Ωτοβλεψίες
«Ο υποχόνδριος Otto Schmalhausen» (1921), έργο του Τζορτζ Γκρος που εκτίθεται στη Μονή Λαζαριστών της Θεσσαλονίκης
Μου έχει κολλήσει η ιδέα ότι το καλοκαίρι είναι η καλύτερη περίοδος για εκθέσεις και μεγάλα εικαστικά γεγονότα. Οταν οι πόλεις αδειάζουν από τους πολλούς και οι λίγοι δεν βρίσκουν εναλλακτική, τότε η συνομιλία με τη ζωγραφική γίνεται ουσιαστικότερη και το αποτύπωμά της έχει μεγαλύτερη διάρκεια. Αν ήμουν στη Θεσσαλονίκη, θα είχα πάει μια και δυο και τρεις φορές στην έκθεση «Πολιτικός τρόμος και κοινωνική παρακμή στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου» με έργα των Σολομώντα Νικρίτιν και Τζορτζ Γκρος. Γιατί είναι άλλο να βλέπεις σκόρπια έργα σαν αποκαμωμένος τουρίστας σε μουσεία ξένων χωρών κι άλλο να έχεις τη δυνατότητα να συνομιλήσεις κατά μόνας με το φάσμα του ναζισμού πάνω από το Βερολίνο και την αμφιθυμία των Ρώσων απέναντι στον ανερχόμενο σταλινισμό. Οσοι είστε στη Βόρεια Ελλάδα ελπίζω να έχετε ήδη πάει στη Μονή Λαζαριστών. Εμείς οι υπόλοιποι, ώς τα μέσα Σεπτεμβρίου που διαρκεί η έκθεση, θα έρθουμε οπωσδήποτε.
Μιας και το ‘φερε η κουβέντα ας δακρύσουμε κι εμείς μαζί με τους Ολλανδούς για τον επαναπατρισμό στο Μουσείο της Χάγης του γνωστότερου έργου του Βερμέερ. Το «Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι» έπειτα από μια μεγάλη περιοδεία σε ΗΠΑ, Ιαπωνία και Ιταλία γύρισε επιτέλους στη βάση του και δεν πρόκειται να ξανακουνηθεί από εκεί ο κόσμος να χαλάσει. Ανάμεσα στα έργα που έχουν το «αμετακίνητο» συγκαταλέγεται η «Γέννηση της Αφροδίτης» του Μποτιτσέλι με διεύθυνση μόνιμης κατοικίας το Μουσείο Ουφίτσι της Φλωρεντίας, οι «Μενίνες» του Βελάσκεθ στο Πράδο, η «Γκερνίκα» του Πικάσο στο Reina Sofia της Μαδρίτης, οι «Δεσποινίδες της Αβινιόν» του ιδίου στο ΜοΜΑ της Νέας Υόρκης. Παρόμοια στάση τηρούν και ο «Ταχυδρόμος Ρουλέν» του Βαν Γκογκ, η «Χαρά της ζωής» του Ματίς, οι «Χαρτοπαίκτες» του Σεζάν και άλλα. Ο κατάλογος έργων που μπορείτε να δείτε μόνο in situ είναι πολύ μακρύς. Για να σας ανοίξω την όρεξη να ταξιδέψετε (έστω διαδικτυακά) προσθέτω το πρωτότυπο της «Μικρής χορεύτριας 14 ετών» του Ντεγκά η οποία δέχεται επισκέψεις μόνο στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον και φυσικά την «Τζοκόντα» που δεν εγκαταλείπει ποτέ το υπερπροστατευμένο πόστο της στο Μουσείο του Λούβρου.
Γιατί όλα αυτά τα έργα είναι τόσο μη μου άπτου; Πρώτη και προφανής εξήγηση είναι η κατάσταση της υγείας τους. Δείτε τα σαν ηλικιωμένες κυρίες φτιαγμένες από υλικά που δεν αντέχουν την αλλαγή κλιματικών συνθηκών. Η ξύλινη επιφάνεια, επί παραδείγματι, πάνω στην οποία ο Ντα Βίντσι ζωγράφισε τη Μόνα Λίζα (φωτογραφία) είναι εξαιρετικά ευάλωτη στο παραμικρό ταρακούνημα. Απαγορευτικός παράγοντας είναι συχνά και οι διαστάσεις τους. Πώς να πακετάρεις χωρίς ρίσκο τα 4,9 m x 7,2 m της «Σχεδίας της Μέδουσας» του Ζερικό;
Φυσικά ο μεγαλύτερος μπελάς στην περίπτωση δανεισμού ή αναγκαστικής μετακίνησης ενός έργου είναι το βάρος του. Στην κατηγορία των XXXL έργων που μένουν ασάλευτα λόγω υπερβολικού βάρους συγκαταλέγεται και η «Νίκη της Σαμοθράκης». Κατανοώ τη συντάκτρια της «Monde» η οποία εξηγεί γιατί χρειάστηκε μια δεκαετία και ειδικοί βαστάζοι ώστε να μετακινηθεί το έργο κατά μερικά μέτρα μόνον, προκειμένου να ολοκληρωθεί η πρόσφατη πολυσυζητημένη συντήρησή του. Τριάντα δύο ολόκληρους τόνους ζυγίζει το κορίτσι μας, χώρια τα είκοσι τρία μαρμάρινα κομμάτια που αποτελούν τη βάση του. Κανονικό «μαστόδοντο» της αρχαίας Τέχνης. Αντιλαμβάνομαι και συμπάσχω Σεσίλ Λεστιέν.
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά 
Google news
