[Κιόσκι] Λυπόταν για τους αθώους του κόσμου

«Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας μικρός χιλιανός προφήτης που προσπάθησε να σώσει τον κόσμο από τον εαυτό του. Λεγόταν Σέρχιο Λαραΐν και ήταν ένας θηρευτής θαυμάτων σαν όλους τους φωτογράφους που δεν είναι αλαζόνες». Ο Μικέλε Σμαρτζάσι της Repubblica ξεκινά να διηγείται έτσι, σαν παραμύθι, τη ζωή του Λαραΐν, ενός πλάσματος που δεν ήταν μόνο προφήτης, θηρευτής θαυμάτων και φωτογράφος αλλά και ένας γυρολόγος που μάγεψε τον Ανρί Καρτιέ Μπρεσόν με τη δύναμη των εικόνων του, σκλάβωσε τον Πάμπλο Νερούδα με την ευαισθησία της ψυχής του και ενέπνευσε τον Χούλιο Κορτάσαρ και τον Μικελάντζελο Αντονιόνι.

Ηταν, λέει ο θρύλος, κάποιο απόγευμα κοντά στην Παναγία των Παρισίων στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Ο Λαραΐν απαθανάτισε στον φακό του το φιλί ενός ζευγαριού αλλά και άθελά του μια περίεργη σκιά. Αυτή η σκιά υποτίθεται ότι τράβηξε την προσοχή του Κορτάσαρ που έγραψε το νουάρ διήγημα «Las babas del Diablo», το οποίο διάβασε κάποια στιγμή ο Αντονιόνι. Αυτή η σκιά έγινε η πρώτη ύλη για το «Blow Up», δηλαδή η αφορμή για μια κινηματογραφική εξερεύνηση στα σύνορα που χωρίζουν το πραγματικό από το φανταστικό.

Οπως συμβαίνει συνήθως στα παραμύθια, κανένας δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν όλα αυτά είναι αλήθεια ή ψέματα. Ξέρουμε ότι ο Λαραΐν γεννήθηκε στο Σαντιάγο, ότι ήταν γιος ενός φημισμένου αρχιτέκτονα και επιμελής φοιτητής του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ. Επειτα, αρχίζουν πάλι οι θρύλοι. Λέγεται ότι ο Λαραΐν αγόρασε δύο πράγματα με τον πρώτο του μισθό: ένα φλάουτο που επέστρεψε έπειτα από λίγες ώρες πίσω και μια Leica IIIC που κράτησε για πάντα. Αυτή η φωτογραφική μηχανή έγινε το διαβατήριό του για τον κόσμο.

Ο Λαραΐν ταξίδεψε πολύ. Δούλεψε για το Paris Match και το Life πριν εγκαταλείψει το φωτορεπορτάζ επειδή, όπως έγραψε στον Μπρεσόν, «το πάθος για τη δημοσιογραφία καταστρέφει την αγάπη μου για τη φωτογραφία». Εψαξε τις ρίζες του κόσμου στην Παταγονία, στον Ειρηνικό Ωκεανό, στην Ανατολή. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, όμως, ήταν στο Σαντιάγο για να καταγράψει την ημέρα του μαρτυρίου του Αλιέντε. Και έπειτα από μερικά χρόνια εξαφανίστηκε οριστικά για να ζήσει κάπου στη Βόρεια Χιλή σαν αλαφροΐσκιωτος ερημίτης. Εγραφε και ζωγράφιζε. Εκανε διαλογισμό.  Αγωνιούσε για τον κόσμο. Λυπόταν για τους αθώους του κόσμου.

Η τραγωδία της Χιλής έπεισε τον Λαραΐν ότι η φωτογραφία δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Δεν θα μπορούσε όμως παρά να συμφωνήσει με τον φωτογράφο που πρωταγωνιστεί στο διήγημα του Κορτάσαρ: «Η φωτογραφία» λέει αυτός σε κάποιο σημείο, «είναι ο καλύτερος τρόπος για να νικήσεις το τίποτα».