[Διαστάσεις] Το μάθημα του ψηλολέλεκα

Αφήνω τις αθλητικές εφημερίδες με την πρωτοσέλιδη εμμονή τους στους θεούς (η χθεσινή «Πράσινη» ξεχώρισε, χωρίς αμφιβολία, με τον τίτλο «ΘΕΕ ΜΟΥ, ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ») και μένω στον τίτλο της «Μοντ»: «Η Ελλάδα, το διαρκές θαύμα». Ο ειδικός απεσταλμένος της καλής εφημερίδας υποστηρίζει ότι για την πρόκρισή τους οι Ελληνες πρέπει να ευχαριστήσουν όλους τους θεούς του Ολύμπου, συν τον Γιώργο Σαμαρά, «αυτόν τον ψηλολέλεκα που το παιχνίδι του είναι εξίσου αναχρονιστικό με τα μαλλιά του, αλλά που έχει ταμπεραμέντο-φωτιά». Για τους θεούς δεν έχω άποψη, για το πέναλτι που μας έστειλε στους επτά ουρανούς άλλαξα άποψη δυο-τρεις φορές, αλλά η σκηνή του ψηλολέλεκα που παρηγορεί μετά το τέλος του αγώνα τον τερματοφύλακα της αντίπαλης ομάδας ίσως και να είναι η κορυφαία μέχρι σήμερα του Μουντιάλ.

Μέσα σε λίγες ώρες παρακολουθήσαμε, έτσι, την πιο φρικτή και την πιο συγκινητική σκηνή της διοργάνωσης: έναν παίκτη να ορμάει και να δαγκώνει τον αντίπαλό του – κάτι που έχει κάνει ήδη άλλες δύο φορές στην καριέρα του – κι έναν άλλο παίκτη να αφήνει στην άκρη τον ενθουσιασμό του, να σκύβει και να χτυπά στην πλάτη τον απαρηγόρητο αντίπαλό του. Ο πρώτος, ο Λουίς Σουάρες της Εθνικής Ουρουγουάης, αποτελεί μάλλον αρμοδιότητα της ιατρικής ή της ψυχιατρικής επιστήμης. Η κίνηση του Σαμαρά, όμως, πώς εξηγείται; Είχε τύψεις για το πέναλτι που εκβίασε; Αποτελεί ο 29χρονος Ηρακλειώτης την επιτομή του ομαδικού πνεύματος που, όπως είπε ο πρόεδρος Τσίπρας (και μακάρι να το εννοούσε), «είναι παράδειγμα για όλους μας»; Ή απλώς είναι ένα καλό παιδί;

Μπορεί να ισχύει κάτι από αυτά, μπορεί και να ισχύουν όλα. Η πραγματική απάντηση, όμως, είναι απλή: έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Ή έτσι πρέπει να είναι το ποδόσφαιρο. Η Αριστερά έκανε χρόνια να καταλάβει ότι η μαγεία που ασκεί αυτό το άθλημα δεν είναι αποτέλεσμα μιας συνωμοσίας των καπιταλιστών, ενός κόλπου κάποιων σκοτεινών κέντρων εξουσίας για να αποκοιμίζουν τον λαό και να περνούν τα μέτρα που θέλουν. Η Δεξιά έκανε χρόνια να καταλάβει ότι το ποδόσφαιρο πρωτίστως δεν διχάζει, αλλά ενώνει. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ρατσισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος στα γήπεδα ή ότι το ποδόσφαιρο είναι σε έναν βαθμό μια μεγάλη μπίζνα. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη. Ενας ποδοσφαιριστής, ο Ντάνι Αλβες της Μπαρτσελόνα, κατάφερε πρόσφατα το μεγαλύτερο πλήγμα στον ρατσισμό, τρώγοντας την μπανάνα που του πέταξε ένας οπαδός των αντιπάλων. Και ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το βαμπίρ της Εθνικής Ουρουγουάης δεν είναι να χάσει το υπόλοιπο Μουντιάλ, αλλά να τον εγκαταλείψουν οι σπόνσορές του.

Με αυτή την έννοια, η κίνηση του Σαμαρά αποτελεί την καλύτερη απάντηση σ’ εκείνο το «Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ» που στοιχειώνει την Ελλάδα.