Ευρωβουλή χωρίς Μαύρη Συμμαχία

Μία σοβαρή ήττα, σε διάστημα μικρότερο του μηνός από τη νίκη του στις ευρωεκλογές, υπέστη το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο. Επειτα από μια έσχατη προσπάθεια να εξασφαλίσει την υποστήριξη ακόμη δύο χωρών, από τις συνολικά επτά που απαιτούνται για τον σχηματισμό Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας, η ηγέτις του γαλλικού Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν απέτυχε τελικά να συνασπίσει τους ευρώφοβους. Προσπάθησε βέβαια – μάταια – να συγκαλύψει την ήττα της να σχηματίσει ακροδεξιό μπλοκ στο Στρασβούργο.

«Επιλέξαμε να δώσουμε έμφαση στην ποιότητα και τη συνοχή, παρά στην ευκολία και τη βιασύνη» δήλωσε στους δημοσιογράφους με τη λήξη της χθεσινής ψηφοφορίας για να προσθέσει ότι δεν έχει «καμία αμφιβολία» ότι το Εθνικό Μέτωπο θα μπορέσει πολύ σύντομα να ηγηθεί μιας πανευρωπαϊκής συμμαχίας εθνικιστών ενάντια στις Βρυξέλλες.

«Το γεγονός ότι δεν μπορεί να συνασπιστεί δείχνει ότι η Ακροδεξιά δεν έχει βγει από μια μορφή περιθωριοποίησης. Στη Γαλλία η Μαρίν Λεπέν προσπαθεί να αποδαιμονοποιηθεί. Στην Ευρώπη, όμως, πολλά κόμματα έχουν αντιληφθεί ότι το Εθνικό Μέτωπο ήταν ανέκαθεν ακροδεξιό κόμμα» σχολίασε ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Πιερ Μοσκοβισί.

Ηταν όμως μόνο αυτός ο λόγος της απώλειας μιας σίγουρης νίκης, όπως η ίδια η Λεπέν επαναλάμβανε σε όλους τους τόνους μετά τη σημαντική ώθηση των ευρωσκεπτικιστών στις ευρωεκλογές;

Η αλήθεια είναι ότι η Λεπέν ήταν σε θέση να γνωρίζει από πολύ νωρίς την αποτυχία της. Αρκετές ώρες προτού εκπνεύσει η διορία, τα ξημερώματα, ήταν κοινό μυστικό ότι οι ακροδεξιοί λαϊκιστές αδυνατούσαν να συμφωνήσουν μεταξύ τους σε μία κοινή γραμμή. «Δυστυχώς αποτύχαμε να σχηματίσουμε μία Ομάδα με έξι ακόμη κόμματα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο» έλεγε ήδη από το βράδυ της Δευτέρας ο επικεφαλής του ολλανδικού Κόμματος της Ελευθερίας και στενός της σύμμαχος Γκερτ Βίλντερς.

Αμφότεροι κατέβαιναν στις ευρωεκλογές με τη σημαία της συμφωνίας να «καταστρέψουν την ΕΕ εκ των έσω». Ο σχηματισμός όμως μιας συμμαχίας μικρών εθνικιστικών κομμάτων χωρίς ιδεολογική συνοχή και ενίοτε με αποκλίνοντα συμφέροντα δεν είναι εύκολος στόχος. Δεδομένου μάλιστα ότι η Λεπέν είχε απέναντί της τον πιο μετριοπαθή Νάιτζελ Φάρατζ του βρετανικού UKIP, ο οποίος κατάφερε να συσπειρώσει τους ευρώφοβους που εποφθαλμιούσε το Εθνικό Μέτωπο – όπως οι σουηδοί Δημοκράτες.  

Η Λεπέν θα μπορούσε να υπολογίζει στους σίγουρους συμμάχους: το αυστριακό FPO, το φλαμανδικό Vlaams Belang, το ολλανδικό PVV και την ιταλική Λέγκα του Βορρά – πέντε, μαζί με το Εθνικό Μέτωπο. Επί εβδομάδες ωστόσο αδυνατούσε να βρει τα δύο κομμάτια που θα συμπλήρωναν το παζλ.

Αρχικά πλησίασε το μικρό Κόμμα Τάξης και Δικαιοσύνης της Λιθουανίας, το οποίο τελικά προτίμησε να συνταχθεί με τον Φάρατζ. Επειτα έκανε μία προσπάθεια με τους βούλγαρους εθνικιστές του VMRO, οι οποίοι επίσης αρνήθηκαν. Αυτό που της στοίχισε όμως περισσότερο – κυρίως τη συμμαχία της με τον Βίλντερς – ήταν το άνοιγμα προς το πολωνικό KNP του μισογύνη και αντισημίτη Γιάνους Κόρβιν Μίκε. «Το Κόμμα Ελευθερίας θέλει μία Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα αλλά όχι με όποιο κόστος» δήλωσε ο Βίλντερς, καθιστώντας σαφές ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συναινέσει σε μια τέτοια συμμαχία.     

Παρ’ όλα αυτά, ο Βίλντερς δεσμεύθηκε ότι θα συνεχίσει να συνεργάζεται με κόμματα που μοιράζονται την ίδια ιδεολογία στην Αυστρία, στην Ιταλία και στο Βέλγιο, καθώς επίσης και με το Εθνικό Μέτωπο. Αυτό σημαίνει ότι τίποτα δεν εμποδίζει τη Λεπέν να συνεχίσει να κυνηγάει τον στόχο της.