[Στην ανάπαυλα] Το έργο δεν μ’ αρέσει
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Ημουν Εκτη Δημοτικού; Πρώτη Γυμνασίου; Πάντως τα καλοκαίρια και τις γιορτές τα πέρναγα ακόμα στη Σαλαμίνα. Ζούσαν ακόμα δικοί μου άνθρωποι εκεί κι είχα έναν λόγο. Τώρα μόνο για να ψηφίσω πάω κι αυτό με χίλια ζόρια.
Θυμάμαι κάτι Χριστούγεννα μ’ αναμμένο τζάκι και άσπρα βουνά οι κουραμπιέδες στο «σερβάν» (σερβάν ή σερβάντα, έτσι αποκαλούσαν τότε τον μπουφέ στη σάλα).
Μετά το χριστουγεννιάτικο τραπέζι τρέχαμε, τα πιο μεγάλα, σινεμά.
Τα καλοκαίρια όμως ήταν το μεγάλο πανηγύρι. Σπαρταράγαμε πιασμένοι στα δίχτυα του ήλιου, αγριεμένοι απ’ τ’ αλάτι.
Τρέχαμε στον γιαλό, βουτάγαμε στο νερό, σκαρφαλώναμε στις βάρκες, βλέπαμε με τη μάσκα τα ψάρια να γίνονται τεράστια, τα φύκια ολόκληρο δάσος που αργοσαλεύει, κι ύστερα ποιος θα φτάσει πρώτος στον μεγάλο μόλο που δέναν τα καΐκια.
Ολη μέρα στην τρεχάλα.
Αλλά μόλις έπεφτε το βράδυ, κι έβγαιναν τα γκαρσόνια να ραντίσουν την παραλία με νερό για δροσιά και για να μη σηκώνει σκόνη, βάζαμε τα άσπρα πέδιλα και κατεβαίναμε στο νυφοπάζαρο για παγωτό φιστίκι οι μικροί και οι μεγάλοι για ουζάκι.
Αυτοί πίναν το ουζάκι κι εμείς μετά το παγωτό τούς τρώγαμε και το χταποδάκι.
Και μετά βέβαια, τα πιο μεγάλα, σινεμά. Τώρα μεγάλα, μη φανταστείς. Εγώ γύρω στα δώδεκα και η Χρυσή η ξαδέλφη μου στα εννιά της.
Ανάμεσα στα καφενεία με τα κρεμασμένα χταπόδια στα μανταλάκια και τα γραμμόφωνα δέσποζαν δύο κινηματογράφοι, το Αχίλλειον και το Αττικόν.
Το Αττικόν έπαιζε το «Ριφιφί» κι ήθελα πολύ να το δω. Το γιατί, μην το ρωτάς, γύρευε. Η Χρυσή ήθελε ντε και καλά να πάμε στο Αχίλλειον όπου έπαιζε η Εστερ Ουίλιαμς την «Κόρη του Ποσειδώνα», γιατί ήθελε να δει πώς κάνει η κολυμβήτρια το «ανάσκελο», να το κάνει κι αυτή την άλλη μέρα στη θάλασσα να «μιλήσει ο κόσμος».
Εγώ δεν άκουγα τίποτα. Αττικόν και πάλι Αττικόν.
Ελα όμως που το «Ριφιφί» ακατάλληλο.
Εβαλα τα μεγάλα μεσα. Ο ιδιοκτήτης του κινηματογράφου ήταν φίλος του πατέρα μου κι εκτός από αιθουσάρχης είχε και βαρέλια που ‘φτιαχνε κρασί. Το πατητήρι δε ήταν πίσω απ’ το σινεμά.
Μπήκαμε λοιπόν από εκεί που ήτανε γεμάτο τσάμπουρα, μας πήρε η μπόχα απ’ τα μούτρα, αλλά απτόητοι περάσαμε την πορτούλα και να σου μας παιδιά πράγματα να βλέπουμε μια γυμνή σκιά πίσω από ένα σεντόνι να τραγουδάει «mon homme Rififi».
Εγώ, ενθουσιασμένος. Η Χρυσή, στα μαύρα χάλια. Ούτε έγχρωμο ούτε η Εστερ να κολυμπάει γοργόνα και σε κάθε απλωτή να σηκώνεται σιντριβάνι πολύχρωμο όπου στη μέση του πίδακα ανάβανε κωλοφωτιές.
Σε μια στιγμή, πλήρως απογοητευμένη, γυρνάει και μου λέει:
«Σταμάτη, εμένα δεν μ’ αρέσει το έργο και θα κοιτάω χάμω».
Τώρα η Χρυσή ζει εδώ και τριάντα τόσα χρόνια στη Ρώμη.
Μου γράφει κάθε τόσο. Με ρωτάει:
«Τι γίνεται; Πώς πάτε με την ύφεση; Τι είναι Τσίπρας; Ποιος είναι ο Ντινόπουλος; Η Χρυσή Αυγή είναι ανάμεσα Βουλή και φυλακή; Τι γίνεται με τα πανεπιστήμια; Αυτά που γράφουνε για την Εθνική στ’ αποδυτήρια είναι αλήθεια;».
Τι να σου πω κορίτσι μου;
«Χρυσή, εμένα δεν μ’ αρέσει το έργο και θα κοιτάω χάμω».
Google news
