Ωτοβλεψίες

Φεστιβάλ υπάρχουν αρκετά, τα Αισχύλεια όμως έχουν την καλύτερη αύρα. Γιατί; Γιατί ισορροπούν ανάμεσα στην πρωτοπορία και στο mainstream, γιατί διαθέτουν το μυθικό αρχαιολογικό και βιομηχανικό τους τοπίο και γιατί αρχίζουν προς τα τέλη Αυγούστου παρατείνοντας έτσι τη θερινή διάθεση της Αττικής. Από τα πολλά που υπόσχεται το φετινό πρόγραμμα σημειώνω την έκθεση του πρωτοπόρου της arte povera Μικελάντζελο Πιστολέτο και τις ad hoc δράσεις που ετοιμάζει η  Μαίρη Ζυγούρη στη διάρκεια μιας πομπής από τον Κεραμεικό μέχρι τον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας.  
{ARXTR}Η Χάνα Σιγκούλα {ARXTR}(φωτογραφία) είναι κιόλας εβδομήντα ετών, έχει άσπρα φουντωτά μαλλιά και τα τελευταία χρόνια ζει στο Παρίσι. Αυτές τις ημέρες είναι το τιμώμενο πρόσωπο του κινηματογραφικού φεστιβάλ της Λα Ροσέλ, απ’ όπου έδωσε μια σημαντική συνέντευξη. Επειδή δεν έχουμε πολύ χώρο κι επειδή ξέρω πόσο κουτσομπόληδες είστε, μπαίνω αμέσως στο προκείμενο. «Ο Φασμπίντερ με τους ηθοποιούς του είχε δυνατές σχέσεις που έμοιαζαν με δοκιμασία αγάπης, εξουσίας και υποταγής. Δεν ήταν καθόλου απλό. Κάποια στιγμή στα γυρίσματα της ταινιας “Effi Briest”, την ώρα που μου μιλούσε για τα σχέδια που είχε για μένα, του είπα ότι χρειάζομαι ένα break, να ζήσω λίγο χίπικα και να διασχίσω την Αμερική με μια φίλη μου. Το πήρε πολύ άσχημα. Τα σπάσαμε εντελώς στα γυρίσματα της “Λιλί Μαρλέν” γιατί τόλμησα να του πω ότι ο παρτενέρ μου Τζιανκάρλο Τζιανίνι πληρωνόταν πολύ παραπάνω από μένα. Αρχισε να ουρλιάζει και έπαψε να μου απευθύνει τον λόγο. Λίγο πριν από τον θάνατό του, μου τηλεφώνησε όταν ήμουν στο Μεξικό, αλλά εγώ δεν σήκωσα το τηλέφωνο».  Αυτά…
{ARXTR}Ο Ευριπίδης{ARXTR} το ξεκαθάρισε από νωρίς για να μη μαλλιοτραβιούνται πάνω από τις «Βάκχες» του φιλόλογοι και σκηνοθέτες. Ο θεός Διόνυσος εκτός από τας φρένας των ανθρώπων χειριζόταν στην εντέλεια δύο φύσεις εντός του. Και την ανδρική μα και τη γυναικεία. Η αλήθεια είναι ότι η σύγχρονη παραστασιολογία έλαβε σοβαρά υπόψη της αυτή τη «λεπτομέρεια», η Αντζελα Μπρούσκου όμως με τις «Βάκχες» που ετοιμάζει για τα Επιδαύρια θέλει να το πάει λίγο μακρύτερα. Μου φαίνεται πολύ τολμηρή (θεατρικά) η απόφασή της να δώσει τον ρόλο του Διονύσου σε γυναίκα. Ενας λόγος παραπάνω που ό,τι κάνει η Αγλαΐα Παππά είναι συνήθως καλά καμωμένο.

Κάτι τρέχει με τη Μόνικα
Πλησιάζει η ημέρα για τη μοναδική φετινή της συναυλία στο Ηρώδειο στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ και όλα δείχνουν ότι και αυτή τη φορά η Μόνικα (φωτογραφία) έχει βάλει σκοπό να μας εκπλήξει. Ακούω και ξανακούω τα ελάχιστα τραγούδια από τη νέα της δισκογραφική δουλειά που έχει αφήσει να διαρρεύσουν σε μουσικούς ραδιοσταθμούς και ειδικά σάιτ και τείνω να πιστέψω ότι αυτό το κορίτσι έχει άγνοια κινδύνου ή το κοκαλάκι της νυχτερίδας. Ισως μάλιστα να χρειάζονται και τα δύο, γιατί πώς αλλιώς γίνεται να πετάξεις πάνω από τόσο διαφορετικά μουσικά στυλ και τα φτερά σου να μην πάθουν απολύτως τίποτα; Ξεκάθαρη ποπ διάθεση, μικρές σόουλ βουτιές, ντίσκο νοσταλγία, ρυθμός, διακριτική θεατρικότητα αλλά και μπαλάντες που δεν καταδέχονται ούτε στιγμή να καταντήσουν χιτάκια. Ενα σχεδόν χειροποίητο υλικό μονταρισμένο στα ίδια νεοϋορκέζικα στούντιο που ηχογράφησε η Εϊμι Γουάινχαουζ το «Back to black». Θέλει και ρώτημα; Θα πάμε!