[Επί σκηνής] Η «Πασιονάρια» των δημοσίων υπαλλήλων

Σε πρώτη ματιά ήταν ένα ξέσπασμα λίγο σαν τις εκρήξεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Παρ’ όλα αυτά, η Ραχήλ Μακρή δεν μοιάζει με την βουλευτή της Α’ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ έστω κι αν προσπαθεί να τη μιμηθεί. Η ορολογία που χρησιμοποιεί, ο τρόπος που συμμετέχει στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες αλλά και η χρονική στιγμή που επιλέγει να παρέμβει θυμίζουν πλοίο που πάει για τα βράχια. Είναι γεγονός ότι ακόμα και εκείνοι που δεν συμμερίζονται τις απόψεις της Κωνσταντοπούλου ή εκνευρίζονται με τους υψηλούς τόνους που επιλέγει, της αναγνωρίζουν τουλάχιστον ότι επιχειρεί να τεκμηριώσει τον λόγο της,  έστω και αν καταφεύγει ενίοτε σε νομικισμούς. Δεν ισχύει το ίδιο για τη Μακρή.

Αυτό φάνηκε κατά τη χθεσινή παρουσία της βουλευτή των ΑΝΕΛ στην Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής. Η προσπάθειά της να πλασαριστεί ως ένα είδος «Πασιονάριας» των δημοσίων υπαλλήλων οδήγησε σε παρεκτροπή με πολλαπλές και σοβαρές συνέπειες.

Όλα ξεκίνησαν από μια αναφορά της Φωτεινής Πιπιλή για την ατιμωρησία στο Δημόσιο. Οπως είπε, τα πειθαρχικά συμβούλια στο παρελθόν κωλυσιεργούσαν να βγάλουν αποφάσεις για «τα λαμόγια και τους παιδεραστές δημοσίους υπαλλήλους». Το αποτέλεσμα ήταν να αρχίσει να ωρύεται η Μακρή: «Ντροπή σας να αποκαλείτε τους δημοσίους υπαλλήλους λαμόγια…». «Στο χωριό σας αυτά…» της απάντησε, προκαλώντας την, η Πιπιλή, για να εισπράξει την οργισμένη φράση της βουλευτή των ΑΝΕΛ: «Πάρτε το πίσω αυτό που είπατε, εγώ εκπροσωπώ τους δημοσίους υπαλλήλους…».

Υστερα από μερικά λεπτά υψηλών τόνων και ιταμών εκφράσεων, κυρίως μεταξύ της βουλευτή των ΑΝΕΛ και του γαλάζιου Δημήτρη Κυριαζίδη, ο πρόεδρος της Επιτροπής Γιώργος Βλάχος απεφάνθη για τη στάση της Μακρή: «Είναι η ώρα για την παράσταση για τα κανάλια και για τα blogs. Αντε επιτέλους!».

Μάταια η Φωτεινή Πιπιλή επιχείρησε να συνεχίσει την ομιλία της. Οι φωνές της Ραχήλ Μακρή δεν την άφησαν να ολοκληρώσει οπότε εκείνη, μαζί με τον Θάνο Μωραίτη του ΠαΣοΚ και τη Νίκη Φούντα της ΔΗΜΑΡ, αποχώρησε.
Λίγο αργότερα έφταναν επιστολές διαμαρτυρίας προς τον Πρόεδρο της Βουλής από βουλευτές για την κατάσταση απαξίωσης που επικρατεί στις αίθουσες του Κοινοβουλίου

Το μούσι δεν κάνει τον φιλόσοφο, λένε στη Γαλλία. Αναλόγως και οι φωνές δεν κάνουν τον βουλευτή. Ιδίως όταν το παιχνίδι των εντυπώσεων δημιουργεί συνθήκες πολιτικής ευτέλειας. Από την άποψη αυτή, η περίπτωση της Ραχήλ Μακρή δεν είναι η μοναδική στο ελληνικό Κοινοβούλιο – εντάσεις για χάρη της δημοσιότητας προκαλούν πολλοί από όλα τα κόμματα. Σε μια Βουλή όμως που έχει ζήσει τις χειρότερες στιγμές του κοινοβουλευτισμού από το 1974 και μετά, είναι να αναρωτιέται κανείς: πού είναι ο πάτος;