[Εμπιστευτικά] Ευκαιρία αρπαχτής

2 λεπτά
Οσο κι αν φαίνεται παράξενο και χωρίς πολλές κουβέντες, έχουν ήδη προσδιοριστεί δημοσίως οι δυο στρατηγικές που ανοίγονται μπροστά στην Κεντροαριστερά.
Μια στρατηγική «πολιτικής αυτονομίας» – η οποία διατυπώθηκε εύστοχα στο τελευταίο κείμενο των επτά στελεχών της με τη φράση «δεν έχουμε παντρευτεί τη ΝΔ, δεν θα λογοδοθούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ».
Μια στρατηγική ενσωμάτωσης στον ΣΥΡΙΖΑ που κρύβεται πίσω από το σχέδιο ενός «νέου μπλοκ εξουσίας Κεντροαριστεράς και Αριστεράς».
Τον πρώτο δρόμο υποστηρίζει η μεγάλη πλειοψηφία του ΠαΣοΚ και των κινήσεων της Ελιάς αλλά και η μειοψηφία της ΔΗΜΑΡ.
Τον δεύτερο δρόμο υποστηρίζουν η ηγετική ομάδα της ΔΗΜΑΡ και ορισμένοι παλαιοπασόκοι.
Το Ποτάμι δεν έχει ακόμη τοποθετηθεί στη συζήτηση αλλά και μόνο από τα συμφραζόμενα δεν τους έχω για θαυμαστές του ΣΥΡΙΖΑ – άρα αν κάτι τους ενδιαφέρει κάποια στιγμή, θα είναι μάλλον το πρώτο…
Τρίτο δρόμο δεν έχω ακούσει και ο λόγος είναι απλός: τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.
Η Κεντροαριστερά είτε θα αποτελέσει μια αυτόνομη πολιτική δύναμη είτε θα γίνει τσόντα του ΣΥΡΙΖΑ.
Τα υπόλοιπα για κάτι αιφνίδιες «προγραμματικές συγκλίσεις» που ανέτειλαν στον Υμηττό είναι κολοκύθια τούμπανα για να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Ενώ το παραμύθι με τις «νεοφιλελεύθερες πολιτικές» δεν είναι παρά ο φερετζές του συριζαίου – το διηγούνται τα βράδια στις Τοπικές για να τρομάζουν τα μικρά παιδιά…
Εως εδώ όμως κανένα πρόβλημα. Ο καθένας βάζει το χέρι στην καρδιά, διαλέγει και μετά τις εκλογές κάνουμε τον λογαριασμό.
Το πρόβλημα δημιουργείται όταν η Κεντροαριστερά χρησιμοποιείται από διάφορους επιτηδείους ως άλλοθι προκειμένου να καταλυθεί η «υγειονομική πολιτική ζώνη» που έχει συγκροτηθεί γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Με διάφορα κατσαπλιάδικα επιχειρήματα όπως, λόγου χάρη, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει το «μομέντουμ»!..
Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, το λεγόμενο «δημοψήφισμα για τη ΔΕΗ».
Οπου χωρίς να υπάρχει πραγματικό πρόβλημα, χωρίς να τίθενται ουσιαστικά ζητήματα αρχής, χωρίς να προκύπτει καν δημοψήφισμα, οι επιτήδειοι επιβιβάστηκαν σε ένα «κόλπο» που σκαρφίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ για να δείξει απλώς ότι δεν είναι μόνος του.
Με άλλα λόγια, οι συνεπιβάτες του Φωτόπουλου και του Στρατούλη αποδέχονται και αυτοί την πολιτική σαν μια αλληλουχία «κόλπων» όπου στο τέλος κερδίζει ο θρασύτερος τυχοδιώκτης.
Είναι ακριβώς η αντίληψη την οποία θα έπρεπε να αποστρέφεται φανατικά κάθε σύγχρονη Κεντροαριστερά αφού βρίσκεται εντελώς έξω από τον κώδικα των πολιτικών αξιών της.
Διότι η Κεντροαριστερά, ο χώρος του δημοκρατικού σοσιαλισμού στην Ευρώπη, συγκροτήθηκε και πολιτεύεται εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα ως δύναμη εθνικής και κοινωνικής ευθύνης.
Οχι ως ευκαιρία αρπαχτής.













