[ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ] Τίγκα στες τσιόφτες

Πριν από λίγες ημέρες δημοσιεύθηκε στην «Αυγή» ένα κείμενο με τίτλο «Σύγκλιση Ελλάδας – Κύπρου ενάντια στην κατοχή, τα δεσμά της τρόικας και των Μνημονίων». Το κείμενο συνοδευόταν από τις υπογραφές δεκάδων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, που προέρχονται από διάφορους χώρους και περιλαμβάνουν βουλευτές, ευρωβουλευτές, συνταγματολόγους, οικονομολόγους και λοιπούς περισπούδαστους καθηγητές. Ολοι Ελληνες, κανείς Κύπριος. Αλλά αυτό είναι το μικρότερο κακό.

Γιατί ανησυχούν και διαμαρτύρονται οι σύντροφοι; Επειδή, μετά την εισβολή της Τουρκίας στο νησί, μετά τον «εξανδραποδισμό της κυπριακής οικονομίας και την υπαγωγή της στη μνημονιακή κατάσταση της αποικίας χρέους», γίνεται τώρα μια προσπάθεια «επιβολής μιας πρωτοφανούς στα παγκόσμια χρονικά λύσης που καταργεί κάθε έννοια κράτους δικαίου και βασικής δημοκρατικής αρχής». Επειδή, με άλλα λόγια, προωθείται η αντικατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας από δύο προτεκτοράτα, γεγονός που σημαίνει «την οριστική υπαγωγή του νησιού σε καθεστώς πολλαπλής, νεο-αποικιακής δουλείας και λεηλασίας των φυσικών του πόρων». Ενώπιον αυτών των τρομακτικών κινδύνων, «ήρθε ο καιρός να εγκαταλειφτεί (sic) το δόγμα-φύλλο συκής των ευθυνών του ελλαδικού Ελληνισμού» και να συναποφασιστεί μια ενιαία στρατηγική από τις αντιμνημονιακές δυνάμεις της Ελλάδας και της Κύπρου. Η Αριστερά, καταλήγει το κείμενο, «θα αντισταθεί σθεναρά σε κάθε απόπειρα κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας».

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς σ’ αυτό το νεοεθνικιστικό παραλήρημα «τίγκα στες τσιόφτες» (ανοησίες), όπως θα έλεγαν και οι Κύπριοι; Οτι επιρρίπτει όλες τις ευθύνες για όσα έχουν συμβεί τις τελευταίες δεκαετίες στους άλλους, τους ξένους, τους κακούς και τους μνημονιακούς, λες και οι Κύπριοι δεν έχουν διαπράξει σφάλματα, ενίοτε ιστορικά; Οτι εξισώνει την εισβολή με την οικονομική κατάρρευση, λες και είχαν τις ίδιες αιτίες και σχεδιάστηκαν από τα ίδια κέντρα; Οτι διαιωνίζει τον μύθο του αθώου και αδύναμου, τον οποίο επιβουλεύονται οι ισχυροί για να του φάνε τους φυσικούς του πόρους;

Και, εν πάση περιπτώσει, ποιοι είναι αυτοί που θέλουν την καταστροφή της Κύπρου; Σε ποια δυτική πρωτεύουσα βυσσοδομούν, στην Ουάσιγκτον, στο Βερολίνο, στις Βρυξέλλες; Απ’ ό,τι ξέρω, η κυπριακή κυβέρνηση ήταν εκείνη που – ύστερα από ώριμη σκέψη – ζήτησε τη βοήθεια της Ευρώπης όταν κατέρρευσε ο υπερδιογκωμένος από ρωσικό μαύρο χρήμα και εκτεθειμένος στα ελληνικά ομόλογα τραπεζικός τομέας τής ήδη δημοσιονομικά εκτροχιασμένης οικονομίας της. Απ’ ό,τι ξέρω, επίσης, το σχέδιο λύσης που συζητείται αυτόν τον καιρό με την τουρκοκυπριακή πλευρά δεν επιβλήθηκε από τον «ξένο παράγοντα», αλλά έχει την έγκριση τόσο του κόμματος του προέδρου Αναστασιάδη, του ΔΗΣΥ όσο και του αριστερού ΑΚΕΛ. Οπως είπε πριν από λίγους μήνες ο Σταύρος Μαλάς, υποψήφιος του ΑΚΕΛ στις περυσινές προεδρικές εκλογές, «θα στηρίξω την προσπάθεια του προέδρου της Δημοκρατίας μέχρι τέλους, γιατί δεν θέλω τα παιδιά μου να κληρονομήσουν και να κληροδοτήσουν μόνο ένα “Δεν ξεχνώ” και μια μοιρασμένη πατρίδα».

Αλλά προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει καλύτερα.