. Και πάντως πολύ ευκολότερο από το να πάει ώς το αστυνομικό τμήμα Λέρου, όπου μόνο χθες με 35 βαθμούς θερμοκρασία είχαν στοιβαχθεί σε δύο δωμάτια 53 λαθρομετανάστες, ε;

Απώλεια

Εχω στενοχωρηθεί πολύ για την απώλεια του Δημήτρη Στεφάνου που έδωσε άνιση μάχη με τον καρκίνο και παρότι γενναίος ώς την τελευταία στιγμή, νικήθηκε. Τον γνώρισα ως σύμβουλο του Σημίτη και αργότερα στενό συνεργάτη του Γιώργου – επρόκειτο για εξαιρετική περίπτωση νέου επιστήμονα και βαθιά δημοκρατικού πολίτη. Αφησε πίσω του σημαντικό έργο στη δημόσια διοίκηση, και είναι πραγματική απώλεια για τον τόπο ότι χάθηκε τόσο νωρίς. Κρίμα, αλήθεια…