[Εμπιστευτικά] Να ξεφαντώνουμε!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ηταν μεγάλη επιτυχία της Εθνικής που μπόρεσε να πάει στο Μουντιάλ. Ξέρω καμιά δεκαριά καλύτερες ομάδες που δεν το κατάφεραν.
Ηταν πολύ μεγάλη επιτυχία της Εθνικής που βρέθηκε στις 16. Μετράω εύκολα οκτώ – εννιά καλύτερες ομάδες που δεν πέρασαν τους ομίλους.
Ηταν μεγάλη ευκαιρία να πάει και λίγο ψηλότερα. Επαιζε ίσως με την πιο αδύναμη ομάδα των 16 – καμία σχέση, ας πούμε, με τη Χιλή ή το Μεξικό που είχαν αποκλειστεί λίγο νωρίτερα…
Αλλά έως εκεί. Τα υπόλοιπα ανήκουν στον χώρο του θαύματος κι υποθέτω ότι η σχέση της Εθνικής Ελλάδας με τα θρησκευτικά εξαντλήθηκε πλουσιοπάροχα το 2004.
Απλώς είμαστε ένας περίεργος και ευμετάβλητος λαός.
Ενας λαός που μετακινείται με απίστευτη ταχύτητα και χάρη στη διάθεση της στιγμής από μια ανύπαρκτη αυτοεκτίμηση σε έναν εθνικό μικρομεγαλισμό. Χωρίς μέτρο και χωρίς σταθμά.
Ξεκινήσαμε «άμπαλοι» με την Κολομβία και μέσα σε δεκαπέντε ημέρες αυτοανακηρυχθήκαμε ποδοσφαιρική υπερδύναμη.
Φυσικά ούτε το ένα ισχύει ούτε το άλλο.
Είμαστε μια μέτρια ομάδα, χωρίς πολύ ταλέντο, με αδυναμίες και αρετές.
Σε κάθε παιχνίδι και με κάθε αντίπαλο θα αναδειχθούν αναλόγως οι μεν ή οι δε. Ετσι η ήττα από τη νίκη θα απέχει πάντα μια χαμένη ευκαιρία ή ένα διαιτητικό λάθος.
Θα μπορούσε η Εθνική να περάσει την Κόστα Ρίκα; Ασφαλώς. Αλλά θα μπορούσε να έχει φάει και τρία από τους Ιάπωνες ή να μην πάρει το πέναλτι με την Ακτή του Ελεφαντοστού.
Γι’ αυτό λοιπόν προσγείωση!
Το ζητούμενο είναι κάτι που έχει ήδη επιτευχθεί.
Εστω κι έτσι, έστω με αυτούς τους παίκτες, με αυτά τα συστήματα, αυτόν ή κάποιον άλλο προπονητή, ένα εντελώς απαξιωμένο εθνικό ποδόσφαιρο έχει καταφέρει να αποτελεί υπαρκτό μέγεθος στον διεθνή ποδοσφαιρικό χάρτη.
Από εκεί και πέρα δεν γίναμε ξαφνικά μπαλαδόροι. Ούτε θυμάμαι κανέναν έλληνα Ρόμπεν, Νεϊμάρ ή Ροδρίγες τα τελευταία πενήντα χρόνια που βλέπω ποδόσφαιρο. Αν υπήρχε, θα το ξέραμε.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη κι όσοι έλληνες ποδοσφαιριστές (ευτυχώς γι’ αυτούς…) αγωνίζονται στο εξωτερικό ποτέ δεν είναι πρωταγωνιστές στις ομάδες τους.
Ενώ πολύ φοβούμαι ότι ίσως χρειαστούν χρόνια για να ξαναβρούμε παίκτες με την προσωπικότητα του Καραγκούνη – ή του Ζαγοράκη για να ξαναγυρίσω στο 2004…
Μόνο που αυτά ενδιαφέρουν τους μανατζαραίους κι όσους βγάζουν το ψωμί τους πουλώντας ποδόσφαιρο σε αναγνώστες ή τηλεθεατές.
Αυτό που ενδιαφέρει τους υπόλοιπους είναι να είμαστε εκεί, σε κάθε μεγάλη ή μικρή διοργάνωση, με τις αδυναμίες και τα προτερήματά μας, με τον ιδρώτα της προσπάθειας και καλή καρδιά.
Για «να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε!».
Google news
