Από τα προαπαιτούμενα που οφείλει να εκπληρώσει η Ελλάδα, ώστε να πάρει τα δυο δισ. που περιμένει, το πιο εύκολο να εκπληρωθεί είναι ταυτοχρόνως και το πιο προσβλητικό.
Η κυβέρνηση ανέλαβε την υποχρέωση να υιοθετήσει έναν «κώδικα συμπεριφοράς για τα μέλη της κυβέρνησης».
Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω άλλη περίπτωση ανεξάρτητης δημοκρατικής χώρας την οποία να υποχρεώνουν οι δανειστές να φτιάξει έναν «κώδικα» για το πώς θα συμπεριφέρονται οι υπουργοί της.
Και τον οποίο θα εγκρίνει μια ομάδα υπαλλήλων στην οποία οι δανειστές έχουν αναθέσει τον έλεγχο των συμφωνημένων.
Λυπάμαι, αλλά αν αυτό δεν λέγεται «αποικιακή συμπεριφορά», τότε οι αποικίες που ξέρουμε δεν ήταν αποικίες αλλά παιδικές κατασκηνώσεις.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν μπορώ να πω αν σε κάποιες χώρες υπάρχουν κυβερνήσεις που έχουν θεσπίσει «κώδικες συμπεριφοράς» κι ούτε με κόφτει ιδιαίτερα αν έχουν ή δεν έχουν.
Είμαι βέβαιος όμως πως είτε έχουν είτε δεν έχουν, το αποφάσισαν μόνες τους και ουδείς διανοήθηκε ποτέ να υποχρεώσει τους υπουργούς μιας δημοκρατικής κυβέρνησης να συμπεριφέρονται κατά τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Αλλωστε σε μια δημοκρατία οι συμπεριφορές των πολιτικών κρίνονται από τους ψηφοφόρους, όχι από κάτι νταραβερτζήδες με γκρίζα κοστούμια.
Αναφέρω το συγκεκριμένο περιστατικό για να επιστρέψω σε μια συζήτηση που έχουμε κάνει συχνά: η δραστηριότητα της τρόικας δεν ελέγχεται ως αποτελεσματική ή αναποτελεσματική – αυτό το θεωρώ δευτερεύον…
Ελέγχεται κυρίως ως βαθύτατα προσβλητική για κάθε ανεξάρτητη χώρα που σέβεται στοιχειωδώς τον εαυτό της. Και γι’ αυτό, νομίζω, ήρθε η ώρα να τελειώνουμε μαζί της.
Οχι αθετώντας δεσμεύσεις και συμφωνίες. Ισα ίσα κάτι τέτοιο θα ενισχύσει την τρόικα στα μάτια των δανειστών.
Αλλά ξαναβάζοντας στο τραπέζι την ίδια τη διαδικασία επιβολής και ελέγχου των δεσμεύσεων και των συμφωνιών.
Με άλλα λόγια, αποτελεί πλέον εθνική προτεραιότητα να μπει τέλος στη δραστηριότητα της τρόικας.
Είναι κατ’ αρχήν πολύ θετικό ότι σταμάτησε να τους δέχεται ο Πρωθυπουργός. Εφτασε ίσως η ώρα να τους παραπέμψουν και οι υπουργοί στους διοικητικούς παράγοντες των υπουργείων τους.
Ολη η υπόλοιπη διαπραγμάτευση μπορεί θαυμάσια να ανατεθεί σε έναν και μοναδικό υπουργό, ο οποίος θα έχει την ευχέρεια να τη διεκπεραιώνει στην Αθήνα, τις Βρυξέλλες ή το Αμπου Ντάμπι.
Ούτως Ή άλλως, ο εκβιασμός της δόσης έχει σχεδόν εκπνεύσει – μόνο κάτι ψιλά μένουν να πάρουμε…
Και είναι προφανές ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να αποδεχτεί την επιστροφή της τρόικας μέσα από τον εκβιασμού του χρέους.
Να τελειώνουμε λοιπόν! Πριν να είναι αργά…