Ωτοβλεψίες

Ο Καραγάτσης διόλου απίθανο και να κοντράρει σε αναγνωσιμότητα τον Καζαντζάκη. Διαβάστηκε φανερά από τους μεγάλους, κρυφά από τους μικρούς, επηρέασε (κρυφά και φανερά) νεότερους συγγραφείς, έγινε σίριαλ κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν διότι η μυθοπλασία δεν υπήρξε ποτέ το φόρτε της ελληνικής πεζογραφίας κι όπου την πετύχουμε της αλλάζουμε τα φώτα. Η  «Μεγάλη χίμαιρα» που ετοιμάζεται για το Φεστιβάλ Αθηνών νομίζω ότι θα είναι μια ενδιαφέρουσα θεατρική εκδοχή του βιβλίου όχι μόνο γιατί ο σκηνοθέτης τυγχάνει εγγονός του συγγραφέα. Ο Δημήτρης Τάρλοου δεν έχει καθόλου ανάγκη από τέτοιες ταυτίσεις για να κάνει τη δουλειά του. Προσωπικά το βλέπω σαν μια πράξη σεβασμού και περιέργειας για τον πρόγονό του. Κατά τ’ άλλα φλέγομαι ν’ ακούσω τη διασκευή του Στρατή Πασχάλη και να δω το φιλμ που ετοίμασε ο Χρήστος Δήμας, το οποίο διατρέχει τη δράση με σκοπό να προσδώσει στην παράσταση συμπύκνωση και ταχύτητα.

Ξέρω ξέρω, τα τηλεκοντρόλ έχουν κι αυτά τις συνήθειές τους, δύσκολο να τους πάει κανείς κόντρα. Τώρα όμως που λόγω Μουντιάλ συνήθισαν να πηγαίνουν από μόνα τους στη ΝΕΡΙΤ, καλό είναι να μείνουν λίγο παραπάνω γιατί εκεί παίζει το ντοκιμαντέρ «Τα στέκια – Ιστορίες Αγοραίου Πολιτισμού» του Νίκου Τριανταφυλλίδη. Η σειρά έχει τους φανατικούς της, αν και κακοπαθημένη ελαφρώς από τις νωθρότητα του καναλιού και τις ξαφνικές μεταθέσεις προβολής προς το βράδυ, τότε που η φύσις ησυχάζει και δεν κινδυνεύει να φάει καμιά απανταχούσα από κάναν περίεργο. Να την υποστηρίξετε γιατί το αξίζει και γιατί είναι μια 100% ελληνική παραγωγή φτιαγμένη από τα καλύτερα παιδιά του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Αλλιώς, όταν θα ξαναδιαμαρτυρηθείτε για «φτωχό ελληνικό πρόγραμμα» στη δημόσια τηλεόραση, θα είναι σαν να φωνάζει ο ψεύτης βοσκός.  

Μερικά κορίτσια έχουν το κοκαλάκι της νυχτερίδας, είναι αναπαμός να υπάρχουν ανάμεσά μας και να κάνουν τη δουλειά τους αθόρυβα και συστηματικά. Ενα τέτοιο κορίτσι είναι και η Αννα – Μαρία Δρουμπούκη (φωτογραφία), ιστορικός τής (πολύ) νέας γενιάς με ακαδημαϊκές περγαμηνές και επιστημονική αρθρογραφία σε εφημερίδες, ελληνικά και ξένα  περιοδικά. Για να σας φτουρήσει το καλοκαίρι και να μην το σκοτώσετε με  χαζοδιαβάσματα, πάρτε μαζί σας το βιβλίο της «Μνημεία της λήθης. Ιχνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σε Ελλάδα και Ευρώπη» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις. Αν ο τίτλος δεν σας συναρπάζει, δοκιμάστε να γίνετε για μια φορά  λαθραναγνώστες και διαβάστε τον πρόλογο του Χάγκαν Φλάισερ. Ισως έτσι επιθυμήσετε  και δείτε αλλιώς τα μνημεία ιστορικών γεγονότων. Προσωπικά, όταν θα επανακτήσω την ευχέρεια του ταξιδεύειν, θα ξαναπάω στο Βερολίνο για να δω το Μνημείο του Ολοκαυτώματος, το οποίο αντιμετώπισα κάποτε μόνον συγκινησιακά, σαν αρχιτεκτονικό θαύμα και σαν photo opportunity.

Για να μη λέτε ότι είμαστε μόνοι στον κόσμο, σας πληροφορώ ότι το ράβε – ξήλωνε του Μουσείου Πικάσο στο Παρίσι συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό. Εν τω μεταξύ πέφτουν κορμιά, πέφτουν διευθυντές, πέφτουν έξω προϋπολογισμοί και χρονοδιαγράμματα, πέφτουν από τα σύννεφα και οι κληρονόμοι, τόσα χρόνια με το ψαλίδι στο χέρι έτοιμοι να κόψουν την κορδέλα. Αυτή τη φορά η υπουργός έδειξε αποφασισμένη. Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 25 Οκτωβρίου ενεστώτος έτους ανήμερα των εκατοστών τριακοστών τρίτων γενεθλίων του Πάμπλο Πικάσο. Στο τσακ το πρόλαβες μεγάλε.  

Θρόισμα ψάθας
Ζήλεψα πολύ το μπλογκ του Τζόναθαν Τζόουνς στην «Γκάρντιαν» όπου αυτό το διάστημα διαλέγει τα πιο χαρακτηριστικά έργα τέχνης με θέμα το καλοκαίρι και τις παραλίες. Λέω να το κάνουμε κι εμείς αλλά γιατί να το περιορίσουμε μόνο στη θάλασσα; Ο δικός μου οβολός είναι, ασυζητητί, το «Ψάθινο καπέλο» του Νικολάου Λύτρα (φωτογραφία), εσείς όμως μπορείτε να προσθέσετε τις δικές σας προτιμήσεις κι ίσως μια μέρα φτιάξουμε όλοι μαζί την ιδανική πινακοθήκη του θέρους. Εν τω μεταξύ παραθέτω εδώ κάποιες από τις επιλογές του Τζόουνς, τις μισές είμαι σίγουρη ότι θα τις σκεφτήκατε κι εσείς. Είναι η «Παραλία στην Τρουβίλ» του Κλοντ Μονέ, η «Σκηνή στην ακρογιαλιά» του Ντεγκά, ο πίνακας του Πικάσο «Δυο γυναίκες που τρέχουν στην παραλία», η «Επιμονή της μνήμης» του Νταλί, μα πάνω απ’ όλα η τελευταία σκηνή της ταινίας «Θάνατος στη Βενετία» όπου η «μαρξιστική» κάμερα του Λουκίνο Βισκόντι συνομιλεί με τον Ντεγκά και τον Μονέ κι έχει την τελευταία λέξη.