Νεϊμαράζο

Σπάνια ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι επικεντρώθηκε τόσο πολύ γύρω από έναν παίκτη που δεν έπαιξε. Και τελικά καθορίστηκε από αυτόν. Από την πρώτη στιγμή του τραυματισμού του Νεϊμάρ, ενός θνητού (ρωτήστε και την Μπαρτσελόνα) που του φορτώθηκε ο ρόλος του ημίθεου (ας όψονται οι αγωνίες της Ντίλμα και οι επιλογές του Φελιπάο), ο ημιτελικός με τη Γερμανία άλλαξε μορφή: από ένα μεγάλο παιχνίδι μεταξύ των δυο επιτυχέστερων ομάδων στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων που θα έδινε το εισιτήριο για τον τελικό, έγινε ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου της πιο επιτυχημένης εθνικής ομάδας όλων των εποχών για υπέρβαση του εαυτού της. Ξεχάστηκαν τα μέτρια παιχνίδια και οι δύσκολες προκρίσεις, το πάθος και η γκρίνια, οι οιωνοί και οι παραδόσεις, ακόμα και ο παράγοντας έδρα. Ξάφνου ένα μόνο ήταν το ερώτημα: θα μπορούσε το σύνολο και το συλλογικό πάθος να αναπληρώσει τον έναν και το ατομικό χάρισμα; Την απάντηση την έδωσαν οι ίδιοι οι παίκτες κάνοντας τον Νεϊμάρ Ελ Σιντ τους – πριν αρχίσει το παιχνίδι.

Οταν άρχισε, η απάντηση ήταν διαφορετική. Και βασίστηκε σε έναν παράγοντα, που επίσης είχε ξεχαστεί μέσα στη Νεϊμανία: την άλλη ομάδα που έπαιζε στο γήπεδο. Τους Γερμανούς ο τραυματισμός του αντίπαλου Αχιλλέα δεν τους μετέτρεψε σε Τρώες – κυρίαρχοι αισθάνονταν από πριν. Ισως τους αποπροσανατόλισε -γίνονταν ξαφνικά αυτοί τα φαβορί, μέσα στη χώρα της ομάδας που ταυτίζεται με την μπάλα και ενάντια στο κοινό αίσθημα όλης της πλην Γερμανίας ανθρωπότητας. Μεγάλωνε κι άλλο η ευθύνη τους απέναντι στην ιστορία τους και ιδίως στην προδοσία στην οποία έχουν υποβάλει τον Γκάρι Λίνεκερ, μένοντας χωρίς τίτλο εδώ και 18 χρόνια.

Η απάντηση μέσα στο παιχνίδι άργησε περίπου πέντε λεπτά. Από το έκτο, ο πλανήτης ποδόσφαιρο άλλαξε τροχιά (τέσσερα γκολ σε έξι λεπτά, 1-7 τελικό σκορ, πρέπει να το γράψουμε και να το ξαναγράψουμε για να το πιστέψουμε). Αγέρωχοι στη μοίρα και τις μυθολογικές προεκτάσεις της, οι Γερμανοί στηρίχθηκαν για μια ακόμα φορά στα βασικά, αλλά το έκαναν με μυθικό τρόπο. Το πρώτο ημίχρονο, με τη βύθιση μιας ομάδας στην ανυπαρξία κι ενός λαού στο απόλυτο σοκ, ήταν ένα σχεδόν άσεμνο όσο και αξέχαστο μάθημα ποδοσφαίρου. Πιο άσεμνο ακόμα κι από την ολοκλήρωση της ταπείνωσης, πρώτα από τον Νόιερ και μετά από τον Σούρλε, στο δεύτερο ημίχρονο. Γι’ αυτό το Μαρακανάζο δεν χρειάστηκε η Βραζιλία να πάει στο Μαρακανά. Αναρωτιέμαι πώς θα μπορέσει να ξανασταθεί στα πόδια της – κι όχι μόνο ποδοσφαιρικά.