[ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ] Οδοντοστοιχίες

«Μακάρι να πάρει το χαρτοφυλάκιο της μετανάστευσης. Είναι ο μόνος που μπορεί να βάλει κάγκελα και στη Μεσόγειο».

Δεν ήταν το μόνο σαρκαστικό σχόλιο που ακολούθησε την ανακοίνωση του διορισμού του Δημήτρη Αβραμόπουλου στην Κομισιόν. Ο υπουργός Αμυνας δεν έχει απλώς συνηθίσει – θα έλεγε κανείς ότι τρέφεται από τέτοιες επιθέσεις. Αλλωστε, χάρη σε ένα ανάθεμα παγκαλικής τοξικότητας, που κατόρθωσε να μετατρέψει σε εκλογικό του πλεονέκτημα, οφείλει την ανάδυσή του στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Στην αναμέτρηση του 1994 για τον Δήμο Αθηναίων ο Αβραμόπουλος δεν έκανε απλώς πρωτότυπη καμπάνια. Εισήγαγε ένα νέο είδος πολιτικού. Η πολιτική ζωή κινούνταν στον απόηχο του Ειδικού Δικαστηρίου, με τα τέρατα της κομματικής οξύτητας να κυριαρχούν ακόμη στην αρένα. Ο Αβραμόπουλος κόμιζε ένα ύφος που ταίριαζε στο σκηνικό του νεοσύστατου τηλεοπτικού πλουραλισμού. Δεν τον διέκριναν τόσο αυτά που έλεγε. Οσο το πώς τα έλεγε. Οι υπολογισμένες χειρονομίες, τα χαμόγελα, ακόμη και οι κορνίζες που στήνονταν ως σημειολογικός καμβάς στις φωτογραφίσεις και στις τηλεοπτικές του εμφανίσεις δικαιολογούσαν τον χαρακτηρισμό «φαινόμενο». Πολλοί επιχείρησαν μετά την επιτυχία του να κάνουν καριέρα αβραμοπουλίζοντας – προσπαθώντας να μιμηθούν το στυλ που αντικαθιστούσε την πολιτική αντιπαράθεση με χαριτολογίες και αβρότητες.

Πολλοί ήταν και εκείνοι που έκαναν το λάθος να εκλάβουν αυτή τη μελετημένη μειλιχιότητα ως αδυναμία. Ο Αβραμόπουλος κέρδισε πολλές μάχες ισχύος ως smooth operator – ως σιγανό ποτάμι που φούσκωνε την κατάλληλη στιγμή για να παρασύρει τους αντιπάλους του. Και να ξεπλύνει τις εις βάρος του κατηγορίες – από την αποτυχία του ως αυτόνομου κομματάρχη μέχρι την αδυναμία του να ελέγξει την έκρηξη των δαπανών της Υγείας τα τριάμισι χρόνια που κρατούσε το χαρτοφυλάκιο.

Χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα της «ευλυγισίας» του ήταν το πλασάρισμά του στην κούρσα για την προεδρία της ΝΔ το 2009 – πέντε μόλις χρόνια μετά την παλιννόστησή του στο κόμμα. Συνέβαλε στο να ανοίξει η εκλογή στη βάση και εξασφάλισε την καθιέρωσή του ως τυπικά «νούμερο δύο» στο κόμμα. Τότε, όπως και τώρα, θύμα ήταν η Ντόρα.

Το ύφος απηχεί την προσωπική στρατηγική που ακολουθεί ο Αβραμόπουλος. Ολες οι παρεμβάσεις του δείχνουν ότι θέλει για τον εαυτό του έναν ρόλο υπερκομματικού βεληνεκούς. Γι’ αυτό αποκλίνει από την κυβερνητική γραμμή της αντιπαράθεσης με τον ΣΥΡΙΖΑ – στάση που φαίνεται ότι βρήκε ανταπόκριση στη μέχρι αφωνίας διακριτική υποδοχή του διορισμού του από την αξιωματική αντιπολίτευση. Γι’ αυτό κάποιοι, ερμηνεύοντάς τον, λένε ότι βλέπει την Κομισιόν ως ενδιάμεσο σταθμό, καθώς εκτιμούν ότι ο ορίζοντας των φιλοδοξιών του φτάνει μέχρι το Προεδρικό Μέγαρο.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν χρειάζεται να αγωνιά για τα επόμενα πέντε χρόνια. Πρόκειται για σιγουριά μοναδική στο παρόν εύφλεκτο πολιτικό περιβάλλον. Εκείνοι που αγωνιούν είναι οι λάτρεις του Ωραίου που θα μπορούν μόνο για τους επόμενους τρεις μήνες να ξεδιψούν στην ιστοσελίδα του υπουργείου Αμυνας. Εκεί, πότε με Ray-Βan και τζιν εκστρατείας και πότε σταυροπόδι στη δερμάτινη πολυθρόνα του γραφείου του, ο υπουργός αναρτά τα φωτογραφικά τεκμήρια της κομψότητάς του.

Πρόκειται για μια ζωντανή πινακοθήκη που μπορεί κανείς να απολαύσει, χωρίς να χρειάζεται να έχει υπόψη του ότι η οδοντοστοιχία που αστράφτει στα πλατιά χαμόγελα μπορεί, όποτε χρειαστεί, και να δαγκώνει.