[Ανάλυση] Επιθεώρηση Στρασβούργου

Το έργο το είχαμε ξαναδεί. Ενας καταθλιπτικά γνώριμος θίασος πρωταγωνίστησε χθες στο Ευρωκοινοβούλιο. Η συνεδρίαση στο Στρασβούργο αφορούσε τον απολογισμό της ελληνικής προεδρίας. Οι έλληνες ευρωβουλευτές φρόντισαν να τη μετατρέψουν σε νούμερο από το ρεπερτόριο της ελληνικής Βουλής. Οχι της Βουλής που θυμόμασταν. Αλλά της Βουλής που καλούμαστε να υποστούμε τα τελευταία δύο χρόνια, με τις κραυγές, τις ύβρεις και τα ξεσπάσματα του αντιμνημονιακού θυμού.

Ποιος δεν έχει ακούσει τη Σοφία Σακοράφα να ελεεινολογεί την Ελλάδα ως «πειραματόζωο»; Ποιος δεν θυμάται τον Νότη Μαριά να μετράει έξι χιλιάδες αυτοκτονίες εξαιτίας της λιτότητας; Ποιος εξεπλάγη όταν ο Κώστας Παπαδάκης ενημέρωσε την ευρωπαϊκή αντιπροσωπεία ότι το ΚΚΕ «θα παλέψει για να οργανωθεί η λαϊκή αντεπίθεση για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων»; (Μόνο ο Γιώργος Κατρούγκαλος ήταν όαση σιωπής, πιάνοντας πότε το ένα και πότε το άλλο μάγουλο, σαν να στοχαζόταν.)

Θα ήταν ίσως κωμικά όλα όσα διαδραματίστηκαν χθες στο Στρασβούργο. Ο επαρχιωτισμός, η κατάχρηση ενός διεθνούς φόρουμ για εσωτερική κατανάλωση, η αδυναμία όλων ανεξαιρέτως των ελλήνων εκπροσώπων να μιλήσουν – κυριολεκτικά και μεταφορικά – σε ευρωπαϊκή γλώσσα. Θα ήταν ίσως γραφικό, αν δεν ήταν τραγικό. Αν δεν υπήρχε η μαύρη σκιά της Χρυσής Αυγής. Τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός εξηγούσε ότι «οι δημοκρατίες διώκουν τις πράξεις και όχι τις πεποιθήσεις», από τα έδρανα τους, κατά την πάγια χουλιγκανική τακτική, οι χρυσαυγίτες φώναζαν «άλλα έλεγε ο Μπαλτάκος».

Το Ευρωκοινοβούλιο ήταν χθες ένα κάτοπτρο της σύγχρονης Ελλάδας. Του νεόκοπου πολιτικού της προσωπικού και των ηθών της δημόσιας ζωής της. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Είχε προηγηθεί το αντιευρωπαϊκό σόου του Νάιτζελ Φάρατζ και της Μαρίν Λεπέν – η οδυνηρή απόδειξη ότι δεν είναι η Ελλάδα που πάσχει στην Ευρώπη, αλλά το αντίστροφο: η ελληνική πολιτική κρίση είναι έκφανση του υπαρξιακού κλονισμού που απειλεί να εκτροχιάσει το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Και δεν είναι μόνο το ελληνικό Κοινοβούλιο που δεν έχει βρει τρόπο να προστατευθεί από τους δημοκρατικά εκλεγμένους εχθρούς του. Κατ’ ευθείαν αναλογίαν, από την ίδια θεσμική «αφλογιστία» πάσχει και η Ευρώπη. Τα όργανα της Ενωσης μετατρέπονται σε πεδίο δράσης όσων φαντασιώνονται τη διάλυσή της.

Ως συνήθως, αυτοί που φωνάζουν περισσότερο κλέβουν την παράσταση. Κάτω από την επιφάνεια, όμως, η εικόνα δεν είναι μόνο μαύρη. Μπορεί να μην ακούστηκε, μέσα στα ντεσιμπέλ των συνθημάτων, αλλά χθες για την Ελλάδα έκλεισε ένας κύκλος. Οχι μόνο ο κύκλος μιας ελληνικής προεδρίας που πέτυχε τη σύναψη μιας δύσκολης και κομβικής συμφωνίας όπως η τραπεζική ένωση. Αλλά και ο κύκλος που επέτρεψε στην Ελλάδα να εμφανιστεί στην ευρωπαϊκή σκηνή ως η χώρα που πέτυχε τη μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή στην Ιστορία, φτάνοντας σε πρωτογενές πλεόνασμα.

Ούτε η Ευρώπη έγινε ακόμη η φαιά επικράτεια των Λεπέν. Χθες, από το ίδιο βήμα, ακούστηκε και ο λόγος του Ματέο Ρέντσι, ο λόγος ενός νέου ηγέτη που συνδυάζει όραμα και πρόγραμμα και αναλαμβάνει από σήμερα την ευρωπαϊκή προεδρία.

Οι θορυβοποιοί δεν μας κατάπιαν ακόμη.