[Αγιογραφίες] Γκιλοτίνες

ΠΡΙΝ από μερικούς μήνες οι γαλλικές εφημερίδες δημοσίευσαν μια ψηφιακή απεικόνιση της φυσιογνωμίας του Ροβεσπιέρου. Ηταν αποτέλεσμα επεξεργασίας –  με νέες επιστημονικές μεθόδους – του κρανίου του. Κάπως έτσι βρισκόταν κανείς να χαζεύει ένα πρόσωπο – απαθές και με ουλές από μια δερματική ασθένεια – που είχε στείλει κόσμο και κοσμάκη στην γκιλοτίνα. Κάτι που προκαλούσε ελαφρύ ρίγος.

ΚΑΤΙ το αγέρωχα ροβεσπιερικό – χωρίς όμως, Θεός φυλάξοι, σημάδια στο πρόσωπο – έχει και η φυσιογνωμία του Γιώργου Κατρούγκαλου. Μόνο που ο συνταγματολόγος και άρτι εκλεγμένος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στέλνει στην γκιλοτίνα τους θεσμούς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιστράτευση αποτελεί αμφιλεγόμενο μέτρο σε δημοκρατικό περιβάλλον. Οπως όμως τίθεται και θέμα καταστρατήγησης του δικαιώματος της απεργίας σε περιπτώσεις που έχουν να κάνουν με το δημόσιο συμφέρον. Ωστόσο, από το σημείο αυτό μέχρι την παρακίνηση από τον Κατρούγκαλο των απεργών της ΔΕΗ να μην υπακούσουν, υπάρχει μια κάποια απόσταση. Αλλωστε, πέρα από τα συνταγματικά επιχειρήματα – που, από τη μία ή από την άλλη πλευρά, δεν έχουν τέλος – υφίσταται και ένα θέμα για το αν μια πολιτεία είναι ευνομούμενη ή όχι. Με άλλα λόγια, η ανυπακοή οδηγεί σε κατάλυση της έννομης τάξης οπότε πάμε γι’ άλλα. Ακόμη και οι απεργοί το κατάλαβαν και επέστρεψαν στις δουλειές τους.

Η περί θεσμών συζήτηση είναι ατέρμονη. Τα υπόλοιπα όμως εξηγούνται. Ο ΣΥΡΙΖΑ – και σε αυτό βοηθάει την Κουμουνδούρου ο Κατρούγκαλος – θέλει να λέει μια κουβέντα παραπάνω, ιδίως όταν υστερεί στην πράξη. Κανείς δεν ήθελε πραγματικά να κατέβει ο διακόπτης. Στο επιτελείο του Τσίπρα έχουν αντίληψη ότι δεν μπορούν να ταυτιστούν με πολιτικές δράσεις που πάνε κόντρα στη σιωπηλή πλειοψηφία. Και οι διακοπές ρεύματος με καύσωνα, ασχέτως διατάραξης της τουριστικής περιόδου, είναι μεγάλη ταλαιπωρία. Καλό όμως είναι να φαίνεσαι, αν όχι επισπεύδων, πάντως ότι βρίσκεσαι στις επάλξεις. Διαφορετικά κινδυνεύεις να σου φύγει από αριστερά – πού να πάει όμως; – αυτό που δεν θέλεις να χάσεις από δεξιά ή, τέλος πάντων, από την πλευρά του μεσαίου χώρου.

ΑΠΟ εκεί και πέρα, η ατμόσφαιρα σε στυλ «ακόμη μερικοί μήνες» – για να πάμε από το 1789 στον Μάη του ’68 – έχει τους κινδύνους της. Αφενός, δεν αποτελεί καλή προετοιμασία για να κυβερνήσεις – αν ενδιαφέρονται πραγματικά για το σπορ αυτό οι της Κουμουνδούρου – διότι απελευθερώνει δυνάμεις που δεν ελέγχονται εύκολα. Αφετέρου, συντηρεί μια ένταση στην κοινωνική ατμόσφαιρα που πριν φθάσει – αν φθάσει – η ώρα της διακυβέρνησης, προκαλεί αντισυσπείρωση. Ακόμη χειρότερα: το κατέβασμα του διακόπτη και η συνδικαλιστική αδιαλλαξία είναι εργαλεία της μειοψηφίας. Δεν πας μακριά με αυτά. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις έχουν στοιχεία πλειοψηφικά όταν δεν κάνεις κατάχρηση των δυνατοτήτων που σου δίνει το επάγγελμά σου για να θέσεις σε ομηρεία μια κοινωνία, αλλά όταν βγαίνει μαζί σου αυθόρμητα ο κόσμος – άλλος κόσμος – στον δρόμο. Εχει γίνει κατ’ επανάληψη στη Γαλλία και γι’ αυτό διαδοχικές κυβερνήσεις, δεξιές ή σοσιαλιστικές, ζορίζονται όταν πρέπει να κάνουν το είδος των παρεμβάσεων που βαφτίζονται μεταρρυθμίσεις, αλλά αποτελούν επί της ουσίας φιλελεύθερες πολιτικές.

ΣΤΗΝ Ελλάδα, πάντως, τα πεζοδρόμια των κινητοποιήσεων απέχουν από το να είναι γεμάτα. Και η κοινωνική ατμόσφαιρα βρίσκεται μακριά από την εκτροπή. Συμπέρασμα: ο Κατρούγκαλος δεν ρισκάρει τίποτε λέγοντας μια κουβέντα παραπάνω για τα θεσμικά.