Το λάθος λεωφορείο

Ο πρώτος που έσπευσε να ενημερώσει τους κατοίκους του Ορακλ στην πολιτεία της Αριζόνας για την άφιξη του λεωφορείου ήταν ο σερίφης Πολ Μπαμπέ. Δεν ήταν δύσκολο. Εδωσε την πληροφορία σε έναν «καουμπόη» της περιοχής και κατόπιν ξεσήκωσε τους κατοίκους μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ανάμεσα στους διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν για να εμποδίσουν το λεωφορείο που υποτίθεται ότι μετέφερε παιδιά μετανάστες σε προσωρινό χώρο στέγασης, βρισκόταν και ένας Ρεπουμπλικανός υποψήφιος του Κογκρέσου. Ο Ανταμ Κουάσμαν σήμανε τον συναγερμό στο twitter. «Το λεωφορείο πλησιάζει. Αυτό δεν είναι συμπόνια. Είναι στυγνή κατάργηση του κράτους δικαίου». Μάλιστα, έκανε δηλώσεις σε έναν ρεπόρτερ, θέλοντας να του δώσει υλικό για ένα καλό στόρι. «Είδα κάποια από τα πρόσωπα των παιδιών. Είδα τρόμο. Αυτό σίγουρα δεν είναι συμπόνια». Στην πραγματικότητα αυτό που έβλεπε ο Κουάσμαν, τον διόρθωσε ο ρεπόρτερ, ήταν παιδιά σε εκδρομή της Χριστιανικής Ενωσης Νέων Ανδρών.

Αυτό τον μήνα, όμως, κάποιοι άλλοι διαδηλωτές στη Μουριέτα της Καλιφόρνιας πέτυχαν τα «σωστά» λεωφορεία. Εξανάγκασαν τρία οχήματα που μετέφεραν μετανάστες σε κέντρο υποδοχής να αλλάξουν πορεία.

Πρόκειται για μία τραγωδία σε διαφορετικές φάσεις. Πολλά από τα παιδιά που έχουν περάσει τα σύνορα θα χαρακτηριστούν παράτυποι μετανάστες και θα απελαθούν στη χώρα τους. Ωστόσο, από τα 400 παιδιά που αναγκάστηκαν να το σκάσουν από τα σπίτια τους, σχεδόν το 60% είχαν δικαίωμα – όπως αυτό ορίζεται από τον νόμο – να ζητήσουν άσυλο. «Τα περισσότερα έφυγαν για να ξεφύγουν από συμμορίες που θα τα στρατολογούσαν με κάθε δυνατό μέσο» σύμφωνα με τον ύπατο αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες.

Ομως, μέσα στην ξενοφοβική υστερία πολλοί ξεχνούν, ή απλώς το παρακάμπτουν, ότι πίσω από την «εισβολή» στην οποία καλούν τη χώρα να αμυνθεί βρίσκονται παιδιά. Αλλοι, πάλι, ξεχνούν ότι αυτοί οι «εισβολείς» είναι άνθρωποι. Γι’ αυτούς, ασυνόδευτοι ανήλικοι σημαίνει πιθανοί φορείς ασθενειών. Κάποιοι Ρεπουμπλικανοί όπως ο βουλευτής Λούι Γκόμερτ, δεν βλέπουν παιδιά αλλά μια απειλή απέναντι στην ίδια την ύπαρξη της χώρας. Και φυσικά, δεν λείπουν οι συνωμοσιολόγοι που υπαινίσσονται ότι η ξαφνική εισροή μεταναστών είναι τέχνασμα της κυβέρνησης του Ομπάμα.

Η πλειονότητα των αμερικανών πολιτών επιθυμεί την επιτάχυνση των διαδικασιών ώστε πολλά παιδιά που δικαιούνται το άσυλο να απελαθούν τελικά για τυπικούς λόγους. Ωστόσο, την άποψη αυτή ενστερνίζεται το 60% των Ρεπουμπλικανών, ενώ για το ίδιο δίλημμα οι Δημοκράτες είναι χωρισμένοι στα δύο. Το μεταναστευτικό ζήτημα στις ΗΠΑ έχει γίνει αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα στα δύο κόμματα. Αλλωστε ο πυρήνας των οπαδών του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα – οι Αφροαμερικανοί, οι φιλελεύθεροι Δημοκράτες και οι νέοι – μάλλον θα υποστηρίξει την υπάρχουσα πολιτική. Αυτή θα καταπολεμήσουν ευκολότερα όποιοι εναντιώνονται στον πρόεδρο – και αυτοί είναι λευκοί, ηλικιωμένοι και υποστηρικτές του Tea Party.   

Δεν έχει σημασία εάν εμείς είμαστε Ρεπουμπλικανοί ή Δημοκράτες. Σημασία έχει ότι αυτοί είναι παιδιά.