Η κυριαρχία του τίποτα

Οι εμπειρίες που συναρμολογούν το παζλ της ζωής του Γιάννη Κόκκου, θέλοντας και μη, επαναλαμβάνονται με έμμεσο ή άμεσο τρόπο μέσα απο τα κείμενα που καλείται να μελετήσει και να αποδώσει μέσα από την τέχνη του. Τώρα στέκεται απέναντι από τον σαιξπηρικό ήρωα γιατί όπως αποκαλύπτει: «Ηταν μια όπερα που πάντα ήθελα να κάνω γιατί διαθέτει μια μεγάλη θεατρικότητα. Ο Βέρντι στο συγκεκριμένο έργο έχει βρει έναν καινούργιο δρόμο στην κλασική όπερα του 19ου αιώνα και προτείνει μια καινούργια διαδρομή». Μπαίνοντας στον κόσμο του έργου, βεβαιώνει για μια ακόμη φορά την ανάγκη του για μια μη εμφανή δραματουργία. Αλλά σε καθετί καινούργιο προκύπτει μια διαφορετική ανάγκη, όχι τόσο για να εξυπηρετήσει τις ακαδημαϊκές θέσεις του δημιουργού, αλλά για να πραγματωθεί και να γίνει εικόνα η ζύμωση με το καινούργιο.

«Εκανα μια σκηνογραφία στην οποία δεν χρησιμοποιώ καθόλου βίντεο» εξηγεί.  «Ηθελα κάτι απλό και λιτό αρχικά. Αλλά τελικά δεν έφτασα σε μια λιτότητα αισθητική γιατί το σκηνικό είναι εξπρεσιονιστικό. Δηλαδή ένας χώρος που αντανακλά το διπλό χάος της θέλησης του Ιάγου». Και αυτό φαντάζει ιδανική παλέτα για να ζωγραφιστούν και να αναδειχθούν η βία των συναισθημάτων και των αντίθετων δυνάμεων.

Από αυτό το στοίχημα, από αυτή την πάλη του καλού και του κακού, τι προκύπτει; «Στο πρόσωπο του Ιάγου συμπυκνώνεται ένας φιλοσοφικός μηδενισμός. Η κυριαρχία και ο πειρασμός τού τίποτα. Βλέπουμε πως αυτή η επικράτηση καταστρέφει τον ιδεαλισμό. Στην αρχή ο Οθέλλος είναι ένα πρόσωπο όλο λάμψη. Εχει κερδίσει τα πάντα με την αξία του, αλλά υπάρχει κάτι που τον κάνει ευάλωτο». Ο σαιξπηρικός ήρωας προέρχεται από μια συγκεκριμένη κουλτούρα και διείσδυσε σε μια άλλη η οποία και τον ανέδειξε. «Αλλο ένα τρωτό σημείο του Οθέλλου – όπου εκεί χτυπάει ο Ιάγος – είναι η εικόνα που έχει για τη Δυσδαιμόνα, για τον ιδανικό έρωτα δηλαδή. Κι αυτή η απόλυτη ομορφιά είναι αδύνατον να γίνει αποδεκτή, γιατί υπάρχει η άλλη πλευρά, η σκοτεινή. Η πλευρά της νύχτας και της στάχτης. Εδώ αναμετρόμαστε με τον εαυτό μας. Με το καλό και το κακό που υπάρχει μέσα μας».

Ποιος βγαίνει νικητής απο αυτή την αέναη πάλη; «Τελικά την απάντηση μπορεί να την έχει δώσει ο Μότσαρτ με τον “Μαγικό αυλό”. Η μάχη του φωτός και της νύχτας. Στο τέλος, πέρα από το φως και τη νύχτα επικρατεί η ερωτική ένωση. Σας λέω πράγματα μπανάλ, αλλά σε αυτά βρίσκω την ουσία της ζωής».